•2Seunghyun Story! [ เจาะชีวิตรัก พ่อค้าผักปลา ]

Previously

[SF] White Rose [Intro]

[SF] White Rose [EP. I]  

[SF] White Rose [EP. II]

[SF] White Rose [EP. III]

[SF] White Rose [EP. IV]

" เค้านึกออกแล้ว .. เค้าอยู่ที่ไหนที่ลมไม่ตีแล้วก็ไม่ร่วง !" ซึงฮยอนขมวดคิ้วพลางมองพัดในมือน้องที่กระดิกไปมาตามแรงสั่งของเจ้าของด้ามจับ.. อีซึงฮยอนเกาะถุงกระดาษแล้วยิ้มกว้าง

" ใน - หมวก - กัน - น็อค - เฮีย - ไง"

..

ชาวบ้านที่นั่งในรถประจำทางกำลังมองชเวซึงฮยอนด้วยสายตาแปลกๆ

ชาวบ้านที่นั่งอยู่บนรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างก็กำลังมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ

ถ้าหากคุณอยู่ในถนนสายนี้ด้วยเวลานั้นคุณก็คงมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ.. สายตาทุกคู่บนท้องถนนไม่เว้นแม้แต่ตำรวจจราจรกำลังจ้องเจ้าของเสียงที่แหวลั่นกลางถนนพร้อมท่าทางที่ตบตีหมวกกันน็อคตัวเองแปลกๆพลางพูด

" เฮ้ย !! แกจะดึงผมเฮียทำไมวะ !!?"

ไอ้พอตอนหมดไฟแดงแล้วเจ้าของมอไซค์สีดำมันยังตบตีกับหมวกกันน็อคตัวเองอยู่ตำรวจก็ต้องทำหน้าที่หากแต่จะโบกก็ไม่กล้าจะด่าก็กลัว...  ตำรวจก็กลัวคนบ้าเป็น จึงต้องปล่อยให้ร่างสูงทะเลาะกับหมวกกันน็อคตัวเองแล้วโบกรถคันอื่นไปเลนข้างแทน..

เหมือนชเวซึงฮยอนจะเริ่มรู้ตัว.. เขาเริ่มสงบปากสงบคำกับ (คนที่อยู่ใน)หมวกกันน็อคตัวเอง เพิ่งมารู้ตัวและอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีก็ไอ้ตอนคุณป้าที่เดินมากับหลานบอกให้หลานเดินชิดริมฟุตบาธอย่าผ่านมาใกล้เขา ตอนนั้นแหละ..

อะไรที่ทำให้เขาต้องบ่นกับเจ้าตัวเล็กในหมวกน่ะเหรอ..

ก็ไม่ได้มีอะไรมากหรอก แค่เจ้าตัวเล็กมันร้อนเพราะพัดตุ๊กตาญี่ปุ่นที่หยิบออกไปจากถุงมันดันถูกใช้พัดซะแรงจนหักคามือจึงต้องทุบหัวเขาอั้กๆให้จอดรถหยิบพัดคันใหม่จากกระเป๋าส่งเข้าไปในหมวกกันน็อคให้หน่อยแต่นี่มันอยู่บนถนนและเขาจอดข้างทางไม่ได้ก็เลยปฏิเสธไป .. ผลลัพธ์น่ะเหรอ

ผมหลายเส้นของเขาถูกมือเล็กๆนั่นถอนเล่นเพลินเลยน่ะสิ !!

ไม่อีซึงฮยอนโกรธเขามากก็คงเหงามือไม่มีอะไรเล่นถึงได้กระตุกผมเขาเส้นต่อเส้นอย่างงี้ !!

ไอ้อากาศน่ะมันก็ไม่ได้ร้อนเลยออกจะหนาวเสียด้วยซ้ำ ซึงริที่อยู่ในหมวกกันน็อคน่ะอุ่นสบายจะตาย ผมเขาก็นุ่มแถมหอมฉุย (?) แล้วอีกแค่แป๊บเดียวก็จะถึงบ้าน ค่อยไปหาอะไรเย็นๆกินที่บ้านยังได้

ถ้าเลี่ยงได้เขาก็ไม่อยากถูกตำรวจจับเพราะจอดรถหยิบพัดให้หมวกกันน็อคหรอกนะ

แต่ดูเหมือนไอ้ตัวเล็กบนหัวเขาจะไม่เข้าใจอะไรเสียเลย ยังคงบ่นแง๊วๆกระตุกผมเขาอยู่นั่นแหละ ถ้าพ่อหัวล้านหมดหล่อไปนี่ใครจะรับผิดชอบวะ ซึงฮยอนอยากถอดหมวกกันน็อคจับน้องเขวี้ยงไปนั่งตะกร้าใส่ของข้างหน้าจริงๆแต่ไอ้แทคมันไม่อนุญาตบอกว่าตะกร้าใส่ผักของแม่มันใครอย่าแตะ -*-

ขี่รถมาถึงหน้าบ้าน ซึงฮยอนไม่รอช้าที่จะถอดหมวกกันน็อคออก มือใหญ่จับเข้าไปที่เจ้าตัวเล็กที่นอนแผ่อยู่บนหัวตัวเองก่อนดึงลงมา ในใจก็อยากใจด่าให้หายเจ็บใจแทนโคนผมน้อยๆของตัวเองเหมือนกัน แต่พอเห็นหน้าเจ้าเปี๊ยกตอนดีใจที่ได้กลับบ้านก็เล่นเอาเขาพูดอะไรไม่ออก..

