[Fic] Beloved in Market [EP. VII]
posted on 27 Dec 2009 07:17 by gdworld in BelovedInMarket
Previously
[Fic] Beloved in Market [EP. I] [Fic] Beloved in Market [EP. VI]
[Fic] Beloved in Market [EP. II]
[Fic] Beloved in Market [EP. III]
[Fic] Beloved in Market [EP.IV]
[Fic] Beloved in Market [EP. V]
คนสองคนที่ได้ชื่อว่าเป็น'คนรัก'กัน กำลังเดินจับมือกัน..
คนสองคนที่คบกันเมื่อห้านาทีก่อน.. ทั้งคู่กำลังหัวใจเต้นแรง..
หัวใจดวงแรกเต้นแรงเพราะน้ำเสียงที่ขอจับมือเขาเมื่อสองนาทีก่อนหน้านี้
‘ พี่เป็นแฟนแก.. พี่จับมือแกนะ'
ท่าทางที่ขัดเขินพลางเกาหัวแกรกๆไม่เหมาะกับหน้าตาโหดๆนั่นสักเท่าไหร่ทำให้อีซึงฮยอนรู้สึกขำนิดๆแต่ก็พยักหน้าตอบตกลงไป พอได้จับก็รู้สึกถึงแรงไหวน้อยๆของมือคนข้างๆที่มาพร้อมกับท่าทีประหม่าที่เขาไม่เคยได้เห็น.. ยิ่งมองหน้าแดงนั่นตอนมือที่สั่นน้อยๆกำลังบีบมือตัวเองเขาก็เริ่มรู้สึกเขินขึ้นเองบ้าง..
หัวใจอีกดวงเต้นแรงเพราะใบหน้าตอนพยักหน้าตกลงของอีกฝ่าย
‘ อยากจับก็จับสิฮะ'
เขาไม่เคยเดินจับมือกับอีซึงฮยอนมาก่อนและไม่เคยอยู่ใกล้กันเท่าวันนี้ อาการหน้าแดงมือสั่นขาสั่นจึงกระหน่ำโจมตีอย่างไม่เคยเป็น ก็รู้สึกอยู่หรอกตอนที่แบบมองหน้ากันช่วงแรก เขาก็เขิน ซึงรีก็เขิน พอเห็นว่าเขินด้วยกันทั้งคู่ก็ยิ่งรู้สึกประหม่าเข้าไปอีก ยิ่งเวลาเห็นภาพตัวเองเดินจูงมือนำน้องสะท้อนผ่านกระจกประตูร้านก็อดรู้สึกอายม้วนต้วนเป็นสาวแรกรุ่นไม่ได้.. ถ้าริคกี้มาเห็นแม่งขำตายห่าแน่นอน ก็หน้าเขามันก็ทั้งเหี้ยมทั้งโหดแล้วมาวันนี้มาทำหน้าแอ๊บแบ๊วพูดจาจ๊ะจ๋าเดินจูงมือแฟน ช้อปปิ้ง กินไอติม ดูก็รู้ว่ามันไม่เหมาะกับเขาสักนิด..
แต่จะหัวเราะยังไงก็ช่างเถอะ..เพราะตอนนี้ เขามีความสุขมาก
ชเวซึงฮยอนเดินจับมือกันมาเรื่อยๆจนถึงหน้าบูธงานอะไรสักอย่าง คิ้วเข้มของคนตัวสูงขมวดมุ่ยน้อยๆเมื่อเห็นท่าทีแปลกๆของอีซึงฮยอนที่กำลังมองป้ายหน้างาน .. เอ่อะ ไอ้เด็กนี่ตลกชะมัด ทำหน้าเหมือนตอนอยากเอาเค้กกลับบ้านเลย ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าอีซึงฮยอนกำลังอยากได้อะไรบางอย่างจะบูธนี้ .. แล้วสาวๆพวกนี้จะกรี๊ดทำบ้าอะไรนัก
บ่นพึมพำกับตัวเองน้อยๆเมื่อเสียงกรีดร้องของสาวๆในบูธเข้าไปใช้คัตเตอร์กรีดแก้วหูชั้นในของเขา ซึงฮยอนใช้นิ้วขยี้หูตัวเองเล็กๆก่อนมองตามป้ายที่อีซึงฮยอนกำลังดูตาเป็นมัน .. ตัวหนังสือสีแดงตัวเบ้อเร่อกระแทกหน้าเขา
‘ งานแจกลายเซ็นดงบังชินกิ' ?
ไอ้วงไม่หล่อๆนั่นอะนะ -___-
หันควับไปมองคนตัวเล็กข้างๆก็ต้องสะดุ้ง ดวงตาเป็นประกาย น้ำลายทำท่าจะไหลแหล่มิไหลแหล่
เหมือนซึงฮยอนเห็นอะไรสักอย่างบนหน้าผากซึงรีเขียนตัวใหญ่กว่าป้ายหน้างานว่า ‘อยากได้ลายเซ็นต์สุดๆ' .. โอเค เขารู้แล้วฮันนาได้เชื้อมาจากใคร..
