[SF] Kiss Sweet Cake [EP. IV]
posted on 08 Apr 2009 01:01 by gdworld in KissSweetCake
ข้อแนะนำ : เปิดเพลงและกดรีพีททิ้งไว้เพื่ออรรถรสในการอ่านมากขึ้นนะคะ
...
อีซึงฮยอนวิ่งออกไปจากร้านนั่น เขาแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ .. ซึงรีจำได้ว่าเมื่อห้านาทีที่ผ่านมาตัวเองมีความสุขมาก ไม่สิ ไม่ใช่เฉพาะแค่ห้านาทีที่ผ่านมา..
วันนี้ทั้งวันเขามีความสุขมาก
ทำไมกันหรือ ? มีความสุข.. มีความสุขมากกว่าเวลาที่อยู่กับจุนฮา มีความสุขมากกว่าตอนไปเดทกับจุนฮา.. มีความสุขมากกว่าแม้กระทั่งตอนจูบกับจุนฮา
สัมผัสจากริมฝีปากของเขาเมื่อครู่.. ทำให้ทุกอย่างหยุดนิ่ง.. มีเพียงแค่ก้อนเนื้อภายใต้หน้าอกด้านซ้ายที่เต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาเสียให้ได้.. ทั้งๆที่ไม่ได้ตั้งใจจะมาเพื่ออ่อนไหวกับสัมผัสอ่อนโยนนั่นทว่ามันกลับลืมไม่ได้เสียแล้ว
ทั้งๆที่ในตอนแรกตั้งใจจะมาสนุกเล่นๆ..
แต่ทุกอย่างมันกลับเปลี่ยนไปหมด จากความรู้สึกที่ว่างเปล่าภายในจิตใจกลับมีความอบอุ่นมาแทนที่
ความอบอุ่นที่ไม่ได้พบมานานแสนนาน.. ทำไมถึงรู้สึกว่าอยู่ใกล้กันขนาดนี้ทั้งๆที่ไม่ได้เจอมานานเหลือเกิน
แย่.. แย่ที่สุด
มีความสุขกับอ้อมกอดของคนอื่นที่ไม่ใช่คนรักมันใช้ได้ที่ไหน .. มีความสุขกับสัมผัสอบอุ่นจากริมฝีปากของคนอื่นที่ไม่ใช่คนรักมันใช้ได้ที่ไหน..
เกลียดตัวเอง
..
น้ำตาเป็นสายไหลออกจากนัยน์ตากลมโตขณะวิ่ง.. เจ้าตัวปาดน้ำตาด้วยแขนเสื้อ ซึงรีวิ่งไปจนถึงหน้าห้างสรรพสินค้าที่เขากับซึงฮยอนเล่นเกมกันในตอนแรก.. เจ้าตัวยิ้มบางๆเมื่อเห็นคู่รักสามสี่คู่กำลังเข้าร่วมเกมคุณหมีที่รักนั่นอยู่
ทุกคนเป็นแฟนกันจริงๆ..
ดีจังเลยนะ
น้ำตาหลากเม็ดไหลพรูออกจากดวงตาคนตัวเล็กอีกครั้งเมื่อเห็นภาพหญิงสาวดึงหัวหมีออกจากหมีตัวที่เป็นคนรักแล้วหัวเราะกันอย่างสนุกสนานเมื่อเห็นท่าทีของคนรักของตัวเองในชุดหมี..
" คุณหนูพูดอะไรน่ะครับ.. ม.. มันน่าอายนะครับ"
" เขินเหรอ"
" ก.. ก็ผมคิดภาพ.."
" ทะลึ่ง !"
จู่ๆก็เกิดภาพซ้อนขึ้นมาจากภาพชายหญิงคู่รักที่กำลังหยอกเย้ากันเบื้องหน้า ชเวซึงฮยอนและน้ำเสียงที่ฟังดูตื่นเต้นปนประหม่าแวบเข้ามาในหัวของซึงรี..
ภาพในวัยเด็กก็เคยมีพี่ชายที่ใจดีแบบนี้อยู่ พี่ชายที่เอาใจใส่ในทุกๆเรื่อง รู้ทุกอย่างทั้งเรื่องที่เขาชอบและเรื่องที่ไม่ชอบ
เวลาว่างๆซึงรีมักจะไปนั่งรอทานเค้กที่ซึงฮยอนฝึกทำตั้งแต่ตอนเป็นเด็กประถม
" อ้ะ ลองชิมดู อันนี้เค้กสูตรใหม่ที่พี่เพิ่งลองทำดูเลยนะ"
" เปรี้ยวไปนิดนะฮะ ผมชอบหวานๆกว่านี้อะ " คอมเม้นต์ทันทีหลังจากหยิบเนื้อสตรอเบอร์รี่ในเค้กเข้าปากไปชิ้นนึง
" อร่อยออก.. เค้กสตรอเบอร์รี่มันต้องรสชาติเปรี้ยวๆหวานๆแบบนี้แหละเจ๋งแล้ว!"
" พี่ซึงฮยอนว่าซึงริชิมไม่รู้เรื่องล่ะสิ ! "
แล้วเหตุการณ์ก็มักจะจบที่ซึงรีสะบัดหน้างอนซึงฮยอนแก้มป่องเดินกลับบ้านไปเองประจำและเป็นเรื่องปกติอีกเช่นเคยที่ชเวซึงฮยอนจะต้องถือเค้กสตรอเบอร์รี่อีกชิ้นที่เขาทำเองไปฝากเจ้าตัวเล็กที่กำลังนั่งงอนอยู่ที่บ้าน
" ซึงริ.. จู่ๆก็ออกมา โกรธอะไรรึเปล่า"
" หน้าบูดเชียว หิวเค้กรึไง? "
" ..."