ชเวซึงฮยอนและอีซึงฮยอนเดิน ( เกาะบ่า?) เข้าบ้านด้วยกัน .. ซึงฮยอนวางซึงริพร้อมกระเป๋าเป้ตัวเองลงบนโซฟาในห้องรับแขกพลางออกปากสั่งคนตัวสูงให้ไปเอาเค้กสตรอเบอรี่กับชามะนาวกระป๋องในตู้เย็นมานั่งกินกัน

ร่างโปร่งบ่นกระปอดกระแปดแต่ก็เดินไปยังห้องครัวแต่โดยดี

เหลือแต่เขาอยู่ในห้องนั่งเล่นเพียงคนเดียว

อีซึงฮยอนพยายามใช้มือเล็กๆของตัวเองรูดซิปกระเป๋าเป้ของซึงฮยอนคนพี่เพื่อหาถุงกระดาษ เมื่อพยายามดันซิปที่แทบจะใหญ่เท่าหัวของเขาจนเห็นว่ากระเป๋าเปิดกว้างพอแล้วซึงริน้อยก็พยายามดึงถุงใส่ชุดตุ๊กตาของมินจิในกระเป๋า เจ้าตัวเล็กพยายามใช้แรงทั้งหมดของตัวเองดึงถุงกระดาษออกจากกระเป๋า

ด้วยแรงดึงทั้งหมดของมือเล็กคู่นั้นทำให้ถุงกระดาษออกมาจากกระเป๋าอย่างง่ายดาย

หากแต่มันง่ายดายเกินด้วยแรงทั้งหมดทำให้ไปอีซึงฮยอนน้อยหงายท้องกลิ้งบนโซฟาพร้อมกับถุงกระดาษพร้อมกับเสื้อผ้าที่กระเด็นออกจากถุงนั่นตามแรงกระชาก ชุดตุ๊กตาหลากสีหลุดออกมาทับคนที่พยายามจะแกะมัน

เวลานี้บนโซฟามีเสื้อผ้าตุ๊กตากองเบ้อเร่อกองอยู่

ผ่านไปสามวิ.. กองเสื้อผ้านั่นเริ่มขยับน้อยๆ แล้วจู่ๆหัวของใครบางคนก็โพล่งออกมาพร้อมด้วยเสียงใสที่พร่ำติการกระทำ (?) ของชุดตุ๊กตาเหล่านี้อย่างหงุดหงิด " จู่ๆก็พุ่งออกมา.. เสียมารยาทจัง"

ซึงฮยอนกลับเข้ามาในห้องพร้อมกับจานใส่เค้กและชามะนาวกระป๋อง คิ้วหนาขมวดมุ่ยเมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กก่นด่ากองผ้าไร้มารยาทที่ทับตัวเองอยู่ เขาเดินเข้าไปนั่งข้างๆแล้ววางเค้กลงบนโต๊ะเบื้องหน้า อีซึงฮยอนปีนขึ้นมานั่งบนตักเขาแล้วเงยหน้าขึ้นมองแววตาเป็นประกาย

" เฮีย ~ ชุดมันทับเค้า เค้าเจ็บอะ" แล้วก็กอดแขนเขาถูหน้าไปมา

เด็กมันก็แค่อยากอ้อนเขาก็เข้าใจ

" อยากได้อะไรล่ะ ? "

เจ้าตัวเล็กยิ้มเห็นเขี้ยวแล้วเขย่าแขนเขาเร่าๆ " เค้าอยากกินสตรอเบอร์รี่ เฮียให้สตรอเบอร์รี่ข้างบนเค้านะนะน้า "

แล้วพอเห็นหน้ามันอย่างนั้นเขาก็ไม่เคยขัดใจเด็กคนนี้ได้สักที

ซึงฮยอนเอาจานข้าวกับช้อนส้อมของตุ๊กตาไปล้างมาเรียบร้อยแล้วจิ้มสตรอเบอร์รี่ลูกโตวางบนจานใบนั้น ดวงตากลมโตเป็นประกายวิ๊บวั๊บเมื่อผลไม้ลูกเล็กสีแดงถูกส่งมาอยู่ตรงหน้าของตน แต่แค่สตรอเบอร์รี่ผลเดียวก็เกือบใหญ่กว่าหัวอีซึงฮยอนอยู่แล้วเขาก็เลยรู้สึกอึดอัดแทนน้องนิดหน่อยที่ต้องตัดสตรอเบอร์รี่กินอย่างยากลำบาก

ความกังวลแทนของซึงฮยอนไม่ได้ส่งผลต่อเจ้าตัวเล็ก .. ซึงริหยิบสตรอเบอร์รี่ขนาดเท่าหัวตัวเองขึ้นแล้วอ้าปากงับมันตรงกลางผลท่าทางเอร็ดอร่อย

ความสามารถในการกินของน้อง ซึงฮยอนก็ลืมไปว่ามันไม่ได้ด้อยไปกว่าทักษะการหาไฟแช็คสักนิดเดียว..

" เฮีย ~ เมื่อกี๊เค้าค้นเสื้อผ้าที่น้องมินจิให้มาล่ะ"

" อือ เป็นไงมั่ง" ถามพลางคว้ารีโมตเปิดทีวี

" เค้าเจอชุดบริทนีย์ด้วยฮะ"

" ต... ตุ๊กตาสมัยนี้เค้าแต่งตัวกันแบบนั้นกันเลยเหรอ ? " เบะปากถามเจ้าตัวเล็กที่สตรอเบอร์รี่เปื้อนเต็มปาก

" มีมากกว่านั้นอีกนะเฮีย ชุดใสมองทะลุข้างในแบบซีทรูยังมีเลย "

ชเวซึงฮยอนแทบจะพ่นครีมเค้กใส่หน้าน้องอีกรอบเมื่อได้ยินชื่อชุดดังกล่าว ไอ้เขาก็ไม่ค่อยสนใจเรื่องพรรค์นี้สักเท่าไหร่หรอก แต่ก็พอนึกออกว่าน้องสาวกับน้องชายของผู้ชายไม่ค่อยเต็มแบบนั้นก็น่าจะเล่นอะไรทำนองนี้อยู่

ซึงฮยอนคว้าถุงกระดาษสีน้ำตาลที่มินจิยัดของเล่นตุ๊กตามาจากมือเจ้าตัวเล็กแล้วเริ่มออกคำสั่ง

" เฮียขอสั่งห้ามไม่ให้แกยุ่งกับชุดสำหรับเด็กต่ำกว่าสิบแปด ! ไอ้ชุดบ้าๆนี่เฮียจะยึดเอาไว้ ซึงริต้องใส่แต่ชุดลำลองของตุ๊กตาเด็กผู้ชายธรรมดาเข้าใจมั้ย !?"