" อยากได้ก็เข้าไปดิ" ..พูดขึ้นลอยๆเมื่อเห็นคนข้างๆทำท่าชั่งใจจะเข้าดีไม่เข้าดี อีซึงฮยอนหน้าเริ่มขึ้นสีเมื่อถูกจับได้ว่าคิดอะไรอยู่ เจ้าตัวเล็กมุ่ยปากเสหน้าไปทางอื่น
" ผมไม่ได้อยากได้สักหน่อย"
ถ้ามีประกวดชิงรางวัลปากไม่ตรงกับใจ ชเวซึงฮยอนว่าแฟนเขาคนนี้เอารางวัลนี้ไปเต็มๆทุกรางวัลแน่นอน รักษาอยู่นั่นล่ะฟอร์มน่ะ ดูออกง่ายก็ที่หนึ่ง ทำหน้าแบบนั้นแล้วใครเขาจะไม่รู้ว่าเจ้าตัวเล็กตอนนี้อยากได้อะไร มามุ่ยหน้าเขาแล้วอ้างเหตุผลว่าไม่มองผู้ชายคนอื่นเพราะตอนนี้เป็นแฟนเขาเนี่ย.. จะน่ารักมันก็น่ารักหรอก แต่ถ้าเดินเมินบูธนี้แล้วไม่คิดจะเดินเข้าไปหน่อยเนี่ย.. แฟนเขาคนนี้จะมีความสุขจริงๆได้ไง
" ลองเข้าไปดูกันเถอะ"
ไม่ต้องรอให้ร้องหาร้องเหอ มือใหญ่ก็โอบบ่าคนข้างๆเข้าซุ้มนั่นเสียแล้ว..
ทว่าหลังจากเข้าไป ชเวซึงฮยอนก็ต้องมองไปรอบๆอย่างตกใจ ลูกโป่งสีแดง สาวๆเสื้อแดงทุกคนที่มาพร้อมกับป้ายเชียร์.. เขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนทว่าดูเหมือนอีกคนหนึ่งจะไม่ใช่อย่างนั้น คราวนี้เป็นอีซึงฮยอนที่วิ่งปร๋อลากเขาไปแถวหน้าเวทีแทน
" พี่เทมป์ !.. จุนซูฮยองล่ะ จุนซูฮยองมาด้วย !"
" หะ..? ร..เหรอๆ โอ้ดีๆๆ " ..ยิ้มตามมือที่ชี้ขึ้นไปบนเวทีตามหน้าทีแฟนที่ดี
กะผีอะไรล่ะ ! จุนซูไหนกูไม่รู้จัก ! เหรอเหรออะไรไปก็ยังงงตัวเองอยู่.. มองขึ้นไปบนเวทีเห็นผู้ชายห้าคนที่เคยเห็นจากโปสเตอร์หน้างานตัวเป็นๆนั่งอยู่ที่โต๊ะรับรองประหนึ่งมาโชว์ดูดเสียงสาวน้อยสาวใหญ่ด้านล่างแบบไม่เก็บตังค์ .. แอบเหลือบสายตาไปมองคนข้างๆก็เริ่มหนาวๆร้อนๆรู้สึกเหมือนยืนกับศพ.. อีซึงฮยอนวิญญาณออกจากร่างไปเรียบร้อยโรงเรียนลิงแล้วครับ !
" ลายเซ็นเซียดงบังชินกิอีกหนึ่งรางวัล สำหรับผู้ขึ้นมาเล่นเกมข้างบนครับ !"
ชเวซึงฮยอนหันไปมองคนข้างๆ ซึงรีของเขากำลังมองเวทีหน้าตาเซ็งๆ
ปากหนากระตุกยิ้มขึ้น..
.
.
" พี่ฮะ.. เราออกไปข้างนอกกันเถอะ "
คว้าเข้าที่ชายเสื้อผู้ชายด้านข้างก่อนดึงมันเบาๆคล้ายไม่อยากเห็นภาพบนเวที .. อีซึงฮยอนไม่เคยมีโชคอะไรเกี่ยวกับการเล่นเกมบนเวทีเลยสักครั้ง ขึ้นไปทีไรเขาต้องจบด้วยการแป้กน่าอายตลอด วันนี้ถึงได้ยอมออกไปด้านนอกดีกว่าต้องเห็นคนอื่นได้ลายเซ็นพี่จุนซูที่รักยิ่งต่อหน้าต่อตาตัวเอง
เขากระตุกชายเสื้อชเวซึงฮยอนอยู่สองสามที.. ทว่าคนที่หันมากลับเป็น..
" มีอะไรครับ ?"
