•2Seunghyun Story! [ เจาะชีวิตรัก พ่อค้าผักปลา ]

ข้อแนะนำ : เปิดเพลงและกดรีพีททิ้งไว้เพื่ออรรถรสในการอ่านมากขึ้นนะคะ

...

อีซึงฮยอนวิ่งออกไปจากร้านนั่น เขาแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ .. ซึงรีจำได้ว่าเมื่อห้านาทีที่ผ่านมาตัวเองมีความสุขมาก ไม่สิ ไม่ใช่เฉพาะแค่ห้านาทีที่ผ่านมา..

วันนี้ทั้งวันเขามีความสุขมาก

ทำไมกันหรือ ? มีความสุข.. มีความสุขมากกว่าเวลาที่อยู่กับจุนฮา มีความสุขมากกว่าตอนไปเดทกับจุนฮา.. มีความสุขมากกว่าแม้กระทั่งตอนจูบกับจุนฮา

สัมผัสจากริมฝีปากของเขาเมื่อครู่.. ทำให้ทุกอย่างหยุดนิ่ง.. มีเพียงแค่ก้อนเนื้อภายใต้หน้าอกด้านซ้ายที่เต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาเสียให้ได้.. ทั้งๆที่ไม่ได้ตั้งใจจะมาเพื่ออ่อนไหวกับสัมผัสอ่อนโยนนั่นทว่ามันกลับลืมไม่ได้เสียแล้ว

ทั้งๆที่ในตอนแรกตั้งใจจะมาสนุกเล่นๆ..

แต่ทุกอย่างมันกลับเปลี่ยนไปหมด จากความรู้สึกที่ว่างเปล่าภายในจิตใจกลับมีความอบอุ่นมาแทนที่

ความอบอุ่นที่ไม่ได้พบมานานแสนนาน.. ทำไมถึงรู้สึกว่าอยู่ใกล้กันขนาดนี้ทั้งๆที่ไม่ได้เจอมานานเหลือเกิน

แย่.. แย่ที่สุด

มีความสุขกับอ้อมกอดของคนอื่นที่ไม่ใช่คนรักมันใช้ได้ที่ไหน .. มีความสุขกับสัมผัสอบอุ่นจากริมฝีปากของคนอื่นที่ไม่ใช่คนรักมันใช้ได้ที่ไหน..

เกลียดตัวเอง

..

น้ำตาเป็นสายไหลออกจากนัยน์ตากลมโตขณะวิ่ง.. เจ้าตัวปาดน้ำตาด้วยแขนเสื้อ ซึงรีวิ่งไปจนถึงหน้าห้างสรรพสินค้าที่เขากับซึงฮยอนเล่นเกมกันในตอนแรก.. เจ้าตัวยิ้มบางๆเมื่อเห็นคู่รักสามสี่คู่กำลังเข้าร่วมเกมคุณหมีที่รักนั่นอยู่

ทุกคนเป็นแฟนกันจริงๆ..

ดีจังเลยนะ

น้ำตาหลากเม็ดไหลพรูออกจากดวงตาคนตัวเล็กอีกครั้งเมื่อเห็นภาพหญิงสาวดึงหัวหมีออกจากหมีตัวที่เป็นคนรักแล้วหัวเราะกันอย่างสนุกสนานเมื่อเห็นท่าทีของคนรักของตัวเองในชุดหมี..

" คุณหนูพูดอะไรน่ะครับ.. ม.. มันน่าอายนะครับ"

" เขินเหรอ"

" ก.. ก็ผมคิดภาพ.."

" ทะลึ่ง !"

จู่ๆก็เกิดภาพซ้อนขึ้นมาจากภาพชายหญิงคู่รักที่กำลังหยอกเย้ากันเบื้องหน้า ชเวซึงฮยอนและน้ำเสียงที่ฟังดูตื่นเต้นปนประหม่าแวบเข้ามาในหัวของซึงรี..

 ภาพในวัยเด็กก็เคยมีพี่ชายที่ใจดีแบบนี้อยู่ พี่ชายที่เอาใจใส่ในทุกๆเรื่อง รู้ทุกอย่างทั้งเรื่องที่เขาชอบและเรื่องที่ไม่ชอบ

เวลาว่างๆซึงรีมักจะไปนั่งรอทานเค้กที่ซึงฮยอนฝึกทำตั้งแต่ตอนเป็นเด็กประถม

" อ้ะ ลองชิมดู อันนี้เค้กสูตรใหม่ที่พี่เพิ่งลองทำดูเลยนะ"

" เปรี้ยวไปนิดนะฮะ ผมชอบหวานๆกว่านี้อะ " คอมเม้นต์ทันทีหลังจากหยิบเนื้อสตรอเบอร์รี่ในเค้กเข้าปากไปชิ้นนึง

" อร่อยออก.. เค้กสตรอเบอร์รี่มันต้องรสชาติเปรี้ยวๆหวานๆแบบนี้แหละเจ๋งแล้ว!"

" พี่ซึงฮยอนว่าซึงริชิมไม่รู้เรื่องล่ะสิ ! "

แล้วเหตุการณ์ก็มักจะจบที่ซึงรีสะบัดหน้างอนซึงฮยอนแก้มป่องเดินกลับบ้านไปเองประจำและเป็นเรื่องปกติอีกเช่นเคยที่ชเวซึงฮยอนจะต้องถือเค้กสตรอเบอร์รี่อีกชิ้นที่เขาทำเองไปฝากเจ้าตัวเล็กที่กำลังนั่งงอนอยู่ที่บ้าน

" ซึงริ.. จู่ๆก็ออกมา โกรธอะไรรึเปล่า"

" หน้าบูดเชียว หิวเค้กรึไง?  "

" ..."