ซึงฮยอนมักจะวางถุงใส่เค้กลงบนโต๊ะข้างๆเด็กตัวเล็กที่งอนหน้าบูดอยู่เสมอ
" ไม่กินเหรอ ?เดี๋ยวสตรอเบอร์รี่ก็เสียใจหรอก"
อีซึงฮยอนตัวเล็กมักบุ้ยปากแล้วหันแก้มป่องๆไปถาม " เพิ่มสตรอเบอร์รี่ให้ด้วยรึเปล่า"
" แน่นอน" ซึงฮยอนคนพี่ยิ้มกว้างแล้วยื่นถุงใส่เค้กให้เจ้าตัวเล็กที่ยิ้มร่ารับมันไว้ในมือท่าทางมีความสุข
เมื่อนึกถึงเรื่องราวสมัยเด็ก ซึงริมักเผลอยิ้มออกมาอย่างมีความสุขอยู่เสมอ ถึงแม้ว่าจะมองตัวเองในเวลาปัจจุบันแล้วน้ำตาจะพาลไหลออกมา แต่เมื่อนึกถึงรอยยิ้มของพี่ชายคนเดิมที่ไปรับไปส่งที่โรงเรียนทุกวัน พี่ชายที่คอยหาของที่ชอบมาเอาใจเสมอ พี่ชายที่ร้องเพลงให้ฟังและรู้ว่าเขาชอบสตรอเบอร์รี่มากกว่าอะไรทั้งหมดคนนั้น
มันมีความสุข..
พอได้ฟังเสียงตอนร้องเพลงของซึงฮยอน.. ภาพรุ่นพี่สมัยเด็กคนนั้นก็ซ้อนขึ้นมา..
ทั้งๆที่คบกับจุนฮา แต่วันนี้อีซึงฮยอนกลับคิดถึงแต่เรื่องของผู้ชายคนอื่น..
ความรู้สึกรังเกียจตัวเองถาโถมประดังประโดมเข้าทับร่างบาง..
อยากจะหักอกเขาเล่น แต่ดันกลับชอบเขาเข้าอย่างจัง .. ทั้งๆที่มีแฟนอยู่แล้ว.. กลับกอดจูบกับผู้ชายคนอื่นอย่างซึงฮยอนได้หน้าตาเฉย..
ตอนแรกตั้งใจแค่อยากให้จุนฮาเห็นแล้วหึงเขาบ้าง
แต่พอมาถึงตอนนี้.. ทุกอย่างกลับผิดพลาดไม่เป็นไปอย่างที่เขาคิดอยากให้เป็นในตอนแรก..
จู่ๆก็เกิดความรู้สึกดีๆกับชเวซึงฮยอน.. เป็นความรู้สึกที่ยิ่งกว่าความรู้สึกที่รักจุนฮา..
ถ้าพี่ชายมาเห็นผมเป็นแบบนี้.. พี่ชายจะว่าอะไรผมไหม ? หรือพี่จะไม่สนใจเหมือนกับมันเป็นเรื่องเด็กๆ..?
ถ้าเป็นพี่.. พี่จะเอาเค้กมาปลอบใจผมเหมือนเดิมรึเปล่า..?
ระหว่างที่อีซึงฮยอนก้มหน้าเดินไป.. ร่างบางก็ชนเข้ากับหน้าอกของคนๆหนึ่งอย่างจัง ซึงรีเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายด้านหน้า แล้วเจ้าตัวก็ร้องครางออกมาในลำคอเมื่อเห็นทุกอย่างด้านหน้า
" อะไรน่ะ.."
" ซึงริ.."
" พี่จุนฮา นี่มัน ?"
" คือ.. ไม่"
ร่างของอีซึงฮยอนหยุดยืนอยู่หน้าชายหญิงคู่หนึ่ง .. นัยน์ตากลมโตของคนตัวเล็กสั่นระริกด้วยความผิดหวัง โกรธ และน้อยใจ ทุกๆอย่างผสมปนเปกัน.. ข้างหน้าเป็นอิมจุนฮากับผู้หญิงหน้าตาน่ารักที่เมื่อนาทีก่อนกอดแขนแฟนของเขาออดอ้อนไปมา แต่ตอนนี้ถูกสะบัดออกด้วยมือของจุนฮาทันทีเมื่อจุนฮาเห็นเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า
" ซึงรีคือเรื่องนี้พี่ เอ่อ.. พี่"
" นี่คือสิ่งที่พี่อยากบอกผมใช่มั้ยฮะ ?.. นี่คือสิ่งที่แฟนกันเค้าทำใช่มั้ยฮะ? หนีหน้าผม.. เพื่อมาพบผู้หญิงคนนี้.."
" ไม่ใช่นะซึงริ.. ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เป็นอะไรกับพี่.. โธ่เว้ย! ปล่อยเซ่" .. อิมจุนฮาสะบัดแขนสาวน้อยหน้าลูกครึ่งออกแล้วหันไปพูดกับคนตัวเล็ก " .. ซึงริ ไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ.."
อีซึงฮยอนหันไปมองหน้าหญิงคนนั้น หล่อนกอดอกแล้วเลิกคิ้วขึ้นสูงก่อนโผเข้ากอดแขนจุนฮาแล้วใช้ศีรษะถูไถไปมา
" พี่คะ พี่บอกว่าฉันเป็นแฟนพี่ไม่ใช่เหรอ "
" รึว่านี่.. แฟนเก่าของพี่ที่พี่บอกว่าคุณหนูฐานะดีแต่อ่อนต่อโลกอะไรนั่นคะ~?" หล่อนหัวเราะคิกคักแล้วยิ้มเหยียดเมื่อเห็นสีหน้าไม่อยากจะเชื่อของอีซึงฮยอน
ซึงริกำลังเห็นแฟนตัวเองถูกกอดแขนด้วยมือของผู้หญิงคนอื่น.. เจ้าตัวกำหมัดแน่น เมื่อเห็นภาพตรงหน้าเหมือนทุกอย่างภายในร่างกายจะแตกสลายออกเสียหมดนับตั้งแต่วินาทีนั้น..
