[SF] Kiss Sweet Cake [EP. III]
posted on 25 Mar 2009 03:41 by gdworld in KissSweetCake
เปิดลำโพงเพื่ออรรถรสในการอ่านอันเก๋กู้ดยิ่งขึ้น !
เลื่อนลงไปกดปุ่ม Repeat เพลงทิ้งไว้เพื่ออรรถรสที่เก๋กู้ดกว่าเดิม !
( ใครลำโพงพังซวยไป - - )
ลมฤดูหนาวพัดผ่านร่างกายของคนทั้งสอง เหมือนมีโลกใหม่เกิดขึ้นมาในที่ๆพวกเขายืนอยู่และดูเหมือนจะเป็นโลกของพวกเขาแค่สองคน บรรยากาศรอบตัวซึงฮยอนเขารู้สึกว่ามันช่างสดใสไปเสียทุกสิ่งถ้าเป็นไปได้ เขาอยากหยุดเวลาทั้งหมดไว้เพียงแค่นี้ อยากให้โลกหยุดหมุนรอบตัวเอง อยากให้ดาวเคราะห์หยุดโคจรรอบดวงอาทิตย์ อยากให้ทุกอย่างหยุดอยู่กับที่
และรั้งเวลานี้ไว้ให้นานที่สุด...
แล้วยิ่งใบหน้าของซึงริตอนเขินที่กำลังแสดงให้เห็นอยู่ตรงหน้านี้แล้ว... เขา.. เขา
ไม่อยากล้างหน้าเลยว่ะ = =
..
.
.
เวลาผ่านไป
ซึงริเริ่มเมื่อยขาเทมโปจึงพาคนตัวเล็กไปนั่งคลายเมื่อยที่ม้านั่งริมสวนสาธารณะ
ใจจริงมันอยากนวดขาให้ด้วยซ้ำ - -
" ผมยังไม่รู้เลยของรางวัลคืออะไรน่ะ .." ซึงริบีบนวดขาตัวเองเล็กน้อยแล้วเปิดดูถุงสีขาวที่เพิ่งจะได้มาจากชาวต่างชาติเมื่อตอนเล่นเกม ข้างในถุงนั่นเป็นกล่องสีขาวแกมชมพู
ซึงฮยอนมองตาม.. ของในถุงนั่นเขาว่าเขาคุ้นๆอยู่นะ..
อีซึงฮยอนหยิบกล่องใบขนาดไม่ใหญ่มากออกมาวางบนตักแล้วเจ้าตัวก็กลั้นขำแทบจะไม่อยู่จนผุดหัวเราะออกมา
" ฮ่าฮ่าฮ่าๆ พี่ซึงฮยอนดูของรางวัลสิ ! " ซึงริหัวเราะร่วนแล้วสะกิดแขนผู้ชายที่นั่งข้างๆเพื่อชี้ให้ดูถึงของรางวัลที่เขาอุตส่าห์เล่นมาทรมาน (ซึงฮยอน) หนักหนาสาหัสเมื่อครู่
ซึงฮยอนก้มลงมองของในกล่องที่คนตัวเล็กแกะให้ดู
เขาอ้าปากค้าง
" น.. นี่มันเค้ก.. นี่มันเค้กร้านผมนี่ครับ !!"
" ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ~.. ดูเหมือนเค้กร้านพี่นี่จะฮิตมากเลยนะฮะ เป็นของรางวัลซะด้วย" ซึงริยิ้มกว้างแล้วตบบ่าของชเวซึงฮยอนดังปุ ซึงฮยอนเบ้ปากเล็กๆแล้วขยี้หัวตัวเองเบาๆ
" โธ่ .. ถ้ารู้อย่างนี้ให้ผมเอามาให้ก็ได้ ไม่เห็นต้องทำอะไรน่าอายอย่างนั้นเลย"
ซึงริหันไปมองหน้าคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เวลานี้ซึงฮยอนหน้าแดงไปหมดเหมือนหัวจะระเบิดออกมาเสียให้ได้ เขากำลังนึกถึงคำพูดที่อีซึงฮยอนตะโกนหน้าร้านเมื่อตอนที่ทายว่าเขาอยู่ในชุดหมีตัวไหน
" นี่.. เขินเหรอ ?" คนตัวเล็กถามขึ้น
" ก.. ก็ผมคิดภาพ.."
" ทะลึ่ง !"