เจ้าตัวเล็กขมวดคิ้วหน้ามุ่ย " แต่เค้าอยากเป็นบริทย์ให้เฮียนะฮะ !!~"

" ไม่ได้ ! นี่แน่ะ" .. สั่งห้ามแล้วดีดหน้าผากน้อยๆนั่นหนึ่งทีพอให้จำ อีซึงฮยอนน้อยหน้านิ่วขมวดคิ้วแล้วกุมหัวป้อยๆ " ก็ได้ๆ เค้าไม่เล่นชุดพวกนั้นก็ได้"

ถึงจะไม่พอใจอย่างไรแต่ซึงริก็ไม่ได้บ่นอะไรมาก เพราะความสนใจของเจ้าตัวในตอนนี้เพ่งอยู่ที่ลูกสตรอเบอร์รี่ในจานที่เหลืออยู่เพียงครึ่ง ซึงริยิ้มแล้วจัดการมันในคำสุดท้ายจนเกลี้ยงทำเอาคนที่นั่งดูอยู่ถึงกับผงะในฝีมือการกินของน้องเล็ก เขาไม่แน่ใจหรอกนะว่าสตรอเบอร์รี่เพียงลูกเดียวจะทำให้คนตัวแค่นี้อิ่มรึเปล่า

แต่ดูจากท่าทางที่เจ้าตัวเล็กจะนั่งตีท้องตัวเองแปะๆพิงโซฟานี่แล้ว.. คงอิ่มแปล้แล้วสินะ

" จะกินข้าวเย็นอีกรึเปล่า ซึงริ ?"

คนตัวเล็กส่ายหัวดิก มือกลมๆนั่นพยายามกดรีโมตเปลี่ยนช่องดูรายการที่สนใจ อีซึงฮยอนเปลี่ยนช่องกลับไปมาหน่ายๆ  การ์ตูนที่ตัวเองติดอยู่ก็เพิ่งจบไป ทีวีวันนี้ก็ไม่มีอะไรน่าดู เจ้าตัวเล็กจึงเบะปากเซ็งๆ " น่าเบื่อจัง"

นัยน์ตาคมเหลือบไปมองเจ้าตัวเล็กที่พิงโซฟาหน้าบูด ซึงฮยอนอดลอบขำหน้าตาตอนบูดบึ้งของน้องที่ไม่รู้จะทำอะไรไม่ได้ เขาตัดสินใจชวนน้องดูหนังเรื่องใหม่ที่เพิ่งไปเช่ามา เจ้าตัวเล็กพยักหน้าหงึกๆตามคำชวนของพี่ชายด้วยหน้าตาเซ็งๆ

" ดูก็ได้ฮะ.. เห็นว่าเฮียขอนะ เค้าเลยดูเป็นเพื่อน " เจ้าตัวบอกเขาแบบนั้น

เวลาผ่านไป

คนที่นั่งหัวเราะเอิ๊กอ๊ากกลับเป็นอีซึงฮยอนซึ่งพิงท้องอยู่บนตักของคนชื่อเหมือนกันเพียงต่างนามสกุล นี่คือเจ้าของประโยคที่ว่า ‘เห็นว่าเฮียขอนะ เค้าเลยดูเป็นเพื่อน' เมื่อครู่ ซึงริหัวเราะแม้กระทั่งมุกตลกที่เขาไม่ได้ขำสักแอะ แล้วหัวเราะมากกว่าเขาห้าเท่าได้

ถึงอย่างนั้น..

ซึงฮยอนรู้สึกขาดทุนมาก เขาดูหนังไม่รู้เรื่องสักนิด.. แล้วสาเหตุ.. ก็คงเพราะที่เขามองอยู่ตลอดเวลาหนังฉายคือเจ้าของเสียงหัวเราะสดใสในห้องนี้ล่ะมั้ง เขาก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าไปมองเจ้าตัวเล็กนานขนาดนั้นได้ยังไง

หันหน้าไปมองนาฬิกาที่ตั้งอยู่บนชั้นวางมันก็ใกล้เวลาที่เจ้าตัวเล็กจะต้องเข้านอนแล้วถ้าช้ากว่านี้ต้องบวกเวลากล่อมบวกเวลาทะเลาะกันอีกสิบนาที กว่าน้องจะได้นอนก็คงเช้าพอดี แล้วก่อนนอนต้องทำอะไร ?

ก็แค่อาบน้ำ

" ซึงริ เปลี่ยนเสื้อผ้า ไปอาบน้ำได้แล้ว "

" ไม่เอาจะดูทีวี "

" ไม่ได้ !"

" เฮียอย่าดื้อดิ !!"

ช็อกไปสามวิฯ ด้วยคำว่าเฮียอย่าดื้อดิ สมองน้อยๆค่อยๆประมวลผลลำดับเหตุการณ์ว่าใครกันแน่ที่ดื้อ ชเวซึงฮยอนจับซึงริใส่เข้ากระเป๋าเสื้ออีกครั้งแล้วแบกเป้ที่มีถุงเสื้อผ้าเข้าไปในห้องน้ำ

เจ้าตัวเล็กหันไปทุบหน้าอกเขาด้วยความขัดใจก่อนแหวออกมาลั่น

 " ถ้าจะอาบเฮียต้องอาบกับเค้าด้วย!"

" อาบคนเดียวแล้วจะเป็นลูคิเมียตายรึไง"

" ไม่ต้องเป็นลูคีเมียหรอก.. เค้าโดนน้ำสามหยดก็ไหลลงท่อแล้ว เฮียเห็นตัวเค้าใหญ่มากรึไงฮะ ?"

จริงอย่างที่ซึงริพูด ถ้าน้องอาบคนเดียวมีหวังไหลตามน้ำลงท่อระบายน้ำไปออกไหนต่อไหนแน่ๆ.. นั่นคือปัญหาในปัจจุบันและเขาลืมไปเสียสนิทแถมต้นเหตุของเรื่องก็คือเขาเอง ( มั้ง?)  ซึงฮยอนจะทำอะไรได้.. นอกจาก

..

" เฮีย ขอน้ำอุ่นเพิ่มอีกฮะ ~"

อีซึงโนบรา ปรมา ลาภา...  การเห็นซึงรีแก้ผ้าเป็นลาภอันประเสริฐ..