ทำไม.. ตอนนี้พี่ไม่สะบัดเขาออกแล้วล่ะ ?..
" วันนี้พี่ปิดโทรศัพท์หนีผมเพราะมาเที่ยวกับผู้หญิงคนนี้ใช่มั้ยฮะ ?"
".... " เหมือนจุนฮาจะนึกข้ออ้างไม่ออก เขาหลุบตาต่ำแล้วเงียบไป .. ทุกอย่างทำให้ซึงริมองเห็นคำตอบที่ยังไม่ถูกกล่าวออกมาได้อย่างชัดเจน
เจ้าตัวพยักหน้าแล้วถามเสียงสั่น มือเรียวกำไว้ข้างลำตัวแน่น " พี่ที่หาเรื่องทะเลาะกับผม ก็เพราะอย่างนี้นี่เองใช่มั้ย?"
" ก็นายมันน่าเบื่อนี่.. "
" !!"
" วันๆก็ไม่ค่อยอะไรๆกับฉันเลย มัวแต่บ้าแต่เรื่องชเวซึงฮยอนอะไรนั่น วันนั้นที่มุมตึกในเมียงดงที่นายยอมจูบฉันมันก็เป็นเพราะฉันขู่เรื่องไอ้หมอนั่น.."
ซึงรีเม้มริมฝีปากตัวเองแน่นจนแทบห้อเลือด
" มันน่ารำคาญฉันก็เลยออกมาหาความสุขข้างนอกบ้าง หรือว่าทำไม?.. ถ้ามีปัญหานักก็ยอมมีอะไรกับฉันสักทีสิ ฉันจะได้รักนายคนเดียว "
จุนฮายิ้มเหยียดออกมาเหมือนผู้กำชัยชนะไว้ในมือ เขาไม่รู้ถึงความผิดหวังและความเสียใจมากมายขนาดไหนในใจของคนตัวเล็กแม้แต่น้อย เขาไม่รู้แม้กระทั่งว่า..
คุณหนูผู้มีท่าทางภายนอกเหมือนเข้มแข็งคนนี้ความจริงแล้วภายในกลับอ่อนต่อโลกยิ่งกว่าอะไร
ซึงรีกำหมัดแน่ขึ้นกว่าเดิม น้ำตาที่เริ่มเหือดหายไปกลับมาคลอเต็มเบ้าอีกครั้ง ในที่สุดก็ไหลพรากๆเป็นสายบนแก้มใส
เมื่อครู่อีซึงฮยอนรังเกียจตัวเองเพราะว่ามีความสุขทั้งๆที่อยู่กับคนอื่นที่ไม่ใช่จุนฮา
หากแต่ตอนนี้เขารังเกียจตัวเองที่ไว้ใจและเชื่อใจจุนฮาจริงๆมาตลอด
สุดท้ายผู้ชายคนนี้ก็ไม่ได้รักเขาจริงเหมือนเดิม..
ในวินาทีนั้นมีสัมผัสอบอุ่นจากข้างหลังจับไปที่มือเรียวของร่างเล็กที่กำลังสั่นอยู่ ซึงฮยอน.. เขากำมันไว้แน่นแล้วค่อยๆเผยยิ้มออกมาบางๆ " อยู่ที่นี่เอง.."
ซึงรีหันกลับไปหาเจ้าของมืออบอุ่นที่ยังคงกุมมือที่สั่นเทาของเขา.. ซึงฮยอนจับมือเขาแล้วถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยเหมือนที่เขาเคยได้ยินมาตลอดเจ็ดปีในวัยเด็ก..
มันยังเป็นประโยคที่พูดในวัยเด็กทุกครั้งที่ชเวซึงฮยอนถือถุงเค้กไปง้ออีซึงฮยอนที่บ้าน
" คุณหนู จู่ๆก็ออกมา.. โกรธอะไรรึเปล่าครับ "
ลมหนาวพัดผ่านร่างของอีซึงฮยอน.. ภาพในสมัยเด็กถูกย้อนกลับไปกลับมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัวสมอง.. เสียงของเด็กชายคนพี่ที่มักถามอะไรเขาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเสมอถูกเล่นซ้อนกับเสียงทุ้มของซึงฮยอน
เหมือนมาก... .
จุนฮาเลิกคิ้วขึ้นมองซึงฮยอนที่กำลังกุมมือซึงรีอยู่ เขาเหยียดยิ้มแล้วมองทั้งคู่ด้วยสายตารังเกียจ
" หึ.. ทำเป็นพูดดี.. นายก็หนีมาเที่ยวกับไอ้หมอนี่เหมือนกันล่ะสิ"
ซึงรีหันไปมองหน้าซึงฮยอนที่ยืนอยู่จับมือเขาอยู่ด้านข้าง " พี่.."
จุนฮากระตุกยิ้มแล้วพยักเพยิดหน้าไปทางซึงฮยอนก่อนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเชิงดูถูก " ทำเป็นเหมือนฉันเลวฝ่ายเดียว สุดท้าย.. มันก็เป็นกันทั้งคู่นั่นแหละ" เขาหันกลับมาหาซึงริแล้วหัวเราะหึในลำคอ
" นายก็นอกใจฉันมากับผู้ชายคนนี้เหมือนกัน.."