ซึงริยืนขึ้นแล้วปัดก้นตัวเองเบาๆก่อนจับมือหนาของชเวซึงฮยอนที่นั่งเขินอยู่ให้ยืนขึ้น ซึงฮยอนเงยหน้าขึ้น เจ้าตัวยิ้มให้เขาท่าทางมีความสุข " ผมหายเมื่อยแล้วไปต่อกันเหอะนะ ! ^ ^ "
" ครับ.. อ.. เอ้อ คุณหนูอยากไปไหนต่อครับ"
" อืมไป.. คารา.. โอเกะ !" ซึงริยิ้มแล้วถือถุงเค้กเดินไปเกาะแขนซึงฮยอนอย่างเริงร่า
ทั้งคู่เดินไปถึงร้านคาราโอเกะในย่านนั้น
ห้องคาราโอเกะที่ซึงฮยอนเลือกค่อนข้างเป็นห้องขนาดใหญ่ มีโซฟาสีแดงไว้สำหรับนั่งร้องเพลง มีโฮมเทียร์เตอร์หรูหราดูมีระดับ ที่สำคัญ.. มันมีเตียง !!
.. ม.. มีไว้ทำไมวะ !?
ซึงฮยอนพาซึงริเข้าไปนั่ง เจ้าตัวนั่งแล้วเลือกเพลงไปมาโดยไม่สนใจสภาพแวดล้อมรอบข้างสักนิด มีเพียงซึงฮยอนที่กำลังขมวดคิ้วมองเตียงขนาดใหญ่สีขาวหลังห้องอย่างสงสัย
ซึงฮยอนเดินไปถามบริกรที่กำลังจะเดินออกไปจากห้อง
" น้องๆ .. พี่มาถูกรึเปล่า? ที่นี่ร้านคาราโอเกะใช่มั้ย ? ไม่ใช่โรงแรมนะ?"
" โหยพี่ ! นี่แหละ ร้านคาราโอเกะถูกแล้ว"
" ล.. แล้วทำไมมีเตียงด้วยวะ ?"
" ก็เอาไว้เวลาแขกค้างคืนไงพี่ โหย รู้ไรมั่งป้ะเนี่ย !?"
" ห๊ะ ? คาราโอเกะเค้าจะค้างคืนกันทำไมวะ ?"
" ก็ไว้บริการแขกที่เมาหลับไป.. ไม่ก็แขกที่เค้ามาอะฮั๊งอิฮิ๊งกันแบบคู่พี่น่ะแหละ" บริกรหนุ่มตัวเล็กโบ้ยปากไปทางซึงริที่กำลังนั่งมองหาเพลงที่ตัวเองอยากร้องอย่างใจจดใจจ่อ
เมื่อรู้สึกเหมือนกำลังถูกมองซึงริก็หันไปหาซึงฮยอน
บริกรคนนั้นยิ้มหึหึแล้วโค้งให้เขาเล็กๆก่อนหันหลังเดินกลับไป
แล้วพี่ซึงฮยอนเป็นอะไร ? หัวแดงเชียว ??
" พี่ซึงฮยอน ~ ผมว่า.. พี่มาเลือกเพลงร้องเลยสิ ผมอยากฟังพี่ร้องเร็วๆแล้วล่ะ ^ ^" ซึงริกวักมือเรียกซึงฮยอนคนพี่แล้วใช้นิ้วชี้จิ้มย้ำๆไปที่สมุดเลือกเพลง
ซึงฮยอนพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปนั่งข้างๆคนตัวเล็ก " คุณหนูจะให้ผมร้องเพลงอะไรดีล่ะ ?"
" อันนี้ได้มั้ย ?.. ผมชอบเพลงนี้นะ ^ ^"
" งั้นเหรอครับ .. แต่คุณหนูช่วยผมร้องด้วยนะ ผมร้องเพลงพอฟังได้แค่ท่อนแรพเท่านั้นแหละ" ซึงฮยอนถ่อมตัวเล็กน้อยพลางกดหมายเลขตามที่ถูกระบุไว้ในหนังสือ ซึงริหัวเราะน้อยๆมือเรียวรับไมค์อีกตัวมาไว้ในมือ
หัวใจของฉันที่แตกสลายเหมือนกับคลื่น หัวใจของฉันที่สั่นไหวเหมือนสายลม
.
ความรักของฉันที่หายไปเหมือนกับควัน ไม่สามารถลบทิ้งได้เหมือนกับรอยสัก
.
เพียงแค่หายใจแม้พื้นดินจะทรุดลง ในหัวใจของฉันมีเพียงแค่ฝุ่นผง
ร่างสูงที่กำลังยืนร้องเพลงอยู่หันหน้ากลับมาหาคนตัวเล็ก
ชเวซึงฮยอนยิ้มให้ร่างเล็กบางๆ
เขาไม่รู้หรอก..