ซึงฮยอนมักจะวางถุงใส่เค้กลงบนโต๊ะข้างๆเด็กตัวเล็กที่งอนหน้าบูดอยู่เสมอ

" ไม่กินเหรอ ?เดี๋ยวสตรอเบอร์รี่ก็เสียใจหรอก"

อีซึงฮยอนตัวเล็กมักบุ้ยปากแล้วหันแก้มป่องๆไปถาม " เพิ่มสตรอเบอร์รี่ให้ด้วยรึเปล่า"

" แน่นอน" ซึงฮยอนคนพี่ยิ้มกว้างแล้วยื่นถุงใส่เค้กให้เจ้าตัวเล็กที่ยิ้มร่ารับมันไว้ในมือท่าทางมีความสุข

เมื่อนึกถึงเรื่องราวสมัยเด็ก ซึงริมักเผลอยิ้มออกมาอย่างมีความสุขอยู่เสมอ ถึงแม้ว่าจะมองตัวเองในเวลาปัจจุบันแล้วน้ำตาจะพาลไหลออกมา แต่เมื่อนึกถึงรอยยิ้มของพี่ชายคนเดิมที่ไปรับไปส่งที่โรงเรียนทุกวัน พี่ชายที่คอยหาของที่ชอบมาเอาใจเสมอ พี่ชายที่ร้องเพลงให้ฟังและรู้ว่าเขาชอบสตรอเบอร์รี่มากกว่าอะไรทั้งหมดคนนั้น

มันมีความสุข..

พอได้ฟังเสียงตอนร้องเพลงของซึงฮยอน.. ภาพรุ่นพี่สมัยเด็กคนนั้นก็ซ้อนขึ้นมา..

ทั้งๆที่คบกับจุนฮา แต่วันนี้อีซึงฮยอนกลับคิดถึงแต่เรื่องของผู้ชายคนอื่น..

ความรู้สึกรังเกียจตัวเองถาโถมประดังประโดมเข้าทับร่างบาง..

อยากจะหักอกเขาเล่น  แต่ดันกลับชอบเขาเข้าอย่างจัง .. ทั้งๆที่มีแฟนอยู่แล้ว.. กลับกอดจูบกับผู้ชายคนอื่นอย่างซึงฮยอนได้หน้าตาเฉย..

ตอนแรกตั้งใจแค่อยากให้จุนฮาเห็นแล้วหึงเขาบ้าง

แต่พอมาถึงตอนนี้.. ทุกอย่างกลับผิดพลาดไม่เป็นไปอย่างที่เขาคิดอยากให้เป็นในตอนแรก..

จู่ๆก็เกิดความรู้สึกดีๆกับชเวซึงฮยอน.. เป็นความรู้สึกที่ยิ่งกว่าความรู้สึกที่รักจุนฮา..

ถ้าพี่ชายมาเห็นผมเป็นแบบนี้.. พี่ชายจะว่าอะไรผมไหม ? หรือพี่จะไม่สนใจเหมือนกับมันเป็นเรื่องเด็กๆ..?

ถ้าเป็นพี่.. พี่จะเอาเค้กมาปลอบใจผมเหมือนเดิมรึเปล่า..?

ระหว่างที่อีซึงฮยอนก้มหน้าเดินไป.. ร่างบางก็ชนเข้ากับหน้าอกของคนๆหนึ่งอย่างจัง ซึงรีเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายด้านหน้า แล้วเจ้าตัวก็ร้องครางออกมาในลำคอเมื่อเห็นทุกอย่างด้านหน้า

" อะไรน่ะ.."
" ซึงริ.."

" พี่จุนฮา นี่มัน ?"

" คือ.. ไม่"

ร่างของอีซึงฮยอนหยุดยืนอยู่หน้าชายหญิงคู่หนึ่ง ..  นัยน์ตากลมโตของคนตัวเล็กสั่นระริกด้วยความผิดหวัง โกรธ และน้อยใจ ทุกๆอย่างผสมปนเปกัน.. ข้างหน้าเป็นอิมจุนฮากับผู้หญิงหน้าตาน่ารักที่เมื่อนาทีก่อนกอดแขนแฟนของเขาออดอ้อนไปมา แต่ตอนนี้ถูกสะบัดออกด้วยมือของจุนฮาทันทีเมื่อจุนฮาเห็นเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า

" ซึงรีคือเรื่องนี้พี่ เอ่อ.. พี่"

" นี่คือสิ่งที่พี่อยากบอกผมใช่มั้ยฮะ ?.. นี่คือสิ่งที่แฟนกันเค้าทำใช่มั้ยฮะ? หนีหน้าผม.. เพื่อมาพบผู้หญิงคนนี้.."

" ไม่ใช่นะซึงริ.. ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เป็นอะไรกับพี่.. โธ่เว้ย! ปล่อยเซ่" .. อิมจุนฮาสะบัดแขนสาวน้อยหน้าลูกครึ่งออกแล้วหันไปพูดกับคนตัวเล็ก " .. ซึงริ ไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ.."

อีซึงฮยอนหันไปมองหน้าหญิงคนนั้น หล่อนกอดอกแล้วเลิกคิ้วขึ้นสูงก่อนโผเข้ากอดแขนจุนฮาแล้วใช้ศีรษะถูไถไปมา

" พี่คะ พี่บอกว่าฉันเป็นแฟนพี่ไม่ใช่เหรอ "

" รึว่านี่.. แฟนเก่าของพี่ที่พี่บอกว่าคุณหนูฐานะดีแต่อ่อนต่อโลกอะไรนั่นคะ~?" หล่อนหัวเราะคิกคักแล้วยิ้มเหยียดเมื่อเห็นสีหน้าไม่อยากจะเชื่อของอีซึงฮยอน

ซึงริกำลังเห็นแฟนตัวเองถูกกอดแขนด้วยมือของผู้หญิงคนอื่น..  เจ้าตัวกำหมัดแน่น เมื่อเห็นภาพตรงหน้าเหมือนทุกอย่างภายในร่างกายจะแตกสลายออกเสียหมดนับตั้งแต่วินาทีนั้น..