อีซึงฮยอนซึ่งอยู่ในชุดว่ายน้ำกางเกงสีน้ำตาลขาสั้นลอยเท้งเต้งอยู่ในอ่างอาบน้ำพร้อมห่วงยางสีชมพูลายเป็ดพูดขึ้นด้วยอารมณ์สดใส ร่างเล็กกวักน้ำเพื่อลอยไปยังฝั่งตรงข้ามที่พี่ชายชื่อเหมือนกันกำลังนั่งกางแขนแผ่อยู่

" เฮ้ย เฮียอาบน้ำด้วยแล้วอย่าวุ่นวายได้มั้ยไอ้เปี๊ยก"

ซึงริกวักน้ำจนไปอยู่ข้างซึงฮยอนสำเร็จ เจ้าตัวเล็กเอาแก้มของตัวเองไถไปมาบริเวณแขนนั่นเบาๆ

" เฮียไม่เข้าใจหรอก เค้าตัวเล็กเค้าก็หนาวง่ายน่ะสิ"

อะไรมันจะเป็นเด็กที่กะง๊องก๊องแก๊งอย่างนี้หนออีซึงฮยอนคนดี ~ เทมโปหันไปเพิ่มความร้อนของน้ำแล้วกลับหันกลับมาถามความพอใจของน้องจนพอดีที่เจ้าตัวเล็กต้องการ

ก็แล้วทำไมเขาต้องตามใจเด็กคนนี้ทุกครั้งด้วยนะ ?

เหมือนร่างกายมันไปเอง ..

"ป่ะ..ไปสระผมได้แล้ว " หลังจากแช่น้ำเล่นกันมาได้นาน(จนน้องพอใจ)พอสมควร ชเวซึงฮยอนก็พาซึงริลงจากอ่างเพื่อไปนั่งสระผมบนพื้น ซึงฮยอนนั่งลงบนเก้าอี้เตี้ยทำจากไม้ เจ้าตัวเล็กก็เช่นกัน ซึงรินั่งลงบนเก้าอี้กินข้าวเซ็ตตุ๊กตาที่มินจิให้มา

เจ้าตัวเล็กกอดขวดแชมพูกลิ่นสตรอเบอร์รี่แน่นแล้วยื่นมันให้คนที่นั่งอยู่ข้างหลัง " สระเบาๆนะเฮีย"

ซึงฮยอนพยักหน้าหงึกๆ แหงล่ะถ้าเขาสระแรงหัวน้องอาจปลิวลอยน้ำไปเลยก็ได้ใครจะไปรู้ ซึงฮยอนจับน้องให้อยู่ในท่าสบายๆแล้วนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ก็ค่อยๆนวดลงบนหัวกลมๆนั่น ที่เขาต้องสระให้น้องเพราะว่าน้องบีบขวดแชมพูแล้วเทใส่มือตัวเองไม่ได้ เป็นอย่างที่คิด..

ผมซึงรินุ่มมาก

" ผมคนหรือขนหมาเนี่ย.."

" เดี๋ยวเถอะเฮีย เดี๋ยวเค้าหันไปกระตุกผ้าเช็ดตัวเฮียร่วงจะหนาวมิใช่น้อยนะฮะ "

ซึงฮยอนหุบขาพรึ่บ เขาพันร่างกายส่วนล่างไว้แค่ผ้าขนาดเล็กสำหรับตอนอาบน้ำรวมที่พอดีแถมมาจากโรงอาบน้ำแถวบ้านเท่านั้นจึงต้องระวังคำขู่ของเจ้าตัวเล็กนี่เป็นพิเศษ เกิดอะไรต่อมิอะไรหลุดออกมาให้เห็นขี้คร้านจะปฐมพยาบาลคนเป็นลมกันยกใหญ่

" เฮ้ย .. ไอ้เปี๊ยกอย่าดุกดิกดิ๊ยิ่งสระยากๆอยู่ " ซึงฮยอนบ่นขมุบขมิบเมื่อจู่ๆเจ้าตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างหน้าร้องเพลงประกอบการ์ตูนไอบะเรนเจอร์เรื่องโปรดขึ้นแถมยังนั่งเต้นตามจังหวะที่ร้องอีก

" เฮีย เฮียสระผมเฮียเหอะ เฮียใส่ยาสระผมให้เค้าก็พอแล้วเดี๋ยวเค้าสระเองได้.. นะ" แล้วเจ้าตัวเล็กก็ยิ้มร่าก่อนขยี้ผมตัวเองพลางร้องเพลงการ์ตูนของตัวเองต่อ

บางครั้งซึงฮยอนก็เอาใจน้องไม่ถูกบ้างอะไรบ้าง..

แต่เมื่อได้ยินอย่างงั้นเขาก็หันไปเปิดฝักบัวมารดใส่หัวตัวเอง ชเวซึงฮยอนสระผมตัวเองพลางคิดถึงเรื่องวิธีแก้คำสาปของเจ้าตัวเล็กตามนิยายปรัมปราเรื่อยเปื่อย แต่นาทีต่อมาระหว่างที่กำลังขยี้ผมตัวเองอยู่นั้นเขาก็สะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงอะไรอุ่นๆนุ่มๆบนหลังของตัวเอง

ซึงฮยอนหันกลับไปดู พบเจ้าของเขี้ยวเล็กๆกำลังพูดกับเขาพร้อมรอยยิ้มสดใส

" เค้าถูหลังให้เฮียนะฮะ"

ฟองน้ำนุ่มๆขนาดแทบจะใหญ่กว่าตัวคนจับขยับขึ้นขยับลงบนแผ่นหลังของร่างสูงโปร่ง ซึงฮยอนที่แอบเหลือบไปมองน้องที่ตั้งใจถูหลังให้เขาอย่างขมักเขม้นเผลอยิ้มออกมาบางๆเมื่อเห็นว่าฟองน้ำเกือบจะหลุดมือไปทับหัวเจ้าตัวดีเข้า เขาก็ไม่ได้มีใครถูหลังให้แบบนี้มานานพอมาเจอแบบนี้ทีก็รู้สึกสบายดีเหมือนกันนะ

เสียดายน้องถูไหล่ไม่ถึงถ้าถูถึงคงสบายกว่านี้ แต่สาบานได้ถ้าบอกไปเจ้าตัวต้องรีบเสนอตัวตอนร่างสูงเท่าเดิมจะมาถูหลังให้เขาอีกเป็นแน่ !