..
นิ้วเรียวของอีซึงฮยอนกระตุกถี่ๆภายในมือของซึงฮยอนคนพี่ ร่างบางก้มหน้าลงสะอึกสะอื้นน้ำตาไหลออกจากนัยน์ตากลมโตเป็นสาย ซึงริเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าวจากคนรักตรงหน้า ทุกอย่างเจ็บปวด.. เหมือนถูกอะไรสักอย่างปักลงไปที่หน้าอก และยิ่งรู้สึกแรงเข้าไปอีกเมื่อมือใหญ่ที่กอบกุมความอบอุ่นอยู่ข้างตัวบีบมือของเขาไว้แน่นกว่าเดิม
ชเวซึงฮยอนเหลือบมองร่างด้านข้างที่ก้มหน้าร้องไห้กับคำพูดร้ายกาจที่ได้ยินเมื่อครู่
ตั้งแต่เด็กจนโตแล้ว.. ถ้าเขาเห็นซึงรีร้องไห้จะเป็นจะตายทีไร.. กล้ามเนื้อแทบจะทุกส่วนจะกระตุกเหมือนต้องการฉีกคนที่ทำให้คนตัวเล็กร้องไห้
ซึงฮยอนไม่ได้ยินเรื่องที่ซึงรีพูดกับจุนฮาเมื่อครู่ทั้งหมด แต่เขาพอเข้าใจเลาๆว่าเหตุผลที่ซึงรีนั่งดูโทรศัพท์มือถือด้วยสายตาเศร้าสร้อยนั่นคงเป็นเพราะผู้ชายคนนี้ .. เพราะฉะนั้นจึงยังมีบางเรื่องที่ยังไม่เข้าใจและเขาคิดจะไปถามเจ้าตัวเองทีหลัง
เพราะเวลานี้.. เขามีอะไรจะทำที่มันมีความหมายมากกว่านั้น..
อิมจุนฮาถ่มน้ำลายลงบนพื้นเมื่อเห็นความโกรธที่ปะทุขึ้นของชายหนุ่มร่างโปร่งผู้มาใหม่ เขาหัวเราะในลำคอแล้วเน้นคำพูดค่อนขอดขึ้นมา " นายทำหน้าแบบนั้น ภูมิใจแล้วสิที่แย่งแฟนคนอื่นน่ะ"
ชเวซึงฮยอนเงียบเขากระตุกยิ้มขึ้นเหนือริมฝีปากก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา..
" นั่นมันก็ดี นายรู้ตัวว่าถูกซึงรีเฉดหัวทิ้งสักทีก็ดีแล้ว.. ฉันกับเขาทนดูนายโง่ต่อไปไม่ไหวแล้วล่ะ"
อีซึงฮยอนหันไปหาซึงฮยอนที่ปล่อยมือเขาแล้วกำลังเดินไปยังเบื้องหน้าของจุนฮาช้าๆ ซึงริไม่เคยได้ยินน้ำเสียงแบบนี้จากปากผู้ชายที่ดูประหม่าๆเมื่อช่วงบ่ายเลยสักคำ สีหน้าที่เย็นชานั่นอีก..
แล้วคำพูดเมื่อครู่นี้มันอะไร ...
" ว.. ว่าไงนะ!?"
" ฉันแอบคบกับซึงรีมาตั้งนานแล้ว เขาเคยบอกว่ามีผู้ชายหน้าโง่อยู่คนหนึ่งที่ยังเกาะแกะเขาอยู่ซึ่งมันน่ารำคาญมากและไม่ว่ายังไงซึงรีก็ไม่กล้าบอกเลิกมัน.. ฉันหงุดหงิดทุกครั้งที่ได้ยินเรื่องของมัน.. จนวันนี้ฉันก็มาเจอมัน"
ซึงฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ เขาย่างสามขุมไปด้านหน้าจุนฮาแล้วใช้ปลายนิ้วชี้ยันหน้าผากของผู้ชายด้านหน้าอย่างแรง เขาถ่มน้ำลายลงพื้นก่อนริมฝีปากเรียวจะใช้คำพูดแบบเดิมอีกครั้ง
" มันคนนั้นก็อยู่ข้างหน้าฉันแล้ว .. หน้าตาดูโง่เง่ากว่าที่ซึงรีเล่าให้ฟังเยอะเลยนะ"
" ก..แก .."
".. แล้วไอ้เรื่องที่หวังจะมีอะไรกับแฟนฉัน.. แกกำลังคิดอะไรอยู่หืม?.. แกอยากโดนฉันเหยียบหน้าลงไปกองในดินรึไง? รึแกอยากตายด้วยวิธีที่แย่กว่านั้น ? .. อยากให้ฉัน.. จับนายโยนจากตึกนั่นไหม?.. "
จุนฮามองตึกด้านหลังที่ซึงฮยอนกำลังยกมันมาขู่เขา.. แต่ดูเหมือนว่าแฟนเก่าอีซึงฮยอนคนนี้จะยังปากดีจนถึงวินาทีสุดท้าย
" แกมันก็ไอ้โง่เหมือนกัน ! มาคบกับเด็กที่ไม่รู้เรื่องอะไรอย่างเด็กนี่น่ะโง่ก็โง่เอาแต่ใจตัวเองก็เป็นที่หนึ่ง มีดีก็แค่ร่างกายกับฐานะเท่านั้นแหละรู้ไว้ซะ!!"
ปึด..