ทำไม.. ตอนนี้พี่ไม่สะบัดเขาออกแล้วล่ะ ?..

" วันนี้พี่ปิดโทรศัพท์หนีผมเพราะมาเที่ยวกับผู้หญิงคนนี้ใช่มั้ยฮะ ?"

".... "  เหมือนจุนฮาจะนึกข้ออ้างไม่ออก เขาหลุบตาต่ำแล้วเงียบไป .. ทุกอย่างทำให้ซึงริมองเห็นคำตอบที่ยังไม่ถูกกล่าวออกมาได้อย่างชัดเจน

เจ้าตัวพยักหน้าแล้วถามเสียงสั่น มือเรียวกำไว้ข้างลำตัวแน่น  " พี่ที่หาเรื่องทะเลาะกับผม ก็เพราะอย่างนี้นี่เองใช่มั้ย?"

" ก็นายมันน่าเบื่อนี่.. "

" !!"

" วันๆก็ไม่ค่อยอะไรๆกับฉันเลย มัวแต่บ้าแต่เรื่องชเวซึงฮยอนอะไรนั่น วันนั้นที่มุมตึกในเมียงดงที่นายยอมจูบฉันมันก็เป็นเพราะฉันขู่เรื่องไอ้หมอนั่น.."

ซึงรีเม้มริมฝีปากตัวเองแน่นจนแทบห้อเลือด

" มันน่ารำคาญฉันก็เลยออกมาหาความสุขข้างนอกบ้าง หรือว่าทำไม?.. ถ้ามีปัญหานักก็ยอมมีอะไรกับฉันสักทีสิ ฉันจะได้รักนายคนเดียว "

จุนฮายิ้มเหยียดออกมาเหมือนผู้กำชัยชนะไว้ในมือ เขาไม่รู้ถึงความผิดหวังและความเสียใจมากมายขนาดไหนในใจของคนตัวเล็กแม้แต่น้อย เขาไม่รู้แม้กระทั่งว่า..

คุณหนูผู้มีท่าทางภายนอกเหมือนเข้มแข็งคนนี้ความจริงแล้วภายในกลับอ่อนต่อโลกยิ่งกว่าอะไร

ซึงรีกำหมัดแน่ขึ้นกว่าเดิม น้ำตาที่เริ่มเหือดหายไปกลับมาคลอเต็มเบ้าอีกครั้ง ในที่สุดก็ไหลพรากๆเป็นสายบนแก้มใส

เมื่อครู่อีซึงฮยอนรังเกียจตัวเองเพราะว่ามีความสุขทั้งๆที่อยู่กับคนอื่นที่ไม่ใช่จุนฮา

หากแต่ตอนนี้เขารังเกียจตัวเองที่ไว้ใจและเชื่อใจจุนฮาจริงๆมาตลอด

สุดท้ายผู้ชายคนนี้ก็ไม่ได้รักเขาจริงเหมือนเดิม..

ในวินาทีนั้นมีสัมผัสอบอุ่นจากข้างหลังจับไปที่มือเรียวของร่างเล็กที่กำลังสั่นอยู่ ซึงฮยอน.. เขากำมันไว้แน่นแล้วค่อยๆเผยยิ้มออกมาบางๆ   " อยู่ที่นี่เอง.."

ซึงรีหันกลับไปหาเจ้าของมืออบอุ่นที่ยังคงกุมมือที่สั่นเทาของเขา.. ซึงฮยอนจับมือเขาแล้วถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยเหมือนที่เขาเคยได้ยินมาตลอดเจ็ดปีในวัยเด็ก..

มันยังเป็นประโยคที่พูดในวัยเด็กทุกครั้งที่ชเวซึงฮยอนถือถุงเค้กไปง้ออีซึงฮยอนที่บ้าน

" คุณหนู จู่ๆก็ออกมา.. โกรธอะไรรึเปล่าครับ "

ลมหนาวพัดผ่านร่างของอีซึงฮยอน.. ภาพในสมัยเด็กถูกย้อนกลับไปกลับมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัวสมอง.. เสียงของเด็กชายคนพี่ที่มักถามอะไรเขาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเสมอถูกเล่นซ้อนกับเสียงทุ้มของซึงฮยอน

เหมือนมาก... .

จุนฮาเลิกคิ้วขึ้นมองซึงฮยอนที่กำลังกุมมือซึงรีอยู่ เขาเหยียดยิ้มแล้วมองทั้งคู่ด้วยสายตารังเกียจ

" หึ.. ทำเป็นพูดดี.. นายก็หนีมาเที่ยวกับไอ้หมอนี่เหมือนกันล่ะสิ"

ซึงรีหันไปมองหน้าซึงฮยอนที่ยืนอยู่จับมือเขาอยู่ด้านข้าง " พี่.."

จุนฮากระตุกยิ้มแล้วพยักเพยิดหน้าไปทางซึงฮยอนก่อนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเชิงดูถูก " ทำเป็นเหมือนฉันเลวฝ่ายเดียว สุดท้าย.. มันก็เป็นกันทั้งคู่นั่นแหละ" เขาหันกลับมาหาซึงริแล้วหัวเราะหึในลำคอ

" นายก็นอกใจฉันมากับผู้ชายคนนี้เหมือนกัน.."