เขาไม่รู้ว่าทำไมวันนี้ซึงรีถึงไม่มีอิมจุนฮา
ไม่รู้ว่าที่ซึงรีทำตัวเป็นสนุกสนานกับเขาเนี่ย ซึงริสนุกหรือมีความสุขกับมันจริงหรือเปล่า ?
หรือเป็นแค่เขา.. ที่มีความสุขบ้าๆบอๆอยู่ฝ่ายเดียว
ที่ซึงริทำกับเขามันเป็นแค่เรื่องให้ความหวังกันเขารู้ดี รู้อยู่แก่ใจที่สุด แต่ถึงกระนั้นเขาก็มีความสุข อย่างน้อยวันนี้เขาก็ทำให้คนตัวเล็กนี่หัวเราะได้หลายๆครั้งแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าที่ซึงรีทำมันเป็นการจงใจที่จะหัวเราะเพื่อให้เขามีความสุขกับมันไหม แต่ที่เขามาวันนี้ ... ชเวซึงฮยอนคิดแล้วแทบทั้งคืนว่า เขาจะไม่ทำให้ซึงริร้องไห้มากกว่าที่เป็น..
เขารู้ว่าที่ซึงรีชวนเขามาเดทครั้งนี้เพราะว่าอยากจะหักอกเขาเล่น
เขารู้ทั้งหมดเรื่องที่ว่าซึงรีทะเลาะกับจุนฮา...
ที่ร้านเครป.. หลังจากที่เขาแยกตัวออกมาเพื่อจะซื้อเครปสตรอเบอร์รี่ให้คนตัวเล็กที่นั่งคอยอยู่ ซึงฮยอนแอบหันกลับไปดูเป็นพักๆ .. เขาเห็นทุกอาการ ทุกกริยาที่ซึงรีกำลังเฝ้ามองโทรศัพท์มือถืออย่างใจจดใจจ่อเหมือนรอคอยอะไรบางอย่าง
เขาเห็นทั้งตอนที่ซึงรีพยายามจะต่อสายกับใครบางคนหากแต่ดูเหมือนปลายสายจะไม่สนใจจะรับมัน
" นี่ๆ อิมจุนฮาน่ะ ฉันอ่านในหนังสือเม้าท์ เค้าบอกว่ามีภาพหลุดกับผู้หญิงคนใหม่มาแน่ะ"
" อื้อใช่ๆ ได้ข่าวว่าทะเลาะกับแฟนรุนแรงมากเลยนะ เห็นว่าถึงขั้นจะเลิกกันเลยล่ะ"
" แต่คุณจุนฮาน่ะ เค้าก็เป็นแบบนั้นมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่"
บทสนทนาของหญิงสาวคู่หนึ่งหน้าร้านเครปทำให้ซึงฮยอนเงยหน้าขึ้นมาฟังทันที เมื่อนั้น.. ชเวซึงฮยอนก็เข้าใจทุกอย่าง
แต่เขาไม่อยากทิ้งไป.. เขาไม่อยากให้ซึงรีที่กำลังผิดหวังต้องอยู่คนเดียว..
และนี่คือเหตุผล ที่เขาทำทุกอย่างในวันนี้..
เมื่อทำนองท่อนต่อไปเสียงทุ้มเริ่มร้องมันออกมา ซึงรีเงยหน้าขึ้นมองซึงฮยอน ในตอนแรกคนตัวเล็กตั้งใจที่จะให้กำลังใจเขาเฉยๆ หากแต่ว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นไปสบตากับซึงฮยอนนั้น
แววตานั่น.. มันไม่เหมือนการร้องเพลง.. ชเวซึงฮยอนดูเหมือนกำลังพูดกับเขาอยู่...
นัยน์ตาสั่นระริกของซึงรีจับจ้องไปที่ใบหน้าของซึงฮยอนนิ่งเมื่อถ้อยคำเหล่านั้นเปล่งออกมา
เขาคนนั้นทำอะไรเธอ เขาทำเธอให้ร้องไห้หรือเปล่า ?
.
ที่รักเธอจะลืมมันได้ไหม ... และจะเป็นไปได้ไหมที่จะหันกลับมามองที่ฉันแทน
.. จู่ๆอีซึงฮยอนก็นั่งนิ่งไป.. คนตัวเล็กนั่งมองซึงฮยอนร้องเพลงแล้วยิ้มบางๆออกมา ตอนเด็กๆเขาก็เคยมี.. เพื่อนรุ่นพี่สมัยเด็กคนหนึ่งที่ชอบร้องแรพให้ฟังบ่อยๆ เป็นทั้งเพื่อน พี่ชาย.. แล้วก็รักครั้งแรก
อีซึงฮยอนถอนหายใจน้อยๆ แล้วก้มลงมองหน้าตักตัวเอง เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมไม่ว่าฟังเพลงนี้ทีไรมันต้องรู้สึกเย็นวาบถึงขั้วหัวใจเสียทุกที.. หากเพียงฟัง.. แล้วนึกถึงเมื่อครั้งเป็นเด็ก..