มันไม่ใช่เสียงเส้นความอดทนของชเวซึงฮยอนที่ขาด
มันไม่ใช่ซึงฮยอนที่วิ่งเข้าไปหาจุนฮา
และไม่ใช่ชเวซึงฮยอนอีกเช่นกันที่ชกหน้าอิมจุนฮาอย่างเต็มแรง !
หญิงสาวที่เกาะแขนจุนฮาร้องกรี๊ดก่อนมองหน้าซึงริที่ตั๊นหน้าจุนฮาลงไปล้มคว่ำอย่างแรง ซึงริลูบก้มลงไปหาจุนฮาที่นอนเท้งเต้งอยู่บนพื้นแล้วใช้มือเรียวลูบหน้าเขาเบาๆ
" พี่ฮะ.. ตกลงที่พี่ขอคบผม.. มันไม่ใช่เพราะว่าพี่ชอบผมจริงๆล่ะสิ" .. พูดด้วยรอยยิ้ม
" ..ซ.. ซึงริ"
ฉาด !
มือเรียวกระแทกเข้าที่แก้มนั่นอย่างจัง ซึงริยังคงยิ้มแล้วพูดต่อไปด้วยสำเนียงสดใสเช่นเดิมอย่างที่เคยเป็น
" ทำไมไม่ตอบผมล่ะฮะ ~"
" ..อ.. เออ !! ที่ฉันคบกับแกก็เพราะเงินนั่นแหละ เด็กโง่ๆอย่างแกใครจะไปรักลงกัน !!"
เวลานี้.. เด็กตัวเล็กๆที่ชอบสตรอเบอร์รี่เป็นชีวิตจิตใจกำลังเสียใจ
เวลานี้.. เด็กตัวเล็กๆคนนั้นกำลังสับสนกับทุกความรู้สึกที่ประดังประเดเข้ามาจนแทบรับไม่ไหว..
เวลานี้.. พี่ชายคนนั้นมัวทำอะไรอยู่.. มาปลอบใจเขาเสียทีสิ
มือเดิมกำลังจะถูกกระแทกไปที่แก้มนั่นอีกครั้งด้วยความเจ็บปวดของผู้เป็นเจ้าของ.. หากแต่กลับมีมืออีกข้างหนึ่งมาหยุดมันไว้ มือที่อบอุ่นของผู้ชายคนเดิมที่กุมมือเขาไว้ในตอนแรก
" พอเถอะครับคุณหนู.."
" พี่ซึงฮยอน.."
" เดี๋ยวก็เจ็บมือหรอกครับ"
เป็นหมัดของซึงฮยอนผู้พี่ที่ปะทะเข้าไปเต็มแก้มนั่นเต็มๆจนเจ้าของร่างหงายหลัง ซึงฮยอนอยากตรงเข้าไปกระทืบที่ท้องของจุนฮาให้มันกระอักเลือด ผู้ชายคนนี้ถ้าตายไปเพราะเขาเขาจะไม่นึกเสียใจทีหลังเลยสักนิด
จุนฮากระเถิบตัวหนีไปข้างหลังด้วยท่าทีหวาดกลัวก่อนจะลุกขึ้นมาดึงมือหญิงสาวคนนั้นแล้ววิ่งออกไปด้วยคำสบถสาบานหยาบคายนับสิบ
หากแต่ประโยคสุดท้ายที่จุนฮาตะโกนมา.. ทำให้ซึงฮยอนถึงกับชาไปทั่วร่าง
" อย่าคิดนะว่าซึงริจะรักแกจริงน่ะ !!! เด็กนั่นน่ะวันทั้งวันคิดแต่เรื่องของผู้ชายชื่อชเวซึงฮยอนเท่านั้นแหละ !!!!"
......
" น้ำชาอุ่นๆครับ" เจ้าของร่างสูงโปร่งยื่นแก้วกระดาษใส่ชามะลิกลิ่นหอมยื่นให้คนตัวเล็กที่นั่งก้มหน้านิ่งบนม้านั่งเดิมที่สวนสาธารณะ
อีซึงฮยอนผงกหัวน้อยๆแล้วกล่าวขอบคุณเมื่อรับแก้วชานั่นมาถือไว้ในมือก่อนสูดกลิ่นมันแล้วค่อยๆดื่มเข้าไป
" คุณหนูครับ เมื่อกี๊ผมจุ้นไปรึเปล่า.."
" ...."
" ขอโทษนะครับ "
" พี่เนี่ย.. เหมือนเขาทุกอย่างเลยนะฮะ"
" เขา ?"
" เพื่อนสมัยเด็กของผมน่ะฮะ.. เขาชื่อเหมือนพี่เลยน้า ~ "
"...."
" เสียดายนะ ถ้าเขาอยู่ที่นี่ด้วยผมจะได้แนะนำเขาให้พี่รู้จักสักหน่อย แหะแหะ.. ดันทิ้งผมไปอยู่ตั้งอเมริกานู่นแน่ะ" ซึงรีพูดเสียงอ่อยแล้วยกแก้วน้ำชาขึ้นดื่มอีกครั้ง ชเวซึงฮยอนขมวดคิ้วแล้วเอียงหน้าขึ้นถาม
" อเมริกา ?.. ใครบอกคุณหนูครับ "
" พี่จุนฮา"
เส้นเลือดที่หน้าผากซึงฮยอนกระตุก เขาหงุดหงิดอีกครั้งเมื่อได้รู้ว่าความจริงแล้วไอ้บ้านั่นมันกุเรื่องขึ้นมาเพื่อหลอกซึงรี เขาหันไปยิ้มให้ร่างบางแล้วจับมือเรียวเล็กนั่นไว้แน่น
" คุณหนู.. แล้วคุณหนูเชื่อมันเหรอครับว่าเขาอยู่ที่อเมริกาจริงๆ"
อีซึงฮยอนพยักหน้าหงึกหงัก
ชั่ววินาทีนั้น ร่างบางที่กำลังวางน้ำชาไว้บนที่วางแขนของม้านั่งก็ถูกรวบตัวไปกอดไว้แน่น ชเวซึงฮยอนใช้คางเกยไหล่เขาอยู่แล้วใช้มือลูบศีรษะของเขาเบาๆ " คุณหนู.. ผมอยู่นี่ครับ.. ผมไม่ได้ไปอเมริกาอะไรนั่นสักหน่อย"
ซึงริผละออกจากอกซึงฮยอน นัยน์ตากลมโตสะท้อนรูปหน้าคมคายเบื้องหน้า อีซึงฮยอนขมวดคิ้วน้อยๆแล้วจ้องมองหน้าซึงฮยอนตรงๆ.. เจ้าตัวเล็กหยิบภาพในกระเป๋าสตางค์ออกมาเทียบกับผู้ชายด้านหน้า
" ไม่อะ.. ไม่เห็นเหมือนเลย.."