..

นิ้วเรียวของอีซึงฮยอนกระตุกถี่ๆภายในมือของซึงฮยอนคนพี่ ร่างบางก้มหน้าลงสะอึกสะอื้นน้ำตาไหลออกจากนัยน์ตากลมโตเป็นสาย ซึงริเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าวจากคนรักตรงหน้า ทุกอย่างเจ็บปวด.. เหมือนถูกอะไรสักอย่างปักลงไปที่หน้าอก และยิ่งรู้สึกแรงเข้าไปอีกเมื่อมือใหญ่ที่กอบกุมความอบอุ่นอยู่ข้างตัวบีบมือของเขาไว้แน่นกว่าเดิม

ชเวซึงฮยอนเหลือบมองร่างด้านข้างที่ก้มหน้าร้องไห้กับคำพูดร้ายกาจที่ได้ยินเมื่อครู่

ตั้งแต่เด็กจนโตแล้ว..  ถ้าเขาเห็นซึงรีร้องไห้จะเป็นจะตายทีไร.. กล้ามเนื้อแทบจะทุกส่วนจะกระตุกเหมือนต้องการฉีกคนที่ทำให้คนตัวเล็กร้องไห้

ซึงฮยอนไม่ได้ยินเรื่องที่ซึงรีพูดกับจุนฮาเมื่อครู่ทั้งหมด แต่เขาพอเข้าใจเลาๆว่าเหตุผลที่ซึงรีนั่งดูโทรศัพท์มือถือด้วยสายตาเศร้าสร้อยนั่นคงเป็นเพราะผู้ชายคนนี้ .. เพราะฉะนั้นจึงยังมีบางเรื่องที่ยังไม่เข้าใจและเขาคิดจะไปถามเจ้าตัวเองทีหลัง

เพราะเวลานี้.. เขามีอะไรจะทำที่มันมีความหมายมากกว่านั้น..

อิมจุนฮาถ่มน้ำลายลงบนพื้นเมื่อเห็นความโกรธที่ปะทุขึ้นของชายหนุ่มร่างโปร่งผู้มาใหม่ เขาหัวเราะในลำคอแล้วเน้นคำพูดค่อนขอดขึ้นมา  " นายทำหน้าแบบนั้น ภูมิใจแล้วสิที่แย่งแฟนคนอื่นน่ะ"

ชเวซึงฮยอนเงียบเขากระตุกยิ้มขึ้นเหนือริมฝีปากก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา..

" นั่นมันก็ดี นายรู้ตัวว่าถูกซึงรีเฉดหัวทิ้งสักทีก็ดีแล้ว.. ฉันกับเขาทนดูนายโง่ต่อไปไม่ไหวแล้วล่ะ"

อีซึงฮยอนหันไปหาซึงฮยอนที่ปล่อยมือเขาแล้วกำลังเดินไปยังเบื้องหน้าของจุนฮาช้าๆ ซึงริไม่เคยได้ยินน้ำเสียงแบบนี้จากปากผู้ชายที่ดูประหม่าๆเมื่อช่วงบ่ายเลยสักคำ สีหน้าที่เย็นชานั่นอีก..

แล้วคำพูดเมื่อครู่นี้มันอะไร ...

" ว.. ว่าไงนะ!?"

" ฉันแอบคบกับซึงรีมาตั้งนานแล้ว เขาเคยบอกว่ามีผู้ชายหน้าโง่อยู่คนหนึ่งที่ยังเกาะแกะเขาอยู่ซึ่งมันน่ารำคาญมากและไม่ว่ายังไงซึงรีก็ไม่กล้าบอกเลิกมัน.. ฉันหงุดหงิดทุกครั้งที่ได้ยินเรื่องของมัน..  จนวันนี้ฉันก็มาเจอมัน"

ซึงฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ เขาย่างสามขุมไปด้านหน้าจุนฮาแล้วใช้ปลายนิ้วชี้ยันหน้าผากของผู้ชายด้านหน้าอย่างแรง เขาถ่มน้ำลายลงพื้นก่อนริมฝีปากเรียวจะใช้คำพูดแบบเดิมอีกครั้ง

" มันคนนั้นก็อยู่ข้างหน้าฉันแล้ว .. หน้าตาดูโง่เง่ากว่าที่ซึงรีเล่าให้ฟังเยอะเลยนะ"

" ก..แก .."

".. แล้วไอ้เรื่องที่หวังจะมีอะไรกับแฟนฉัน.. แกกำลังคิดอะไรอยู่หืม?.. แกอยากโดนฉันเหยียบหน้าลงไปกองในดินรึไง? รึแกอยากตายด้วยวิธีที่แย่กว่านั้น ? .. อยากให้ฉัน.. จับนายโยนจากตึกนั่นไหม?.. "

จุนฮามองตึกด้านหลังที่ซึงฮยอนกำลังยกมันมาขู่เขา.. แต่ดูเหมือนว่าแฟนเก่าอีซึงฮยอนคนนี้จะยังปากดีจนถึงวินาทีสุดท้าย

" แกมันก็ไอ้โง่เหมือนกัน ! มาคบกับเด็กที่ไม่รู้เรื่องอะไรอย่างเด็กนี่น่ะโง่ก็โง่เอาแต่ใจตัวเองก็เป็นที่หนึ่ง มีดีก็แค่ร่างกายกับฐานะเท่านั้นแหละรู้ไว้ซะ!!"

ปึด..

มันไม่ใช่เสียงเส้นความอดทนของชเวซึงฮยอนที่ขาด

มันไม่ใช่ซึงฮยอนที่วิ่งเข้าไปหาจุนฮา

และไม่ใช่ชเวซึงฮยอนอีกเช่นกันที่ชกหน้าอิมจุนฮาอย่างเต็มแรง !