" เฮีย"

" หือ " ชเวซึงฮยอนสะดุ้งหลุดจากภวังค์ความคิดก่อนหันไปมองเจ้าของเสียง

" ขอบคุณนะ"

ก้อนเนื้อภายใต้หน้าอกข้างซ้ายของคนถูกขอบคุณกระตุกถี่ๆเมื่อร่างของคนที่จับฟองน้ำเมื่อครู่ทาบตัวลงบนแผ่นหลังของเขา ซึงริเอาหน้าถูไปมาแล้วซุกหน้าลงบนแผ่นหลังของเขาเจ้าตัวเล็กวาดมือทาบลงบนหลังนั่นคล้ายจะกอด เสียงใสสะท้อนกับผนังห้องน้ำราวกับต้องการให้เขาได้ยินมันชัดๆ

" ขอบคุณที่เฮียดูแลเค้านะ ขนาดเค้าวุ่นวายกับเฮียหลายเรื่องแต่เฮียยังไม่ทิ้งเค้าเลย"

ชเวซึงฮยอนยื่นมือไปลูบหัวกลมนั่นเบาๆ " ก็เป็นซะแบบนี้แล้วเฮียจะทิ้งไปได้ยังไงล่ะ ?"

" อือ ก็นั่นแหละ.. ขอบคุณนะฮะ" เจ้าตัวเล็กยังไม่เอาหน้าออกจากแผ่นหลังของเขา อีซึงฮยอนพยายามทำท่าเหมือนกอดร่างเขาถึงความจริงจะเป็นแค่การกางมือแปะบนหลังเท่านั้นแต่ซึงฮยอนกลับรู้สึกเหมือนว่าน้องกำลังกอดขอบคุณเขาอยู่จริงๆ  " ไม่เป็นไรหรอก.. เป็นเพราะเฮียเหมือนกันที่ทำให้ซึงริโดนคำสาป"

" แต่เป็นแบบนี้ไปมันก็สนุกดีนะฮะ"

"..."

" เฮียใจดีกับเค้าเหมือนเมื่อก่อนไม่เปลี่ยนเลย"

"..."

" เฮียอยู่กับเค้าเฮียสนุกมั้ย?"

" อ.. อื้อ ก็สนุกดี.."

" คิคิ.. ขอบคุณนะ  เค้ารักเฮียจัง "

เสียงหัวใจดวงเล็กๆที่อยู่ภายใต้ร่างกายของคนที่ต้องคำสาปดังอยู่ห่างจากเสียงหัวใจของเขาเพียงไม่กี่เซ็นฯ หากแต่ซึงฮยอนกลับรู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นเสียงดังเสียจนกลบเสียงทุกๆอย่างในห้องน้ำนี่จนหมด..

เขากำลังคิดว่า..บางครั้ง.. คำสาปเจ้าชายกุหลาบขาวอะไรนั่นมันก็ไม่ได้แย่อะไรไปเสียทั้งหมด..

จะว่าไปแล้ว.. พอเป็นแบบนี้ อีซึงฮยอนก็ทำตัวน่ารักดีเหมือนกัน

เด็กคนนี้ก็ยังน่ารักเหมือนเมื่อก่อนเหมือนกันนั่นแหละ..

..

" เอ้า ! นอนตรงนี้ ! "

" ไม่เอามันน่ากลัวอ้ะ ! เค้าจะนอนกับเฮีย จะนอนกับเฮีย จะนอนกับเฮีย "

ชเวซึงฮยอนขอถอนคำพูดที่พูดตอนอยู่ในห้องน้ำตอนนี้จะทันไหม ?

เสียงสองเสียงเถียงกันสิบหกรอบเศษภายในห้องนอนของเจ้าของห้องที่ยืนจังก้าเท้าสะเอวอยู่ริมเตียง
เทมโปจัดแจงเอาตะกร้าใส่ผลไม้มาวางหมอนใบนุ่มแล้ววางไว้ข้างเตียงตัวเอง ยืนยันกับซึงริด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่าน้องต้องนอนตรงนั้น

แต่ดูท่าอีกฝ่ายจะไม่ยอม คนตัวเล็กกลัวความมืดหรือตัวอะไรหลายๆอย่างที่อยู่ใต้เตียงของซึงฮยอนจะมาแทะหัวตัวเองกินกลางดึกจึงดึงดันไม่ยอมนอนในตะกร้านั่นท่าเดียวพลางป้องปากตะโกนร้องเร่าๆจะนอนกับเฮียๆ เอาแต่ใจเช่นเดิม ทำเอาเจ้าของเตียงปวดหัว

ซึงฮยอนกุมขมับน้อยๆแล้วนั่งลงบนเก้าอี้โต๊ะทำงาน

ร่างโปร่งนึกถึงคนที่ถูหลังให้เขาในห้องน้ำแล้วมองหน้าเจ้าตัวเล็กเสียงแปดหลอด ในหัวตบตีกันว่าอีสองตัวนั่นมันคนเดียวกันแต่จิตใต้สำนึกขัดแย้งปาวๆว่ามันคนละคนกันกับตอนนี้ชัดๆ

เขาอ้างเหตุผลร้อยแปดพันเก้าเรื่องซึงริไม่ควรมานอนกับเขาทั้งเขานอนกรน เขานอนดิ้น นอนตด นอนบลาๆ ไอ้ความจริงเขากลัวตัวเองมากว่าจะกลิ้งไปทับน้องหรืออะไรก็แล้วแต่ที่มันเลวร้ายกว่านั้น สรุปโดยรวมว่าซึงริเวอร์ชั่นมินิถ้านอนกับเขาแล้วมีอันเป็นไปชัวร์ๆ แต่เจ้าตัวก็แย้งเสียงเขียวว่าจะไม่ยอมนอนข้างล่างท่าเดียว

ชเวซึงฮยอนงานงอกอีกแล้ว -_-

" ทำไมถึงไม่นอนข้างล่าง ?"