เทมโปดึงรูปถ่ายโพราลอยด์ใบนั้นมาดู
ร..รูป ใครวะ
" คุณหนูคิดว่าผู้ชายในรูปนี้เป็นผม.. เอ่อ ชเวซึงฮยอนจริงๆเหรอครับ ?"
ซึงริพยักหน้าหงึกหงึก
ใครพูดอะไรก็เชื่อหมด อะไรจะอ่อนต่อโลกขนาดนั้น..
" ตัวผมในตอนเด็กรู้คงเสียใจน่าดูเลยนะที่คุณประเมินหน้าตาตอนโตผมไว้แค่นี้เองน่ะ"
" พี่ใช่พี่ซึงฮยอนคนนั้นจริงๆเหรอ"
ชเวซึงฮยอนลูบหัวซึงรีน้อยๆแล้วยิ้มออกมาบางๆ .. เขาหยิบถุงๆหนึ่งในกระเป๋าเป้ตัวเองออกมาแล้วยื่นให้ร่างบางที่นั่งสงสัยอยู่ด้านข้าง เขาวางถุงนั่นไว้บนตักซึงรีแล้วค่อยๆคลี่มันออกเมื่อมองเห็นกล่องด้านใน
" เค้กที่ได้เป็นรางวัล..?"
" เมื่อกี๊คุณหนูหน้าบูดเชียว.. หิวเค้กล่ะสิครับ.."
"...."
" กินสิ.. ไม่กินเดี๋ยวสตรอเบอร์รี่ก็เสียใจหรอก.. "
ซึงรีเงยหน้าขึ้นมองซึงฮยอน นัยน์ตากลมมีรอยรื้นน้ำตาเปื้อนไปหมด ซึงรีไม่สามารถกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาได้อีกต่อไป ซึงฮยอนใช้นิ้วของเขาปาดคราบน้ำตาพวกนั้นออกจากดวงหน้าเบื้องหน้าเบาๆ เขายิ้มบางๆ ริมฝีปากเรียวพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นเช่นเดิมอย่างที่อีซึงฮยอนเคยพบในสมัยเด็ก
ซึงฮยอนกำมือเรียวเล็กไว้แล้วบีบมันเบาๆ
" คุณหนู.. คบกับผมนะ"
ความอบอุ่นถูกแผ่จากมือใหญ่ถึงมือเล็กซึ่งคนที่ถูกสัมผัสก็รู้สึกถึงมันได้..
ถ้อยคำที่กระซิบ.. ผ่านสายลมในฤดูหนาวว่าจากที่เขาดูแลคนตัวเล็กด้านข้างเหมือนที่เคยดูแลตลอดมา..
นับตั้งแต่เวลานี้...มันจะเป็นตลอดไป
คำตอบที่ตอบออกมานั้น.. ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตามถึงจะต้องเป็นแค่เพื่อนกันเหมือนเมื่อก่อน.. แต่ชเวซึงฮยอนก็คิดว่าตัวเองพอใจกับสถานะนั้นและเขาคงจะดูแลมันให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้..
จะพี่น้องหรือแค่เพื่อนอะไรก็แล้วแต่.. แค่ได้อยู่ใกล้ๆเหมือนเมื่อก่อนก็มีความสุข..
เขารู้สึกอย่างนั้น..
...
นับตั้งแต่วันที่ชเวซึงฮยอนไปเที่ยวกับอีซึงฮยอน
มันก็ยังขี้เกียจไม่เปลี่ยนแปลง ยังนั่งๆนอนๆ หาวแล้วก็เกาหัวแกรกๆอยู่หน้าเคาน์เตอร์
ส่วนเวลาที่จะขยันน่ะเหรอ ?
ก็ตอน
‘ กิ๊ง ก่อง'... ที่ประตูเปิดออกพร้อมร่างของเด็กหนุ่มตัวเล็กกับผ้าพันคอสีชมพูนั่นไงล่ะ
" ป้าด เชี่ยเทมป์!! บ้านป้ามึงเป็นต้นสตรอเบอร์รี่เหรอครับ..โปะไม่เกรงใจเงินพ่อเลยนะครับมึง " ริคกี้แหวกม่านห้องครัวเข้ามาแหวซึงฮยอนเรื่องช็อตเค้กที่ซึงฮยอนกำลังจะเดินไปเสิร์ฟให้แขกโต๊ะสามที่นั้นบนหน้าครีมเค้กมีสตรอเบอร์รี่วางเรียงมากเข้าขั้นวิบัติเห็นคำว่าขาดทุนวิ่งตัดหน้าลางๆ
" แหม บ่นอะไรล่ะครับคุณริคกี้ งานมี.. ไปทำสิครับ~"
ไอ้อารมณ์แจ่มใสอัตโนมัตินี่มันอะไรกันนะ ..! แค่บังคับเวลาฉี่ได้นี่ก็สุดยอดแล้ว มันยังบังคับเวลาสดใสปานเด็กแรกแย้มของตัวเองได้ด้วย ...