หญิงสาวที่เกาะแขนจุนฮาร้องกรี๊ดก่อนมองหน้าซึงริที่ตั๊นหน้าจุนฮาลงไปล้มคว่ำอย่างแรง ซึงริลูบก้มลงไปหาจุนฮาที่นอนเท้งเต้งอยู่บนพื้นแล้วใช้มือเรียวลูบหน้าเขาเบาๆ

" พี่ฮะ.. ตกลงที่พี่ขอคบผม.. มันไม่ใช่เพราะว่าพี่ชอบผมจริงๆล่ะสิ" .. พูดด้วยรอยยิ้ม

" ..ซ.. ซึงริ"

ฉาด !

มือเรียวกระแทกเข้าที่แก้มนั่นอย่างจัง ซึงริยังคงยิ้มแล้วพูดต่อไปด้วยสำเนียงสดใสเช่นเดิมอย่างที่เคยเป็น

" ทำไมไม่ตอบผมล่ะฮะ ~"

" ..อ.. เออ !! ที่ฉันคบกับแกก็เพราะเงินนั่นแหละ เด็กโง่ๆอย่างแกใครจะไปรักลงกัน !!"

เวลานี้.. เด็กตัวเล็กๆที่ชอบสตรอเบอร์รี่เป็นชีวิตจิตใจกำลังเสียใจ

เวลานี้.. เด็กตัวเล็กๆคนนั้นกำลังสับสนกับทุกความรู้สึกที่ประดังประเดเข้ามาจนแทบรับไม่ไหว..

เวลานี้.. พี่ชายคนนั้นมัวทำอะไรอยู่.. มาปลอบใจเขาเสียทีสิ

มือเดิมกำลังจะถูกกระแทกไปที่แก้มนั่นอีกครั้งด้วยความเจ็บปวดของผู้เป็นเจ้าของ.. หากแต่กลับมีมืออีกข้างหนึ่งมาหยุดมันไว้ มือที่อบอุ่นของผู้ชายคนเดิมที่กุมมือเขาไว้ในตอนแรก

" พอเถอะครับคุณหนู.."

" พี่ซึงฮยอน.."

" เดี๋ยวก็เจ็บมือหรอกครับ"

เป็นหมัดของซึงฮยอนผู้พี่ที่ปะทะเข้าไปเต็มแก้มนั่นเต็มๆจนเจ้าของร่างหงายหลัง ซึงฮยอนอยากตรงเข้าไปกระทืบที่ท้องของจุนฮาให้มันกระอักเลือด ผู้ชายคนนี้ถ้าตายไปเพราะเขาเขาจะไม่นึกเสียใจทีหลังเลยสักนิด

จุนฮากระเถิบตัวหนีไปข้างหลังด้วยท่าทีหวาดกลัวก่อนจะลุกขึ้นมาดึงมือหญิงสาวคนนั้นแล้ววิ่งออกไปด้วยคำสบถสาบานหยาบคายนับสิบ

หากแต่ประโยคสุดท้ายที่จุนฮาตะโกนมา.. ทำให้ซึงฮยอนถึงกับชาไปทั่วร่าง

" อย่าคิดนะว่าซึงริจะรักแกจริงน่ะ !!! เด็กนั่นน่ะวันทั้งวันคิดแต่เรื่องของผู้ชายชื่อชเวซึงฮยอนเท่านั้นแหละ !!!!"

......

" น้ำชาอุ่นๆครับ"  เจ้าของร่างสูงโปร่งยื่นแก้วกระดาษใส่ชามะลิกลิ่นหอมยื่นให้คนตัวเล็กที่นั่งก้มหน้านิ่งบนม้านั่งเดิมที่สวนสาธารณะ

อีซึงฮยอนผงกหัวน้อยๆแล้วกล่าวขอบคุณเมื่อรับแก้วชานั่นมาถือไว้ในมือก่อนสูดกลิ่นมันแล้วค่อยๆดื่มเข้าไป

" คุณหนูครับ เมื่อกี๊ผมจุ้นไปรึเปล่า.."

" ...."

" ขอโทษนะครับ "

" พี่เนี่ย.. เหมือนเขาทุกอย่างเลยนะฮะ"

" เขา ?"

" เพื่อนสมัยเด็กของผมน่ะฮะ.. เขาชื่อเหมือนพี่เลยน้า ~ "

"...."

" เสียดายนะ ถ้าเขาอยู่ที่นี่ด้วยผมจะได้แนะนำเขาให้พี่รู้จักสักหน่อย แหะแหะ.. ดันทิ้งผมไปอยู่ตั้งอเมริกานู่นแน่ะ" ซึงรีพูดเสียงอ่อยแล้วยกแก้วน้ำชาขึ้นดื่มอีกครั้ง ชเวซึงฮยอนขมวดคิ้วแล้วเอียงหน้าขึ้นถาม

" อเมริกา ?.. ใครบอกคุณหนูครับ "

" พี่จุนฮา"

เส้นเลือดที่หน้าผากซึงฮยอนกระตุก เขาหงุดหงิดอีกครั้งเมื่อได้รู้ว่าความจริงแล้วไอ้บ้านั่นมันกุเรื่องขึ้นมาเพื่อหลอกซึงรี เขาหันไปยิ้มให้ร่างบางแล้วจับมือเรียวเล็กนั่นไว้แน่น

" คุณหนู.. แล้วคุณหนูเชื่อมันเหรอครับว่าเขาอยู่ที่อเมริกาจริงๆ"