ตัวสูงเหมือนกันแต่ฟันหน้ายื่นกว่าเยอะ อีซึงฮยอนผงะเฮือกเมื่อผู้ชายผิวเข้มตัวสูงปี๊ดหันมายิงฟันใส่เขา "ข..ขอโทษฮะ ทักผิดคน"
โฮววว.. ไม่ต้องมามองแล้วด่าในใจว่า ‘โง่ชิบหาย' เลยนะ ผู้ชายคนนี้..ก็เมื่อกี๊ไอ้พี่มันยังยืนอยู่ข้างๆเขาอยู่เลยนี่ ตอนนี้หายไปไหนแล้ว ? .. อีซึงฮยอนหันซ้ายหันขวามองหาแฟนตัวสูงของตัวเอง ทว่าแม้เรียกแล้วเรียกอีกก็ไม่ได้ยินเสียงตอบ สิ่งที่ได้รับก็มีแต่ฟันของคนข้างหน้าที่ยืนยิ้มแฉ่งจะเฉาะหน้าเขาอีท่าเดียวเท่านั้น
จู่ๆหายไปไหนไม่บอกไม่กล่าว ปล่อยให้เขาหน้าแตกอย่างงี้ได้ไง ลบสิบแต้มโทษฐานไม่ดูแลเขาทิ้งเขาให้กระตุกเสื้อชาวบ้านแล้วโดนด่า (ในใจ) ชิ ปากบอกว่าเป็นแฟนกันบอกว่างู้นงี้งี้งั้น แล้วมาทิ้งเขาไปเนี่ยนะ !.. โอ๊ย บ้าบอที่สุด โกรธๆๆ งอนๆๆ วันหลังไม่เลี้ยงแล้วราเม็งสิบถ้วย ไม่มาเที่ยวเป็นเพื่อนแล้วด้วย ไม่อะไรทุกอย่างเลย ถึงเป็นแฟนเล่นๆก็เถอะ แต่พี่ซึงฮยอนต้องดูแลเขาตลอดเวลาซี่ ไหนบอกจะติวเข้ม ไหนบอกจะพยายามผ่านแบบทดสอบ ทิ้งให้เขาหลงหาทางกลับไม่ถูกแบบนี้ สอบตกไปเลยสถานเดียว ชิ..ก็ด๊าย~ จะหายไปก็หายไปเลย เขาไม่ง้อ ไม่ตาม ไม่หาแล้ว !
( แล้วทางออกมันอยู่ไหนวะเนี่ย T-T ..)
..................................................................................
" เฮ้ย ไอ้แทค ! เหม่อเชี่ยไรอยู่ เกมที่มึงลงไว้อะ เขาเรียกแล้วไม่ได้ยินเรอะ !" เมื่อได้ยินเสียงชื่อตัวเอง ชายหนุ่มที่ถูกสะกิดเมื่อกครู่ก็หันไปทางต้นเสียง
เขายกมือขึ้นโบกน้อยๆให้เพื่อนแว่นที่จูงมือน้องสาวหัวเห็ดใส่ชุดแดงมา ชายหนุ่มยิ้มแหยๆ อุตส่าห์เนียนแฝงตัวกับฝูงชนแล้วสองคนนี่ยังอุตส่าห์ตามมาลากตัวเขาขึ้นเวทีให้ได้อีกสิน่า.. ความพยายามในการล่าลายเซ็นดงบังชินกิของน้องสาวเพื่อนเขามันช่างโอเวอร์เสียจนน่าขนลุกที่สุด..
ก้มลงไปมองเด็กหญิงหัวเห็ดในชุดสีแดงก็ต้องสะดุ้งขนลุกซู่กว่าเดิม
" ลุงเหยินต้องเอาลายเซ็นจุนซูอปป้ามาให้มินจิให้ได้นะคะ !"
ทำหน้าขู่อาฆาตพร้อมสายตาอำมหิต.. โอคแทคยอนสงสัยตัวเองเหลือเกินว่าชาติที่แล้วตัวเองเคยทำกรรมอะไรกับครอบครัวนี้ไว้ ชาตินี้ถึงได้จองล้างจองผลาญกันไม่จบไม่สิ้นนัก.. ชายหนุ่มถอนหายใจหน่ายๆส่ายหัวสองสามทีแล้วเดินไปทางบันไดขึ้นเวที
โอคแทคยอนกับกงกยูจงเป็นเพื่อนร่วมห้องและมหาลัยเดียวกันและวันนี้ทั้งสองคนก็มาเดินงานแจกลายเซ็นต์ด้วยกันเพราะเหตุผลบางอย่างที่ตัดผมสั้นพูดได้บ่นได้กระชากหัวถกกางเกงเตะผ่าหมาก ฯลฯ เขาได้ ฉะนั้น หน้าโอคแทคยอนตอนถูกข่มขู่ให้สตาร์ทมอเตอร์ไซค์จึงไม่น่าดูเท่าที่ควรเช่นเดียวกับเวลานี้
" พี่จะพยายามแล้วกันนะ"
" ไม่ต้องห่วงหรอกมินจิ.. เรื่องเกมน่ะ พี่แทคเขาชนะทุกครั้งแหละ"
เพราะดูเหมือนสายตาเด็กหญิงผมบ๊อบจะไม่ค่อยเชื่อใจเพื่อนเขาอย่างไรไม่ทราบ หนุ่มแว่นผู้เป็นพี่ชายเธอจึงพยายามพูดสร้างเครดิตเพื่อนให้กำลังใจน้องสาวอย่างเต็มที่ ทว่าเมื่อมองไปที่ท่าทางไม่ยี่หระอะไรของเพื่อนบนเวทีเขาก็ต้องถอนหายใจ ความจริงที่เขาสองคนมาที่นี่วันนี้ก็เพราะน้องสาวเขาลากมาเห็นว่าจะมาเอาลายเซ็นดงบังๆอะไรสักอย่าง และพี่ชายที่แสนดีอย่างเขาก็มีหน้าที่ตามใจน้องสาวอย่างเดียวเท่านั้น.. พอมาถึงถึงได้รู้ว่าลายเซ็นเหลือแค่ใบสุดท้ายและต้องเล่นเกมให้ชนะเพื่อจะได้มันมา .. แล้วใครจะเป็นคนเล่น ?