แม่งแด๊ดแด๋ได้แรกแย้มจนน่าเตะ
" อรุณสวัสดิ์ครับคุณหนู.. เค้กสตรอเบอร์รี่แบบใหม่ที่ผมเพิ่งลองทำ.. คุณหนูลองชิมดูสิครับ"
ซึงรีอมยิ้มแก้มใสเริ่มแดงน้อยๆเมื่อเห็นผู้ชายที่ใส่ชุดพ่อครัวมาวางเค้กสตรอเบอร์รี่ลงบนโต๊ะแล้วเนียนขยับไปนั่งข้างๆ
" เปรี้ยวไปรึเปล่าครับ? ผมไม่แน่ใจว่ามันเปรี้ยวไปรึเปล่านะ "
" อร่อยออกฮะ.."
"......"
"ก็เค้กสตรอเบอร์รี่มันต้องรสชาติเปรี้ยวๆหวานๆ ถึงจะเจ๋งไม่ใช่เหรอ.."
ซึงฮยอนทั้งสองผุดรอยยิ้มออกมาก่อนหัวเราะให้กันเมื่อนึกถึงคำพูดในวัยเด็กของตัวเองที่ถ้าไม่สลับบทสนทนากันแล้วมันจะเหมือนเดิมเป๊ะอย่างกับถอดแบบ..
อีซึงฮยอนเงยหน้าขึ้นถามเจ้าตัวแอบอมยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นผลไม้สีแดงสดด้านบนเค้ก " เพิ่มสตรอเบอร์รี่ให้ด้วยรึเปล่า?"
ซึงฮยอนยิ้มแล้วขยี้หัวร่างเล็กที่เคี้ยวเค้กแก้มตุ่ย
" แน่นอนอยู่แล้ว"
ไล่กูไปทำงานแล้วมึงมานั่งหลีน้องเค้าเนี่ย แฟร์มากเหอะ !!
ขาดทุน ขาดทุนมาก ขาดทุนมากถึงมากที่สุด สตรอเบอร์รี่ห้าหกลูกยัดไปได้ไงบนหน้าเค้กชิ้นเดียวโปะให้น้องเค้าซะเยอะแถมเสือกไม่คิดตังค์อีก !!
บ่น บ่นมาก บ่นมากถึงมากที่สุด อยากถีบ อยากถีบมากถึงมากที่สุด จานเค้กที่ต้องเอาไปเสิร์ฟโต๊ะหกอยู่ในมือของริคกี้ ถ้าจะเดินผ่านโต๊ะสามที่สองคนนั่นนั่งอยู่เขาอยากจะเอาเค้กโปะหัวไอ้เจ้านายนี่เหลือเกิน
เฮ้อ.. ถึงอย่างนั้นลูกน้องอย่างเขามีสิทธิ์จะบ่นอะไรได้ ถึงจะขาดทุนค่าสตรอเบอร์รี่ไปหลายลูกก็เถอะ แต่ถ้าแย้งกับไอ้คนทำเค้กเรื่องนี้มันมีหวังมันไล่ออกรายคนแน่
เพราะอะไรน่ะเหรอ ..
ก็ที่กำลังนั่งยิ้มกินเค้กสตรอเบอร์รี่อยู่นั่นน่ะเมื่อวานเพิ่งกลายมาเป็นแฟนใหม่สุดหวงของไอ้เจ้าของร้านหน้าลิงคนนั้นแล้วน่ะสิ
The End..
เหรอ ?
ต่ออีกนิดนึงละกัน ~
คืนนั้น
" ( เทม พ่อกูบอกว่าพ่อกูเห็นน้องซึงริจูบมึงวันที่มึงไปเที่ยวกับน้องเค้า )"
" คนไหนวะพ่อมึงกูนึกไม่ออก "
" ( โธ่ไอ้ฟาย มึงช่วยจำสาแหรกบ้านกูสักนิสส์มั่งได้ป้ะล่ะ พ่อกูก็ฝรั่งๆหน้าคล้ายกูไง )"
" ฝรั่งเหรอวะ ?"
" ( วันนั้นพ่อกูก็ไปเปิดร้านอยู่แถวๆห้างชินฮวาไง กูว่ามึงน่าจะเห็นบ้างน้า..)"
" ร้าน.. ใช่ไอ้ร้านที่ต้องแต่งตัวเป็นหมีรึเปล่าวะ?"
" ( เออๆนั่นแหละ อ้าว นี่มึงเจอพ่อกูด้วยเหรอ ?)"
" ...ริคกี้ "
" ( หือ..)"
" กูโคตรรักพ่อมึงเลยว่ะ"
" ( พรวดด ด ด ด - ปลายสายสำลักน้ำ )"
" กูหลงรักพ่อมึงมานานแล้วนะ แต่กูไม่กล้าบอก กูกลัวแม่มึงเสียใจ"
" ( แค่กๆ ลามปามพ่อแม่กูละ )"
" ริคกี้ กูขอจีบพ่อมึงได้มะ? "
" ( เดี๋ยวกูดีดขี้มูกแสกกลางกบาลแม่งเลยไอ้เวร -*- )"
" เฮ้ย !! กูตกหลุมรักพ่อมึงจริงๆนะเว้ย รักแรกพบเลยว่ะ.. คริคริ ~ "
" ( คริคริแม่มึงดิ.. ถ้ามึงจีบพ่อกูกูฟ้องน้องซึงริจริงๆด้วย ) "
ตรู๊ด.. ตรู๊ด ... ตรู๊ด ..