อีซึงฮยอนพยักหน้าหงึกหงัก

ชั่ววินาทีนั้น ร่างบางที่กำลังวางน้ำชาไว้บนที่วางแขนของม้านั่งก็ถูกรวบตัวไปกอดไว้แน่น ชเวซึงฮยอนใช้คางเกยไหล่เขาอยู่แล้วใช้มือลูบศีรษะของเขาเบาๆ " คุณหนู.. ผมอยู่นี่ครับ.. ผมไม่ได้ไปอเมริกาอะไรนั่นสักหน่อย"

ซึงริผละออกจากอกซึงฮยอน นัยน์ตากลมโตสะท้อนรูปหน้าคมคายเบื้องหน้า อีซึงฮยอนขมวดคิ้วน้อยๆแล้วจ้องมองหน้าซึงฮยอนตรงๆ.. เจ้าตัวเล็กหยิบภาพในกระเป๋าสตางค์ออกมาเทียบกับผู้ชายด้านหน้า

" ไม่อะ.. ไม่เห็นเหมือนเลย.."

เทมโปดึงรูปถ่ายโพราลอยด์ใบนั้นมาดู

ร..รูป ใครวะ

" คุณหนูคิดว่าผู้ชายในรูปนี้เป็นผม.. เอ่อ ชเวซึงฮยอนจริงๆเหรอครับ ?"

ซึงริพยักหน้าหงึกหงึก

ใครพูดอะไรก็เชื่อหมด อะไรจะอ่อนต่อโลกขนาดนั้น..

" ตัวผมในตอนเด็กรู้คงเสียใจน่าดูเลยนะที่คุณประเมินหน้าตาตอนโตผมไว้แค่นี้เองน่ะ"

" พี่ใช่พี่ซึงฮยอนคนนั้นจริงๆเหรอ"

ชเวซึงฮยอนลูบหัวซึงรีน้อยๆแล้วยิ้มออกมาบางๆ .. เขาหยิบถุงๆหนึ่งในกระเป๋าเป้ตัวเองออกมาแล้วยื่นให้ร่างบางที่นั่งสงสัยอยู่ด้านข้าง เขาวางถุงนั่นไว้บนตักซึงรีแล้วค่อยๆคลี่มันออกเมื่อมองเห็นกล่องด้านใน

" เค้กที่ได้เป็นรางวัล..?"

" เมื่อกี๊คุณหนูหน้าบูดเชียว.. หิวเค้กล่ะสิครับ.."

"...."

" กินสิ.. ไม่กินเดี๋ยวสตรอเบอร์รี่ก็เสียใจหรอก.. "

ซึงรีเงยหน้าขึ้นมองซึงฮยอน นัยน์ตากลมมีรอยรื้นน้ำตาเปื้อนไปหมด ซึงรีไม่สามารถกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาได้อีกต่อไป ซึงฮยอนใช้นิ้วของเขาปาดคราบน้ำตาพวกนั้นออกจากดวงหน้าเบื้องหน้าเบาๆ เขายิ้มบางๆ ริมฝีปากเรียวพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นเช่นเดิมอย่างที่อีซึงฮยอนเคยพบในสมัยเด็ก

ซึงฮยอนกำมือเรียวเล็กไว้แล้วบีบมันเบาๆ

" คุณหนู..  คบกับผมนะ"

ความอบอุ่นถูกแผ่จากมือใหญ่ถึงมือเล็กซึ่งคนที่ถูกสัมผัสก็รู้สึกถึงมันได้..

ถ้อยคำที่กระซิบ.. ผ่านสายลมในฤดูหนาวว่าจากที่เขาดูแลคนตัวเล็กด้านข้างเหมือนที่เคยดูแลตลอดมา..

นับตั้งแต่เวลานี้...มันจะเป็นตลอดไป

คำตอบที่ตอบออกมานั้น.. ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตามถึงจะต้องเป็นแค่เพื่อนกันเหมือนเมื่อก่อน.. แต่ชเวซึงฮยอนก็คิดว่าตัวเองพอใจกับสถานะนั้นและเขาคงจะดูแลมันให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้..

จะพี่น้องหรือแค่เพื่อนอะไรก็แล้วแต่.. แค่ได้อยู่ใกล้ๆเหมือนเมื่อก่อนก็มีความสุข..
เขารู้สึกอย่างนั้น..

...

นับตั้งแต่วันที่ชเวซึงฮยอนไปเที่ยวกับอีซึงฮยอน

มันก็ยังขี้เกียจไม่เปลี่ยนแปลง ยังนั่งๆนอนๆ หาวแล้วก็เกาหัวแกรกๆอยู่หน้าเคาน์เตอร์

ส่วนเวลาที่จะขยันน่ะเหรอ ?

ก็ตอน

‘ กิ๊ง ก่อง'...  ที่ประตูเปิดออกพร้อมร่างของเด็กหนุ่มตัวเล็กกับผ้าพันคอสีชมพูนั่นไงล่ะ

" ป้าด เชี่ยเทมป์!! บ้านป้ามึงเป็นต้นสตรอเบอร์รี่เหรอครับ..โปะไม่เกรงใจเงินพ่อเลยนะครับมึง " ริคกี้แหวกม่านห้องครัวเข้ามาแหวซึงฮยอนเรื่องช็อตเค้กที่ซึงฮยอนกำลังจะเดินไปเสิร์ฟให้แขกโต๊ะสามที่นั้นบนหน้าครีมเค้กมีสตรอเบอร์รี่วางเรียงมากเข้าขั้นวิบัติเห็นคำว่าขาดทุนวิ่งตัดหน้าลางๆ

" แหม บ่นอะไรล่ะครับคุณริคกี้ งานมี.. ไปทำสิครับ~"

ไอ้อารมณ์แจ่มใสอัตโนมัตินี่มันอะไรกันนะ ..! แค่บังคับเวลาฉี่ได้นี่ก็สุดยอดแล้ว มันยังบังคับเวลาสดใสปานเด็กแรกแย้มของตัวเองได้ด้วย ... 