ก็ต้องเป็นคนที่ตื่นสาย.. เป็นต้นเหตุให้พวกเขามางานนี้ช้าน่ะสิ..
แล้วตอนนี้ ต้นเหตุคนนั้นก็ขึ้นไปยืนสูงลิ่วยิงฟันอยู่บนเวทีเรียบร้อยแล้ว..
เท่าที่ดูคู่ต่อสู้บนเวที ทุกคนดูไม่น่าจะมีปัญญาชนะเพื่อนเขาได้เท่าไหร่..
กงกยูจงขยับแว่นสองสามครั้ง เขามองชายหญิงทั้งหกบนเวทีก่อนใช้สายตาภายใต้กรอบแว่นสแกนพลังค่าเฮชพีเอ็มพีและเลเวลของคู่ต่อสู้แต่ละคน
อย่างที่คิด.. แทบทุกคนอยู่ในขั้นนิวบี้ไก่อ่อนทั้งสิ้น ทั้งผู้หญิงผมยาวผมสั้นไม่มีผมไล่มาจนถึงเพื่อนเขาที่ยืนคนเกือบสุดท้าย ไม่มีใครมีเปอร์เซ็นต์ชนะเท่าแทคยอนสักคน.. กยูจงกระตุกยิ้ม เขามองผ่านไปจนถึงผู้ชายคนสุดท้ายที่ยืนอยู่ข้างโอคแทคยอน..
ไม่รู้เพราะอากาศหนาวหรือเปล่า.. หนุ่มแว่นจึงรู้สึกถึงไฟปรารถนาอันร้อนแรง (ใช้คำได้สลัมมาก) ของผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างแทคยอน .. เขาชักไม่แน่ใจแล้วว่าลายเซ็นต์นั่นจะตกเป็นของน้องสาวตัวเอง ทั้งผู้ชายคนสุดท้ายและแทคยอนดูเหมือนแค่ HP จะเท่ากันและกินกันไม่ลง( ตกลงเอ็งเห็นจริง? ) ดูเหมือนมินจิก็คิดอย่างงั้น หล่อนบีบมือเขาแน่น ดวงตากลมจ้องเขม็งไปบนเวที..
" พี่กยูจงคะ..ตอนแรกหนูก็ว่าลุงเหยินอาจจะชนะ.. แต่พอเห็นพี่คนนั้นขึ้นไป.." นิ้วเล็กถืออมยิ้มโลลี่ป๊อบชี้ผู้ชายตัวสูงผมสั้นคิ้วบากหน้าโหดคนริม
" เขาหน้าตาไม่น่าจะรู้จักดงบังเลย.. น่าจะเป็นดงโจรมากกว่า.."
" อย่าพูดแบบนั้นสิมินจิ เขาอาจขึ้นไปเล่นเอาลายเซ็นต์ให้แฟนก็ได้ "
" เหรอคะ อืมม์.. ถ้าเขาชนะขึ้นมาหนูก็ไม่แปลกใจเลยนะ.."
" ทำไมล่ะจ๊ะ ?"
" หนูเหมือนเห็นคำว่าต้องชนะให้ได้แว้บๆบนหน้าผากเขายังไงไม่รู้ ถ้าเขาเอาไปให้แฟนจริงอย่างที่พี่กยูจงว่า.. หนูว่าเขาต้องรักแฟนเขามากแน่ๆ"
..................................................................................
อีซึงฮยอนกำลังโมโหมากๆจริงๆนะ..
ไม่เคยโมโหใครขนาดนี้เลยด้วย !
ถึงจะบอกว่าจะกลับแล้วก็เหอะ เอาเข้าจริงเขาก็ต้องเดินหาพี่เทมป์มันอยู่ดี ก็ไหนพี่ซึงฮยอนบอกว่าจะรักเขา ดูแลเขาไงวะ ? ห้านาทีเข้ามาในงาน เห็นสาวๆเสื้อแดงทรงบะฮึ่มเดินกันว่อนเข้าหน่อยทิ้งเขาให้ยืนอโลนอยู่หน้าเวทีซะละ ! สงสัยถ้าไปคบใครก็คงโดนปฏิเสธเข้าตั้งแต่วันแรกละมั้ง !
อะไรนะ ? ให้มองบนเวทีเหรอ จะอะไรล่ะ ก็เขาหาพี่เทมป์อยู่ยังจะให้ดูนักร้องอีกหรือไง ? ดงบังก็ดงบังเถอะ เดินลงหลังเวทีไปแล้วทำไมเขาต้องสนใจด้วย ! ( นั่นสินะ..) ถ้าตอนนี้ดงโจร เอ้ย ดงเท็ม เอ้ย พี่เทมป์ไม่โผล่มาใน 3 วิฯนะ เขาจะ(หาทาง)กลับบ้าน(เอง)แล้ว และถ้าเขาถึงบ้านเมื่อไหร่ วินาทีที่เหยียบประตูหน้าบ้านนั่นแหละ ความสัมพันธ์ที่อุตส่าห์สู้ประคับประคองมานาน ( ถึง 3 ชั่วโมง) เป็นอันจบกัน !