" เค้ากลัวสรรพสิ่งใต้เตียงเฮียจะมาจับเค้าไปกิน "

" ถ้าแกนอนข้างบนกับเฮียมีหวังไม่มีชีวิตรอดถึงวันพรุ่งนี้ "

" ถ้าเฮียกลัวนอนทับเค้าเฮียก็ให้เค้านอนบนเตียงแล้วเฮียลงมานอนข้างล่างสิ"

เออ..เด็กมันฉลาด

ชเวซึงฮยอนยกตะกร้าใส่หมอนใบนั้นขึ้นไปวางบนเตียง เขาบังคับอย่างเด็ดขาดให้ซึงรินอนในตะกร้าเพราะอย่างน้อยก็มีขอบตะกร้ากั้นเวลาน้องนอนดิ้นหรือกลิ้งคล้ายจะตก ซึ่งเจ้าตัวก็ก้มหน้างุดไม่เถียงอะไร

ในที่สุดข้อโต้เถียงก็จบลง ซึงฮยอนปิดไฟหลักของห้องเปิดไว้เพียงแสงส้มอ่อนๆจากโคมไฟตั้งโต๊ะ

สรุปภาพรวมห้องนอน

ตะกร้านอนอยู่บนเตียง คนนอนอยู่บนพื้น .. ตลกสุดตีน

ถ้าเพื่อนสมชายหรือใครมาเห็นตอนนี้เขาจะมุดหัวไปอายที่ไหนนี่ยังตัดสินใจไม่ถูกเลยนะเนี่ย

ห้องเงียบไปเพียงห้านาที ความสงบก็ถูกทำลายลงโดยคนที่คุณก็รู้ว่าใคร

" เฮีย เล่านิทานให้ฟังหน่อยดิ "

เจ้าตัวเล็กโพล่งขึ้นทำลายความเงียบด้วยประโยคเด็ดก่อนนอนของเด็กเจ็ดขวบ อีซึงฮยอนพลิกตัวจากตะกร้าเพื่อหันหน้าไปมองคนที่นอนช็อกอยู่ใต้เตียง.. เจ้าตัวเล็กรั้นขอคนที่แกล้งหลับคนนั้นอีกหลายรอบจนเขาต้องจำใจตื่นขึ้นมาเล่าตามใจเด็กคนนี้เช่นเดิม  " อยากฟังเรื่องอะไรล่ะ"

" สโนว์เทมป์กับซึงริทั้งเจ็ดฮะ"

แค่ชื่อเรื่องเทมโปก็จินตนาการหน้านักแสดงนำออกทันที ไอ้พวกนิทานแบบนี้ตอนเด็กๆเขาก็เคยเล่ามาบ้างแล้วอย่าง ‘ซึงฮยอนเรลล่า' ‘เทมโปเงือกน้อย' รึอะไรต่อมิอะไรบลาๆที่เจ้าตัวเล็กขอให้เล่าให้ฟังจนครบห้าวันที่มาค้างบ้านเขาก่อนจะกลับกวางจู

" ซึงริสัญญากับเฮียนะว่าถ้าเฮียเล่านิทานจบซึงริต้องนอน โอเค๊?"

" ฮะ เค้าสัญญา"

ชเวซึงฮยอนปล่อยลมหายใจพรูดใหญ่ออกมา ในหัวคิดถึงนิทานปรัมปราเรื่องประมาณเจ้าหญิงตัวขาวหนีจากวังมาทำงานบ้านคนแคระแล้วอยู่ๆไปก็เจอรักแท้อย่างงงๆอะไรสักอย่างที่เขาเคยได้ฟังตอนเด็ก ซึงฮยอนผ่อนลมหายใจน้อยๆเมื่อเห็นเจ้าของตากลมๆบนเตียงพลิกตัวมาฟังเขาเล่าจริงๆจังๆ

" กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว.."

" อ๊า.. กาลครั้งหนึ่งอีกละ ไม่เอาๆ กาลครั้งสองดีกว่านะนะ"

" เออๆ กาลครั้งสองนานมาแล้ว...."

.

" ยังมีเจ้าหญิงอยู่องค์หนึ่งชื่อ.. เอ่อ.. สโนว์เทมป์.." เว้นวรรคคำพูดให้เจ้าตัวเล็กบนเตียงหัวเราะชอบใจ

" สโนว์เทมป์เป็นเจ้าหญิงที่ตัวขาวมากๆ ขาวอย่างกับผ้าอนามัยยังไม่ได้ใช้"

" เปรียบเทียบอุบาทว์ว่ะ "

" เออฟังไปเหอะ !.. วันหนึ่งพระราชาซึ่งเป็นพ่อของเจ้าหญิงเนี่ย ก็แต่งงานใหม่กับแม่เลี้ยงใจร้ายทำให้สโนว์เทมป์เป็นเด็กมีปัญหาหนีออกจากบ้าน"

" หนีออกจากปราสาทต่างหาก เจ้าหญิงที่ไหนอยู่ในบ้าน "

" วะ ! เหมือนๆกันแหละ "

" เจ้าหญิงก็ต้องไปเช่าบ้านอยู่ในสลัมเพราะเจ้าหญิงโง่ไม่ได้จิ๊กเงินจากวังมาสักกะผีก.. สโนว์เทมป์ต้องอาศัยอยู่ร่วมห้องกับเด็กตัวเล็กเจ็ดคนๆที่ชื่อเหมือนกันในบ้านเช่าหลังนั้น เด็กนั่นชื่อซึงริ จึงเป็นที่มาของชื่อเรื่องว่า ‘สโนว์เทมป์กับซึงริทั้งเจ็ด' สุขใจ สุขใจ จบ .."

" เฮ้ ! จบทุเรศอ้ะ..! "

"  นี่ยังไม่หลับอีกเหรอ !? .. พอๆจบแล้ว นอนได้แล้ว"

" เอ๊ ~..  เมื่อวานเค้าวางไฟแช็คไว้ตรงไหนน้า ~ "

ไหล่คนเล่านิทานสะดุ้งนิดๆ

" เออ ก..ก็ได้ต่อก็ต่อ พวกเขาทั้งแปดก็อยู่บ้านนั่นก็อย่างแร้นแค้นเพราะซึงริที่หนึ่งและซึงริที่สองติดหนี้บอลท่วมหัวกลับบ้านไม่ได้เพราะโต๊ะบอลตามอยู่ ส่วนซึงริที่สามและซึงริที่สี่ก็ออกไปขายตัวใช้หนี้"

" เห๊ะ !"