วินาทีนั้นซึงฮยอนตัดสายริคกี้ทิ้งอย่างไม่ใยดี
ปลายสายสบถสาบานด่าไฟแลบไม่ซ้ำคำกับมารยาทเวรตะไลของเขาด้วยอารมณ์หงุดหงิด
ไอ้มารยาทดีๆสุภาพเรียบร้อยแบบตอนอยู่กับซึงริน่ะ มาใช้กับเขาบ้างจะเป็นบุญคุณมากเลยเหอะไอ้เพื่อนเวร !
แต่..
ดูเหมือนเสียงภาวนาในใจของริคกี้จะไม่มีวันได้ผลทั้งชาตินี้เป็นแน่
เพราะดูท่าทางว่า..
ไอ้กริยาสุภาพเรียบร้อยประหนึ่งเจนเทิลแมนผ้าพับอะไรนั่น.. ชเวซึงฮยอนคงมีให้แค่กับลูกค้าหมายเลขหนึ่งของร้านเค้กและเจ้าของหัวใจสมัยเด็กอย่างน้องอีซึงฮยอนคนนั้นเท่านั้นแหละ
The end..
จริงจริงเถอะนะ
___________________________________________________________
Writer talk : จบแล้ววววววววววววววววว ~ มาลงตอนตีสองกว่าอีกแล้ว ตกลงว่าเป็นโรคจิตชนิดหนึ่งจริงๆรึเปล่า 
ช็อตฟิคเรื่องต่อไปเว้นๆไว้ก่อนยังไม่ได้พล็อตเลย ถ้ามีคร่าวๆเดี๋ยวมาลงอินถุยให้อ่านอีกนะคะ
โบกมือลาเจ้าชายเค้ก ^ ^
โบกมือลาไอ้ตัวเล็กของเจ้าชายเค้ก ^ ^
โบกมือลาเพื่อนหัวทองดวงตกของเจ้าชายเค้ก =_=
[ ภัทรานิษฐ์ไม่รู้จะพิมพ์อะไรแล้วใช่มะ ???? ]
PS.. เอ็มเอสเอ็นเข้าไม่ได้ คุยอะไรคุยกันในบ้านสครีมนะคะเพื่อนในเมล์ทุกคน T^T
กดคอมเม้นต์ให้ฟิคเรื่องนี้หนึ่งครั้งมันยากนักเหรอคะ คอมเม้นนึงกำลังใจเพิ่มเป็นร้อยนะคะตัวเอง เค้าจะได้แต่งช็อตฟิคมาอีกไง T^T [ กะพริบตาปริบๆ ] (ม.. ไม่มีใครต้องการ ???)
อ้อ ใช่ค่ะ ! มีน้องบางคนถามมาว่าบ้านจำเลยรักสองซึงที่จะปลูกกับมะเหมี่ยวบรรยากาศดีจริงเหรอ ?
กฤติกาบอกว่าจะซื้อพื้นที่หลังเขาล่ะ.. =_=
( คนอ่าน : กูยังไม่เห็นบ้านมันสักหลัง ง ง !? t(=[]=t) )
( ก.. ก็เค้าเห็นมันสวยดี > < .. [ เขี่ยนิ้วบนพื้น ] )
EDIT... ขอบคุณน้องนัตจี้มากที่เอามาบอก T T
จียงทำแบบนี้ทำมายยยยยยยยยยยยยส์ !!!!!!!!!!!!!!!! T[]T!!!!!!!!!!!
โกรธ โกรธ โกรธ ประธานยาง จียงแล้วไม่ต้องมาพูดกับเค้าเลยเออ TOT!
( คิดว่าน่าจะชินได้แล้วซะอีกกู โอมาก้อด...T____________T ;; )
ปิดบล็อกไปสาดน้ำสงกรานต์กับนังเงาะป่าระยะหนึ่ง... ทำใจจจ จจ TATll
เกือบปิดบล็อกหนีบวชซะและ... แต่ว่าบังเอิญไปเจอ..
หล่อโป้ววววววววววววววววววววววว !!!!!!!!!!!!!!! หล่อมากเหอะ หล่อมาก หล่อเอี้ยๆ หล่อไม่เคลียร์ หล่อไม่เครม หล่อที่สุดในโลกมนุษย์ย์ย์ย์ หล่อไม่มีอะไรต่อมิอะไรในโลกแล้วอ้ะะะะะะะ
ทรงผมโป้จะผกผันกับทรงผมจียงตลอดเหอะ !
คือชอบอะ ภูมิใจอะ มันหล่ออะ มันหล่อ คือเข้าใจไม๊ว่ามันหล่อน่ะหือออออออ T[]T [ เขย่าคอเสื้อ ]
หัวมันหยอยๆชี้ๆเหมือนในโฆษณา Hite กับไอริชรวมกันอะ แล้วมิกซ์ได้เป๊ะมาก !!!
[ หันไปตบตีจียง ]
หล่อไปนานนานได้ป้ะล้ะะะ จะร้องไห้แล้วเนี่ย ความหล่อกระแทกต่อมน้ำตา T T
ส่วนจียง...
เดี๋ยวอะไรอะไรมันก็ดีเอง...
.. เห้อ..
( ถอนหายใจทำไม 555555555555555555 )
PS. ขอบคุณเรปสิบสาม.. อัพตอนตีสองกว่าทั้งง่วงทั้งเมาเขียนสี่เป็นหก แก้เรียบร้อยแล้วจ้า ขอบคุณค๊าบ บ บ =A=