ถึงจะคิดอย่างนั้น .. ทว่าขาก็ยังเดินตามหาต่อจนทั่วงาน และเมื่อถอนหายใจครบแปดรอบเขาก็ยังหาตัวพี่เทมป์ไม่เจอ อีซึงฮยอนก็คว้าโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา มือเรียวจัดการกดเลื่อนไปยังเบอร์ที่แลกกับพี่ชายคนดีไว้เมื่อวาน ..
โทรตามก็ได้... ชิ ..
" ครับ ผู้เข้าแข่งขันทั้งทุกท่านติดไมค์ที่เสื้อเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ ~"
ห้าคนแรกพยักหน้ารับ มีเพียงชายหนุ่มคนสุดท้ายเท่านั้นที่ทำท่าทางแปลกๆล้วงกระเป๋ากางเกงควานหาอะไรสักอย่าง แรงสั่นนรกในกางเกงเขาคงมีแค่สาเหตุเดียวนั่นแหละ ก็พอจะรู้อยู่ว่าต้องรับสายจากใคร แต่ทั้งๆที่รู้อยู่ว่าใครจะโทรมา แต่พอเห็นชื่อคนโทรเข้าของจริงเท่านั้นรอยยิ้มของเขาก็คงยากที่จะหุบ
" ขอโทษครับ พอดีแฟนโทรตาม " ไม่มีใครถาม .. แค่อยากประกาศออกสื่อ ..
อยากให้ทุกคนรู้ว่าแฟนเขาโทรตาม แล้วใครจะทำไม ?
มองลงไปด้านล่างเวที เห็นแฟนคนดีที่เคยหน้ามุ่ยตามหาเขากำลังอ้าปากหวอชี้มาที่เขาบนเวทีทำหน้าตาเหมือนโดนผีหลอกเห็นแล้วก็นึกขำในใจ..อีซึงฮยอนหน้าตาตอนตกใจดูน่ารักดีเหมือนหลินปิงโดนเตะ .. จัดการโบกมือทักทายสองสามครั้งยืนยันคนในสายว่าภาพที่เห็นไม่ใช่ภาพหลอนหน้าหนาวแต่อย่างใด ทว่าดูเจ้าตัวจะยังช็อกไม่เลิก ทำปากมั๊วะๆจุ๊บุจุ๊บุส่งจูบลอยลมให้สองสามครั้งถึงได้หน้ามุ่ยกลับคืนสู่โหมดปกติได้
อ้าว ท่านผู้ชม.. เงียบดูเขาทำไมกันทั้งงานครับ ?
" แหม หวานกันน่าดูนะครับสองคน "
" ครับ แบบว่าเผอิญอยู่ในช่วงข้าวใหม่ปลามัน "
=_= ...ข้าวแฉะก้างปลารึเปล่าเพ่ ..
" ผม.. มาเล่นเกมนี้เอาลายเซ็นให้แฟนน่ะครับ แฟนผมเขาชอบเซียมาก"
‘ โอะ.. อะไรนะ ?'
ซึงรีขมวดคิ้วอีกครั้ง ขึ้นไปเล่นเกมเพราะเขาเนี่ยนะ? ดวงตากลมมองขึ้นไปบนเวที ตอนแรกก็ไม่เข้าใจสีหน้ามั่นใจอะไรอย่างนั้น พอดูพี่เทมป์เล่นเกมบ้าบอไปเรื่อยๆมันก็สนุกดี พยายามอะไรขนาดนั้นกันนะ แล้วแต่ละด่านนี่ก็ช่างทำร้ายพี่เขาเหลือเกิน เต้นมิโรติคงี้ ไอด๊อนท์แคร์งี้
แล้วเห็นสภาพพี่เทมป์ตอนมันเต้น ชูนิ้วชี้ขึ้นสะบัดไปมา เอวเอิวก็เต็มที่ซะไม่เหลือความแมน แล้วเต้นซะโปรจนทูเอนี่วันยังอาย ลงจากเวทีแล้วจะถามสักทีว่าเต้นทุกครั้งหลังอาหารหรือทำเป็นงานอดิเรกอะไรหรือเปล่า ทำไมมันแลเชี่ยวชาญกว่าคนอื่นเขานัก เป็นซีอุยเอ้ยแอลปลอมตัวมาเรอะ ตกใจนะเว้ยเฮ้ย !
จากที่โกรธๆก็เริ่มรู้สึกขำ คงไม่ใช่เขาหรอกที่ขำ มองไปรอบๆทั้งคนแก่ทั้งเด็กอะไรก็ขำกันทั้งหมด..
จากหกเหลือสี่ จากสี่เหลือสาม และจากสามเหลือสอง.. คนที่เด่นเข้าตากรรมการที่สุดสองคนมีสิทธิ์อยู่ในเกมสุดท้ายและผู้ชนะในเกมสุดท้ายคือคนที่จะได้ครอบครองของรางวัล..
วินาทีที่ประกาศชื่อชเวซึงฮยอนเข้ารอบ.. จู่ๆซึงรีก็ยิ้มให้เทมโปโดยไม่รู้ตัว..