แม่งแด๊ดแด๋ได้แรกแย้มจนน่าเตะ

" อรุณสวัสดิ์ครับคุณหนู.. เค้กสตรอเบอร์รี่แบบใหม่ที่ผมเพิ่งลองทำ.. คุณหนูลองชิมดูสิครับ"

ซึงรีอมยิ้มแก้มใสเริ่มแดงน้อยๆเมื่อเห็นผู้ชายที่ใส่ชุดพ่อครัวมาวางเค้กสตรอเบอร์รี่ลงบนโต๊ะแล้วเนียนขยับไปนั่งข้างๆ

" เปรี้ยวไปรึเปล่าครับ? ผมไม่แน่ใจว่ามันเปรี้ยวไปรึเปล่านะ "

" อร่อยออกฮะ.."

"......"

"ก็เค้กสตรอเบอร์รี่มันต้องรสชาติเปรี้ยวๆหวานๆ ถึงจะเจ๋งไม่ใช่เหรอ.."

ซึงฮยอนทั้งสองผุดรอยยิ้มออกมาก่อนหัวเราะให้กันเมื่อนึกถึงคำพูดในวัยเด็กของตัวเองที่ถ้าไม่สลับบทสนทนากันแล้วมันจะเหมือนเดิมเป๊ะอย่างกับถอดแบบ..

อีซึงฮยอนเงยหน้าขึ้นถามเจ้าตัวแอบอมยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นผลไม้สีแดงสดด้านบนเค้ก " เพิ่มสตรอเบอร์รี่ให้ด้วยรึเปล่า?"

ซึงฮยอนยิ้มแล้วขยี้หัวร่างเล็กที่เคี้ยวเค้กแก้มตุ่ย

" แน่นอนอยู่แล้ว"

ไล่กูไปทำงานแล้วมึงมานั่งหลีน้องเค้าเนี่ย แฟร์มากเหอะ !!

ขาดทุน ขาดทุนมาก ขาดทุนมากถึงมากที่สุด สตรอเบอร์รี่ห้าหกลูกยัดไปได้ไงบนหน้าเค้กชิ้นเดียวโปะให้น้องเค้าซะเยอะแถมเสือกไม่คิดตังค์อีก !!

บ่น บ่นมาก บ่นมากถึงมากที่สุด อยากถีบ อยากถีบมากถึงมากที่สุด จานเค้กที่ต้องเอาไปเสิร์ฟโต๊ะหกอยู่ในมือของริคกี้ ถ้าจะเดินผ่านโต๊ะสามที่สองคนนั่นนั่งอยู่เขาอยากจะเอาเค้กโปะหัวไอ้เจ้านายนี่เหลือเกิน

เฮ้อ.. ถึงอย่างนั้นลูกน้องอย่างเขามีสิทธิ์จะบ่นอะไรได้ ถึงจะขาดทุนค่าสตรอเบอร์รี่ไปหลายลูกก็เถอะ แต่ถ้าแย้งกับไอ้คนทำเค้กเรื่องนี้มันมีหวังมันไล่ออกรายคนแน่

เพราะอะไรน่ะเหรอ ..

ก็ที่กำลังนั่งยิ้มกินเค้กสตรอเบอร์รี่อยู่นั่นน่ะเมื่อวานเพิ่งกลายมาเป็นแฟนใหม่สุดหวงของไอ้เจ้าของร้านหน้าลิงคนนั้นแล้วน่ะสิ

The End..

เหรอ ?
ต่ออีกนิดนึงละกัน ~

คืนนั้น

" ( เทม พ่อกูบอกว่าพ่อกูเห็นน้องซึงริจูบมึงวันที่มึงไปเที่ยวกับน้องเค้า )"

" คนไหนวะพ่อมึงกูนึกไม่ออก "

" ( โธ่ไอ้ฟาย มึงช่วยจำสาแหรกบ้านกูสักนิสส์มั่งได้ป้ะล่ะ พ่อกูก็ฝรั่งๆหน้าคล้ายกูไง )"

" ฝรั่งเหรอวะ ?"

" ( วันนั้นพ่อกูก็ไปเปิดร้านอยู่แถวๆห้างชินฮวาไง กูว่ามึงน่าจะเห็นบ้างน้า..)"

" ร้าน..  ใช่ไอ้ร้านที่ต้องแต่งตัวเป็นหมีรึเปล่าวะ?"

" ( เออๆนั่นแหละ อ้าว นี่มึงเจอพ่อกูด้วยเหรอ ?)"

" ...ริคกี้ "

" ( หือ..)"

" กูโคตรรักพ่อมึงเลยว่ะ"

" (  พรวดด ด ด   ด  -  ปลายสายสำลักน้ำ  )"

" กูหลงรักพ่อมึงมานานแล้วนะ แต่กูไม่กล้าบอก กูกลัวแม่มึงเสียใจ"

" (  แค่กๆ ลามปามพ่อแม่กูละ )"

" ริคกี้ กูขอจีบพ่อมึงได้มะ?  "

" ( เดี๋ยวกูดีดขี้มูกแสกกลางกบาลแม่งเลยไอ้เวร -*- )"

" เฮ้ย !! กูตกหลุมรักพ่อมึงจริงๆนะเว้ย รักแรกพบเลยว่ะ.. คริคริ ~ "

" ( คริคริแม่มึงดิ.. ถ้ามึงจีบพ่อกูกูฟ้องน้องซึงริจริงๆด้วย ) "

ตรู๊ด.. ตรู๊ด ...  ตรู๊ด ..