" อ.. เอ้ย ซึงริที่สามกับซึงริที่สี่ก็ออกไปขายวัวใช้หนี้ ซึงริที่ห้ากับซึงริที่หกเป็นไข้หวัดหมู เหลือปกติแค่ซึงริที่เจ็ดคนเดียว สโนว์เทมป์จึงต้องสนิทกับซึงริคนสุดท้องไปโดยปริยายและทั้งคู่จึงต้องจำใจต้องอยู่ร่วมกันในบ้านหลังนั้น สองคนช่วยกันทำมาหากินอย่างยากลำบากเพราะเศรษฐกิจอยู่ในยุคฟองสบู่แตก "

" แม่มดรู้ข่าวว่าสโนว์เทมป์สุดสวยยังไม่ตายก็เลยตามไปที่บ้านเช่าหลังนั้นและปลอมตัวเป็นคนแก่ขายข้าวโพดคั่วด้วยมั่นใจว่าเจ้าหญิงต้องม่องเท่งเพราะความตะกละ แต่เรื่องไม่เป็นอย่างที่นางแม่มดคิด วันนั้นซึงริที่เจ็ดอยู่บ้านคนเดียว จึงจัดการฟาดข้าวโพดนั่นซะเรียบ "

" พิษในข้าวโพดคั่วถังนั้นมีฤทธิ์ทำให้ซึงริคนสุดท้องต้องหลับไม่ตื่นไปตลอดกาล แต่ว่า.."

" ฟรี้ ~...."

" อ้าว"

ชเวซึงฮยอนลุกขึ้นจากฟูกใต้เตียง เขาลุกขึ้นไปเกาะขอบเตียงแล้วมองเจ้าตัวเล็กที่นอนในตะกร้า ซึงฮยอนจัดผ้าห่มให้น้อง เขาเผลอมองดวงตากลมที่หลับตาพริ้มนั่นเวลานอน เสียงหายใจสม่ำเสมอและหน้าอกที่ขยับขึ้นลงน้อยๆแสดงให้เห็นว่าซึงริที่เจ็ดคนนี้หลับสนิทไปเรียบร้อยแล้ว

ชายหนุ่มแอบอมยิ้มน้อยๆ มองไปที่ขอบตาคล้ำๆกับมือเล็กๆคู่นั้นแล้วมันน่ารักดีจนเขาอดผุดยิ้มออกมาไม่ได้

ไอ้มือนี่ใช่ไหมที่วันนี้ขยันกระชากหัวเขาตลอดตอนขับรถน่ะ ..  ซึงฮยอนใช้นิ้วชี้ดันหน้าผากมนๆของคนตัวเล็กเบาๆ เขาไม่ได้ถือโอกาสเล่นอะไรกับตัวน้องหรอกนะแต่ตอนตื่นมันทำอะไรแบบนี้ไม่ได้นี่นา

อีซึงฮยอนน้อยพลิกตัวไปอีกฝั่งแล้วคว้าหมอนตุ๊กตาของมินจิเข้ามากอดก่อนพูดด้วยอารมณ์ประมาณครึ่งหลับครึ่งตื่น  " เฮียนอนได้แล้วน่า... เล่นอะไรกับหน้าเค้าอยู่ได้.."

คนตัวสูงเลิกคิ้วขึ้น เขาจัดผ้าห่มให้น้องเป็นครั้งสุดท้ายแล้วทิ้งตัวลงนอนบนฟูกที่พื้น

แล้วคนทั้งคู่ก็ผ่านค่ำคืนนี้ไปด้วยกัน..

..

" ถ้าไม่ตื่นเค้าจะงับหูเฮียนะฮะ !!"

คือประโยคที่ถูกใช้มาปลุกชเวซึงฮยอนในเวลาหกโมงกว่าๆเช่นเช้าวันนี้ ซึงฮยอนลืมตาขึ้นมาด้วยอารมณ์งัวเงียสุดขีดในขณะที่เจ้าตัวเล็กที่ชื่อเหมือนกันล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยแล้วมายืนป้องปากตะโกนใส่หูเขาปาวๆ

อีซึงฮยอนเขย่าคอเสื้อคนเป็นพี่ชายด้วยแรงทั้งหมดที่มีเพื่อปลุกด้วยเหตุผลที่ว่า

" เราจะไปออกกำลังกายตอนเช้ากัน"

ซึงฮยอนเข้าใจว่าซึงริเป็นเด็กแข็งแรง

แต่วันหยุดดีๆที่มหาลัยประเคนมาให้ทั้งทีเขาก็อยากนอนผึ่งพุงอยู่บ้านตื่นสายบ้างอะไรบ้าง..

ก็ดูเหมือนเจ้าตัวเล็กจะไม่คิดอย่างนั้น..

" ฮาโตชิบอกว่าเด็กร่างกายแข็งแรงทุกคนต้องขยันตื่นแต่เช้าเพื่อลุกขึ้นไปวิ่งรอบหมู่บ้านฮะ "

ฮาโตชิไหนวะ... 

สมองน้อยๆประมวลผล.. ถ้าจำไม่ผิดมันคงเป็นพระเอกหนังญี่ปุ่นเมื่อวานที่เขาเช่ามาให้น้องดูจนน้องติดงอมแงม ไอ้พระเอกที่มีซิกแผคเป็นสามเท่าของคนธรรมดานั่นสินะ - -

อีซึงฮยอนจะติดใจความสมาร์ทอะไรของซามูไรคนนั้นเขาก็ไม่ได้ว่าหรอก แต่เขาเห็นว่าการสะสมไขมันไว้เพื่อความอบอุ่นในหน้าหนาวมันเจ๋งกว่าหกก้อนแปดก้อนสิบสองก้อนอะไรของซาโตชินั่นตั้งเยอะ

" จะออกกำลังกายแค่วิ่งอยู่ในห้องก็พอแล้ว"

" เค้าจะไปสูดอากาศ เค้าจะไปปั่นจักรยาน เค้าจะไปดูพระอาทิตย์ขึ้น ! เค้าจะไปเค้าจะไปเค้าจะไป "

..