คนบนเวทีถึงกับหน้าขึ้นสี มือเกาหัวแกรกๆก้มหน้ามองพื้นแล้วค่อยๆเงยหน้าขึ้นยิ้มตอบ รอบสุดท้ายแล้ว ถ้าเขาชนะ อาจได้เห็นรอยยิ้มมีความสุขของเด็กคนนี้ก็ได้..
เขาจะพยายาม..
แต่ความพยายามต้องการเอาชนะที่กำลังพุ่งพล่านบนเวทีคงไม่ใช่มีแค่ของเขาคนเดียว ดูท่า.. ผู้ชายที่ยืนถัดจากเขาตั้งแต่รอบแรกก็มีความปรารถนาเช่นนั้นเหมือนกัน ถ้าจำไม่ผิด.. รู้สึกกรรมการเรียกชื่อมันว่า ‘โอคแทคยอน' .. แค่เห็นก็รู้สึกคันตะหงิดๆที่ฝ่าเท้า ไอ้ดำนี่นอกจากหน้ามันจะกวนตีนแล้ว ทุกเกมที่ผ่านมามันยังเล่นโกง( เหมือนเขา)อีก.. คิดอยู่แล้วตั้งแต่แรกว่ารอบสุดท้ายคงต้องเจอกับมัน หึ ก็สมศักดิ์ศรีดี
" เกมสุดท้ายนะครับ เราจะให้ผู้เข้าแข่งขันโชว์ความสามารถกัน.. ใครได้ใจกรรมการมากกว่า ก็รับไปเลยครับ รางวัลชิ้นสุดท้ายของเรา ! สำหรับการตัดสินครั้งนี้ จะใช้คะแนนรวมจากกรรมการและผลโหวตจากทุกคนในที่นี้นะครับ ~ "
ไปๆมาๆเทมโปรู้สึกคล้ายตัวเองอยู่บนเวทีเดอะสตาร์อย่างไรชอบกลแต่นั่นไม่สำคัญ.. ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปมากกว่าต้องชนะไอ้เหยินนี่อีกแล้วนี่ คู่แข่งทั้งสองมองหน้ากัน ความต้องการเดียวกันทำให้วินาทีแรกที่เห็นหน้าก็รู้สึกคล้ายมีกระแสไฟฟ้าประทุขึ้นที่ตา ‘กูจะเอาไปให้ซึงริ' ‘กูจะเอาไปให้มินจิ' .. สองคำถูกถ่ายทอดผ่านกันและกันทางสายตา แลดูท่าจะไม่มีใครยอมใครแน่นอน..
ทั้งๆที่ไม่ได้อยู่บนเวที แต่อีซึงฮยอนชักรู้สึกขนลุกนิดๆซะแล้วสิ
ในตอนแรกที่เทมโปคิดการแสดงของตัวเอง เขาก็กะจะเต้นอะไรเรียกเสียงหัวเราะเหมือนที่ผ่านๆมา มองไปข้างหน้าเห็นการแสดงของไอ้ดำนั่นก็งั้นๆ บีทเพลงดังกระหึ่มกระแทกหูแล้วไอ้บ้านั่นก็เต้นตามเหมือนในมิวสิคแบงค์อินกิกาโยที่เขาดูทั่วไป.. ชเวซึงฮยอนกระตุกยิ้มอย่างมั่นใจ แค่โชว์ความสามารถเต้นแบบท่ามาตรฐานแบบนั้นมันจะได้ใจกรรมการอะไร๊ !? ต้องเขานี่ ในหัวนี่มิกซ์เพลงไก่ย่างถูกเผากับซอรี่ๆเรียบร้อยแล้วจะบอกให้ โชว์อลังการกว่ามันเยอะแยะนัก ทูพีองทูพีเอ็มนี่แบบ.. เบๆครับ ขอโทษ
ทว่า.. เมื่อเพลงท่อนสุดท้ายทำท่าจะจบ
ผู้ชายมั่นใจคนเดิมก็ถึงกับตาค้างกับภาพทีเห็น และไม่ใช่แค่เขา กรรมการก็ตาค้าง สาวเสื้อแดงตาค้าง ดงบังชินกิหลังเวทีตาค้าง (มายังไง?) ประชาชีทุกหมู่คณะตาค้าง เสียงดังแควกจากบนเวทีสะกดทุกสายตาให้จับจ้องมัน
( ส่วนตัวไปรึเปล่าคะกราฟคะ =_=; )
กระดุมสี่ห้าเม็ดที่กระจุยกระจายแทบพุ่งเข้ารูจมูกกรรมการตามแรงกระชากของโอคแทคยอน ผู้หญิงผมสั้นตาเส้นเดียวซึ่งคลับคล้ายคลับคลาว่าเทมโปเคยเห็นในรายการประกวดร้องเพลงอะไรสักอย่างถึงกับออกอาการอือฮืออาฮาออกนอกหน้าไม่เกรงใจแก๊งอาม่าจากตลาดที่มานั่งเป่าปากเชียร์เขาแม้แต่นิด ( มายังไงอีก ?).. อาม่าข้างแผงซึงรีดูเหมือนจะเป็นหัวโจกของทีม ท่านโบกธงสัญลักษณ์ตลาดบางปลาสร้อยเหวี่ยงซ้ายเหวี่ยงขวาพร้อมตะโกนเชียร์เขาอย่างออกนอกหน้า
" อาเท่มของม่า !.. ลื้อสู้เขานะลูก อาเร้กับม่าเชียร์ลื้อเต็มที่ !!"