วินาทีนั้นซึงฮยอนตัดสายริคกี้ทิ้งอย่างไม่ใยดี

ปลายสายสบถสาบานด่าไฟแลบไม่ซ้ำคำกับมารยาทเวรตะไลของเขาด้วยอารมณ์หงุดหงิด

ไอ้มารยาทดีๆสุภาพเรียบร้อยแบบตอนอยู่กับซึงริน่ะ มาใช้กับเขาบ้างจะเป็นบุญคุณมากเลยเหอะไอ้เพื่อนเวร !

แต่..

ดูเหมือนเสียงภาวนาในใจของริคกี้จะไม่มีวันได้ผลทั้งชาตินี้เป็นแน่

เพราะดูท่าทางว่า.. 

ไอ้กริยาสุภาพเรียบร้อยประหนึ่งเจนเทิลแมนผ้าพับอะไรนั่น.. ชเวซึงฮยอนคงมีให้แค่กับลูกค้าหมายเลขหนึ่งของร้านเค้กและเจ้าของหัวใจสมัยเด็กอย่างน้องอีซึงฮยอนคนนั้นเท่านั้นแหละ

The end..

จริงจริงเถอะนะ

___________________________________________________________

Writer talk : จบแล้ววววววววววววววววว ~  มาลงตอนตีสองกว่าอีกแล้ว ตกลงว่าเป็นโรคจิตชนิดหนึ่งจริงๆรึเปล่า

ช็อตฟิคเรื่องต่อไปเว้นๆไว้ก่อนยังไม่ได้พล็อตเลย ถ้ามีคร่าวๆเดี๋ยวมาลงอินถุยให้อ่านอีกนะคะ

โบกมือลาเจ้าชายเค้ก ^ ^

โบกมือลาไอ้ตัวเล็กของเจ้าชายเค้ก ^ ^

โบกมือลาเพื่อนหัวทองดวงตกของเจ้าชายเค้ก =_=

[ ภัทรานิษฐ์ไม่รู้จะพิมพ์อะไรแล้วใช่มะ ???? ]

PS..  เอ็มเอสเอ็นเข้าไม่ได้ คุยอะไรคุยกันในบ้านสครีมนะคะเพื่อนในเมล์ทุกคน T^T
 

 กดคอมเม้นต์ให้ฟิคเรื่องนี้หนึ่งครั้งมันยากนักเหรอคะ คอมเม้นนึงกำลังใจเพิ่มเป็นร้อยนะคะตัวเอง  เค้าจะได้แต่งช็อตฟิคมาอีกไง T^T [ กะพริบตาปริบๆ ]  (ม.. ไม่มีใครต้องการ ???)

อ้อ ใช่ค่ะ ! มีน้องบางคนถามมาว่าบ้านจำเลยรักสองซึงที่จะปลูกกับมะเหมี่ยวบรรยากาศดีจริงเหรอ ?

กฤติกาบอกว่าจะซื้อพื้นที่หลังเขาล่ะ.. =_=

( คนอ่าน : กูยังไม่เห็นบ้านมันสักหลัง ง ง  !?  t(=[]=t)  )

( ก..  ก็เค้าเห็นมันสวยดี > < .. [ เขี่ยนิ้วบนพื้น ] )

EDIT...  ขอบคุณน้องนัตจี้มากที่เอามาบอก T T

จียงทำแบบนี้ทำมายยยยยยยยยยยยยส์ !!!!!!!!!!!!!!!! T[]T!!!!!!!!!!!

โกรธ โกรธ โกรธ ประธานยาง จียงแล้วไม่ต้องมาพูดกับเค้าเลยเออ TOT!

( คิดว่าน่าจะชินได้แล้วซะอีกกู โอมาก้อด...T____________T  ;;  )

ปิดบล็อกไปสาดน้ำสงกรานต์กับนังเงาะป่าระยะหนึ่ง... ทำใจจจ จจ    TATll

เกือบปิดบล็อกหนีบวชซะและ...  แต่ว่าบังเอิญไปเจอ..

หล่อโป้ววววววววววววววววววววววว !!!!!!!!!!!!!!! หล่อมากเหอะ หล่อมาก หล่อเอี้ยๆ หล่อไม่เคลียร์ หล่อไม่เครม หล่อที่สุดในโลกมนุษย์ย์ย์ย์  หล่อไม่มีอะไรต่อมิอะไรในโลกแล้วอ้ะะะะะะะ

ทรงผมโป้จะผกผันกับทรงผมจียงตลอดเหอะ !

คือชอบอะ ภูมิใจอะ มันหล่ออะ มันหล่อ คือเข้าใจไม๊ว่ามันหล่อน่ะหือออออออ  T[]T [ เขย่าคอเสื้อ ]

หัวมันหยอยๆชี้ๆเหมือนในโฆษณา Hite กับไอริชรวมกันอะ แล้วมิกซ์ได้เป๊ะมาก !!!

[ หันไปตบตีจียง ]

หล่อไปนานนานได้ป้ะล้ะะะ จะร้องไห้แล้วเนี่ย ความหล่อกระแทกต่อมน้ำตา  T T

ส่วนจียง... 

เดี๋ยวอะไรอะไรมันก็ดีเอง... 

.. เห้อ..

( ถอนหายใจทำไม 555555555555555555 )

PS. ขอบคุณเรปสิบสาม.. อัพตอนตีสองกว่าทั้งง่วงทั้งเมาเขียนสี่เป็นหก แก้เรียบร้อยแล้วจ้า ขอบคุณค๊าบ บ บ  =A=