 ผลสุดท้ายก็ลงอีหรอบเดิม ชเวซึงฮยอนเคยแข็งข้อไม่ยอมอะไรเจ้าตัวเล็กเป็นที่ไหน.. เขาค้นจักรยานคันเก่าจากโรงเก็บของหน้าบ้านออกมาปัดฝุ่น ไม่ได้ปั่นจักรยานมาสองชาติเศษๆ กลัวเหมือนกันว่าปั่นไปปั่นมาล้อหลังมันจะแซงล้อหน้าแล้วพากันกลิ้งลงคลองกันทั้งคู่

ซึงฮยอนสูบลมใส่ล้อจักรยานที่แบนเข้าขั้นวิกฤตอย่างเอาเป็นเอาตาย ไอ้เครื่องสูบลมนี่ก็ฝืดเหลือเกิน ข้าวของบ้านนี้อะไรมันจะห่วยแตกต่างจากเจ้าของมันอะไรขนาดนี้นะ ? ส่ายหัวบ่นพึมพำน้อยๆจนสวรรค์บันดาลเขาสูบลมยางจักรยานเสร็จในที่สุด

ซึงริขอซ้อนข้างหลังเขาเพราะตอนเช้าๆแบบนี้ไม่น่าจะเป็นอะไรแล้วก็เช่นเดิมเขาก็ไม่ขัดใจเจ้าตัวเล็ก ชเวซึงฮยอนจัดแจงเอาเก้าอี้ตุ๊กตาของมินจิในถุงกระดาษมาต่อกับที่นั่งด้านหลังให้น้องนั่งได้สะดวก

" เกาะดีๆ ร่วงไปเฮียไม่เก็บนะเว้ย "

" รู้แล้วล่ะน่า "

ซึงฮยอนทั้งคู่เดินทางไปสวนสาธารณะด้วยรถจักรยานคันสีแดงโซ่เกือบหลุดของคนตัวสูง ชเวซึงฮยอนออกแรงปั่นหัวทิ่มหัวตำจนมาถึงหน้าสนามเด็กเล่นซึ่งยามเช้าถูกจัดเป็นสถานที่ทำกิจกรรมออกกำลังกายของสตรีมีอายุ

เขาแน่ใจ ว่าตัวเองไม่ใช่สตรีมีอายุอย่างที่ป้ายตัวเบ้อเร่อนั่นเขียนไว้

แต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่ใช่...

ซึงริกระโดดลงจากเบาะรองนั่งเวอร์ชั่นรีเมคลงไปเต้นแอโรบิกกับป้าๆด้านหน้าเวทีออกกำลังกายแล้ว

ให้ตายซาโตชิ ...

ชเวซึงฮยอนจอดจักรยานอย่างรวดเร็วพลางวิ่งไปจะจับน้องยัดใส่กระเป๋าเสื้อตัวเองเหมือนที่เคยทำ หญิงวัยประมาณหกสิบปีที่เต้นอยู่แถวหลังๆเมื่อเห็นสิ่งที่ร่างสูงทำก็พากันขมวดคิ้วแล้วมองไปยังเจ้าตัวเล็กในกระเป๋าเสื้อ

" พ่อหนุ่ม ในกระเป๋านั่นตุ๊กตาเหรอจ๊ะ ?"

เขายิ้มแหยๆ " ของน้องสาวผมน่ะครับ"

" เฮียมีน้องสาวที่ไหน? เค้าน่ะของเฮียต่างหาก "

สาวเหลือน้อยหลายๆคนหัวเราะคิกคักกับข้อแย้งของเจ้าตัวเล็กในกระเป๋าเสื้อ ซึงฮยอนสะดุ้งนิดหน่อยเมื่อเสียงนั่นพูดออกมาทั้งๆที่ตกลงกันไว้ว่าจะทำตัวเป็นตุ๊กตาอยู่นิ่งๆแล้วแอบออกกำลังกายกันหลังต้นไม้ไม่ให้ใครเห็น แต่ดูท่าว่าบรรดาป้าๆที่นี่คงคิดว่าวิวัฒนาการของเทคโนโลยีเกาหลีล้ำยุคไปถึงขั้นมีตุ๊กตาตัวเล็กพูดได้จึงไม่ได้ติดใจสงสัยหรือตกใจอะไรกัน

เหมือนซึงริจะรู้ว่าไม่เป็นอะไร เจ้าตัวเล็กทำตาใสปิ๊งๆอ้อนเขาให้พาตัวเองลงไปบริหารร่างกายด้านล่าง เช่นเดิม เขาก็ไม่เคยคิดเรื่องปฏิเสธอะไรไว้ในหัวสักนิด แต่ถ้าเขาออกกำลังกายกันตรงนั้น อีซึงฮยอนต้องโดนฝุ่นจากพื้นที่คลุ้งเพราะฝ่าเท้าบรรดาแม่บ้านอุดจมูกตายก่อนแน่

พอเขาค้านเรื่องนั้นไป.. เจ้าตัวดีก็เสนอวิธีแก้ให้..

..

"  ผม..ชเวซึงฮยอน.. จะมาเป็นคนนำเต้นแอโรบิกทุกท่านวันนี้ครับ !"

TBC..

__________________________________________________________________

Writer Talk ; โป้เป็นคนนำเต้นแอโรบิกค่ะ =_= ( แอบสงสารวงการแอโรบิกโลก ) สำหรับตอนนี้เป็นตอนที่ซึงริสติลอิ๊อ๊ะเช่นเดิมนะฮะแล้วก็จะอิ๊อ๊ะไปจนสุดเรื่อง 55555~ และจะเป็นทั้งเรื่องก็จะมีประมาณสิบพาท

เรื่องนี้เราจะทำรวมเล่มค่ะ ในเล่มก็จะมีฟิคสองเรื่องที่เคยแต่งไว้

1. Kiss Sweet Cake

2. White Rose Sweet Heart

* แถมที่คั่นรูปขาของอีซึงฮยอนในเอ็นทรี่ก่อนๆ * XD

ก็อยากให้ได้เก็บอ่านกันไว้เนาะ ฝากด้วยนะคะเดี๋ยวมาบอกรายละเอียดอีกทีเพราะตอนนี้เจ้าชายกุหลาบขาวในเวิร์ดก็ได้หลายหน้าแล้ว  :  D  [ Beloved in Market again & again เราเอาจริงนะเว้ย อย่าคิดว่าโม้ 55! ]

คิดถึงทุกคนค่ะ แต่ว่าช่วงนี้งานชุก(?)มากเลยอาจไม่ได้มาอัพถี่แต่จะพยายามมาทุกๆสุดสัปดาห์นะ 555555~

จูบปาก ~