แรงฮึดของชเวซึงฮยอนพุ่งพรวดพราดจากไหนไม่รู้อีกครั้ง เขายิ้มรับอาม่าอาอึ้มก่อนกวาดสายตาไปยังเด็กหนุ่มที่ถูกพูดถึง ชเวซึงฮยอนมองเข้าไปยังเจ้าของดวงตากลมที่กำลังนั่งหน้าแดงก้มหน้างุดข้างๆแก๊งอาม่า ดูเหมือนหนึ่งในบรรดากองเชียร์ที่ขนมาทั้งตลาดนั้นจะจับได้ว่าซึงรีมาเดทกับเขา ทุกคนเป่าปากปี๊ดปิ้วตะโกนเชียร์ ‘อาเร้เชียร์อยู่ๆ' กันเสียจนแยกไม่ออกว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร
แล้วรอยยิ้มหวานกำลังใจที่เขารอก็มัวแต่ก้มหน้างุดเอาเขี้ยวเจาะคอตัวเองอยู่นั่น ทำไมไม่เงยหน้ามายิ้มให้เขาอีกสักทีล่ะ ไม่อยากได้หรือไงลายเซ็นต์ ? เขาอยากได้กำลังใจก่อนแข่งบ้างอะไรบ้างนะ ยิ้มให้เขาอีกสักทีสิ เงยหน้าขึ้นมามองเขาหน่อยก็ยังดี
ไม่รู้ว่าเพราะชเวซึงฮยอนทำหน้าแบบนั้นหรือเพราะอาม่าข้างตัวซึงรีโห่ที่พวกเขาแอบมาเที่ยวด้วยกันสองคนทั้งๆที่เมื่อก่อนทำท่าเหมือนเกลียดกันมาสามชาติหรือเปล่า ถึงทำให้ซึงรีมัวแต่ก้มหน้ามองพื้นหน้าแดงแจ๋ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นอยู่นั่น.. ถ้าอีซึงฮยอนอยู่ในวรรณคดีไทย เจ้าตัวมั่นใจมากว่าถ้าพระสังข์ออกมาจากหอยสังข์นะ คนที่จะเข้าไปอยู่ในนั้นคนต่อไปคือตัวเองแน่นอน ความจริงไม่ต้องหอยสังข์ก็ได้ ที่ไหนก็ได้ที่มุดอยู่แล้วไม่ต้องมีเสียงแซวจากบรรดาอาม่า อีซึงฮยอนอยู่ได้ทั้งนั้นแหละ !
" อาเร้อ่า ~ไม่เชียร์แฟนลื้อหน่อยเหรอ.. แหม~ ปิดบังพวกอั๊วซะแนบเนียนเชียวนะพวกลื้อเนี่ย ~ ถ้าอั๊วไม่บังเอิญผ่านมาขอลายเซ็นต์ยูชอนอปป้า อั๊วคงไม่รู้หรอกว่าพวกลื้อแอบคบๆกันอยู่ แหมแหม ~ มีการทำเป็นเกลียดๆกันซะล่วยนะฮ้า ถามจริงพวกลื้อเป็นกูจุนพโยกับกึมจันดีรึงายฮ้า แอบมาเดทกันอย่างงี้เนี่ย ? พวกอั๊วละเขินแทนจริง "
" เฮอะ.. กูชนพุงกับกึมจัญไรอะดิฮะ ผมกับพี่เขาไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆนะ ผมแค่ให้พี่เขาช่วยทำการบ้านแล้วพี่เขาก็ให้ผมมาเดินเล่นเป็นเพื่อนเฉยๆ โหย อาม่าฮะ อย่าเข้าใจผิดสิ ผมกับพี่เขาน่ะไม่ชอบหน้ากันจะตายอาม่าก็รู้ "
" แหม ~ แต่เมื่อกี๊อั๊วแอบเห็นพวกลื้อจับมือกันด้วยน้า ~ แล้วอาเท่มก็ประกาศไปบนเวทีไม่ใช่เหรอว่ามาเล่นเกมเอารางวัลไปให้แฟน แล้วแฟนที่ชอบดงบังชินกิอปป้าไม่แพ้อาม่าคนนั้นก็คืออาเร้ของม่าคนนี้ไม่ใช่เหรอไงฮ้า อย่ามาทำไก๋เลยน่า พวกอั๊วรู้หมดแล้วแหละว่าพวกลื้อเป็นอะไรกังน่ะฮ่า "
หญิงชราขยี้หัวเด็กหนุ่มข้างๆด้วยความเอ็นดู เห็นกันมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก เธอไม่เคยเห็นเด็กคนนี้นั่งหน้าแดงพูดอะไรไม่ถูกเท่าวันนี้มาก่อน ชายหนุ่มบนเวทีก็เช่นกัน เธอไม่เคยเห็นเขายิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างวันนี้เลย ดูเหมือนพรุ่งนี้ ชาวบ้านตลาดบางปลาสร้อยคงมีทอล์คออฟเดอะทาวน์เรื่องใหม่ซะละมั้ง หิหิหิหิ ( เสียงหัวเราะอาม่าช่าง.. )
" จบไปแล้วนะครับ สำหรับการแสดงของผู้เข้าแข่งขันหมายเลขห้าของเรา เรียกเสียงกรี๊ดจากสาวๆไปได้โขทีเดียว คราวนี้ก็ถึงคราวผู้เข้าแข่งขันฝั่งนี้บ้าง ว่ายังไงครับ เห็นโชว์คุณแทคยอนไปแล้ว รู้สึกหวั่นอะไรบ้างไหมครับ ?"
" หวั่นเหรอครับ ? ไม่เคยมีคำนี้ในพจนานุกรมชีวิตของผม"
พรืด.. อีซึงฮยอนอยากจะขำกลิ้งไปดาวลูกไก่..
พี่ซึงฮยอนไปหาสำนวนนี้มาจากดิคชันนารียุคสำริดหรือไรทำไมพอพูดแล้วมันดูแสนจะบ้านนอกปริมณฑลเสียเหลือเกิน แทบกลั้นขำไม่อยู่พอได้ยินเสียงทุ้มๆลิงๆพูดประโยคไฮโซออกไมค์พร้อมหน้าตามั่นอกมั่นใจนั่น ทว่าดูเหมือนคนอื่นจะไม่คิดอย่างนั้น อาม่าอาซิ้มดูจะถูกใจกับความบ๊องของไอ้พี่คนนี้พอสมควร ทุกคนยืนขึ้นโบกมือโบกไม้กรี๊ดกร๊าดกันเต็มที่
อีซึงฮยอนมองบรรดาอาม่ารอบๆตัวที่ลุกขึ้นกรี๊ดกร๊าดแล้วเม้มปากตัวเองนิดๆ
เอาล่ะ.. ถ้าเป็นเวลานี้คงทำได้
เมื่อเห็นว่าคนที่คอยแซวมาตลอดงานเบนไปสนใจเวทีกันหมด อีซึงฮยอนค่อยๆยกมือขึ้นป้องปากตัวเอง สายตาระแวดระวังสุดขีดแผ่ไปยังหญิงชรารอบตัว คงไม่มีใครมองเขาอยู่จริงๆนะ กวาดสายตาอีกทีเมื่อเห็นว่าทุกคนยังคงโห่ฮาคนบนเวทีกันอย่างต่อเนื่อง คนตัวเล็กก็ผ่อนลมหายใจออกน้อยๆ หนึ่ง.. สอง..สาม โอเคปลอดภัย
" พยา - ยาม - เข้า - นะ - ฮะ - พี่ "
พูดพะงาบๆออกไปในโหมดไร้เสียง
หวังว่าคงเห็นแล้วอ่านปากเขาออกนะ พ่อซีอุยทูเอนี่วัน !
TBC
______________________________________________________________________
Writer Talk ; นับตั้งแต่เอ็นทรี่นี้เป็นต้นไปจะเปิดให้ถามอะไรก็ได้เกี่ยวกับฟิคนี้ในคอมเม้นต์นะคะ จะมาตอบในเอ็นทรี่หน้าหรือทอล์คในเอ็นทรี่หน้าค่ะ
( อย่าถามว่าจบยังไงนะคะ เรายังไม่รู้เลย T^T ..อ้าว )
จบไปแล้วสำหรับตอนนี้ ส่วนตัวมากเลยกับไอ้การมีสองตัวจากฟิคกุหลาบมาเป็นตัวประกอบ 55555555 ก็นึกๆอยู่นะว่าใครจะแบบเป็นคู่แข่งกับโป้ได้ พอแบบไปหาหมอฟันปุ๊บก็นึกออกเลยไรงี้ 55555555555555 ( หมอฟันซะด้วยนะ )
แบบว่ารักแทคยอนนะคะถึงได้ลง .. ไม่ใช่หรอกแหม เขาดูจากผลโหวตข้างๆต่างหาก ตอนนี้เริดมาก โป้นำมาสองร้อยกว่า ขอบคุณวีไอพีทุกคนนะคะที่อุตส่าห์ช่วยทำให้บล็อกนี้เป็นบล็อกฟิคบิ๊กแบงอีกครั้ง T^T หลังจากมันกลายเป็นกึ่งบ่ายสองกึ่งบีบีนี่เรารู้สึกใจหายวาบวาบมาก - -;
แล้วก็เรื่องที่โป้จะหาความสามารถพิเศษตัวเองมาทำให้น้องได้รางวัลได้นั้น โปรดติดตามค่ะว่ามันจะทำยังไง .. สามารถขำและสงสารในความสามารถมันได้ในตอนหน้านะคะ อย่าลืมมาติดตามกัน (โปรยอีก 5555)
PS. เมอร์รี่คริสต์มาสแอนแฮปปี้นิวเยียร์ค่ะ เที่ยวไหนระวังตัวกันด้วยนะคะ : D
PS2. วันที่ยิบเก้ามีปาร์ตี้ จับของขวัญๆ เย้เย้ 5555555
PS3. อย่าลืมถามอะไรก็ได้เกี่ยวกับฟิคมานะ อยากตอบ
( หัวเราะหน้าได้อารมณ์มากค่ะท้อป )