ซึงริหลับตานึกถึงเรื่องราวในสมัยเด็กๆ.. ความทรงจำที่เขาคิดว่าคงจะไม่สามารถลืมไปได้
" พี่ซึงฮยอนๆ คราวหน้าพี่ต้องแรพให้ผมฟังอีกนะ"
" อื้อ ! รออีกสักสามวันละกัน พี่จะไปฝึกเพลงใหม่มานะ"
ฉันเป็นกังวล วิตกที่ไม่สามารถคุยกับเธอได้
.
ฉันอยู่กับตัวเองทั้งคืน เพื่อที่จะลบเรื่องราวของเธอออกไป ...
" พี่ซึงฮยอน .. เก็บของไปไหนน่ะฮะ ? ซึงริอุตส่าห์รอให้ถึงวันนี้นะ"
".. ขอโทษนะ พี่กับพ่อต้องย้ายบ้านแล้วล่ะ มันกะทันหันไปหน่อย.. แต่พี่คงร้องเพลงให้นายฟังไม่ได้แล้ว ขอโทษนะ"
ตัวฉันเอง.. ไม่เคยเสียใจที่ได้รักเธอ
.
เพราะเธอคือความทรงจำอันมีค่าเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันมี...
" พี่เทม พี่เทม อย่าไปนะ !! พี่จะไม่อยู่ปกป้องผมแล้วเหรอ ไหนพี่บอกจะอยู่กับผมไง ?"
"......"
" พี่เทม พี่เทม!!!! ไม่เอานะ ผมไม่ให้พี่ไป ไม่เอาไม่เอา !!"
ถ้าเธอเลือกแล้ว เธอจะต้องมีความสุข
.
ส่วนตัวฉันนั้นก็จะกลายเป็นเพียง... คนที่ไม่มีความรู้สึกอีกต่อไป...
จู่ๆอีซึงฮยอนก็น้ำตาไหลออกมา
" ชเวซึงฮยอนของนายอะไรนั่นน่ะ.. เค้ามีแฟนไปแล้วตอนนี้อยู่ที่อเมริกาแน่ะ"
เมื่อนึกถึงคำพูดของจุนฮาในวันนั้นที่เขาได้ยิน ซึงริแทบจะทรุดทั้งยืน .. ทั้งๆที่เขาอุตส่าห์ลงทุนจ้างนักสืบเอกชนให้ไปติดตามเรื่องราวของพี่ชายที่เขาไม่สามารถรับรู้ถึงข่าวสารได้ หากแต่สิ่งที่ผู้ถูกจ้างรายงานเขามานั้นมันทำลายหัวใจของเขาเสียป่นปี้..
ทั้งๆที่พี่ซึงฮยอนบอกว่าจะรอเขา หากแต่.. เวลาผ่านไปแค่ไม่กี่เดือนกลับไปอยู่เมืองนอกสบายใจ ทิ้งให้เขามัวแต่กังวลคิดถึงเป็นบ้าเป็นบออยู่คนเดียว
และในช่วงเวลานั้น ช่วงเวลาที่เรียกว่าหัวใจกำลังอ่อนแอ อิมจุนฮาก็เข้ามา
" นาย.. คบกับฉันก็ได้นะ ถือว่าเป็นของสมนาคุณพิเศษสำหรับนายจ้างน่ารักๆ"
ซึงรีตอบตกลงที่จะคบกับจุนฮาไปโดยหวังว่าจะทำลายหัวใจของชเวซึงฮยอนลงบ้าง หากแต่ไม่มีวี่แววสักนิดว่าจะได้เจอคนที่จุนฮาบอกว่าไปอยู่อเมริกากับแหม่มสาวที่นั่น เวลาผ่านไปกว่าสิบปีที่เขาไม่ได้เจอกันเลย .. อีซึงฮยอนปฏิเสธทุกคนที่เข้ามา ภายในจิตใจเบื้องลึกเจ้าตัวก็ยังไม่อาจยอมรับเสียร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าตัวเองนั้น รักอิมจุนฮาจริงๆ
หลายๆครั้ง ที่มีคนอื่นเข้ามาหวังจะได้หัวใจของเขา
ซึงรีเคยสงสัยตัวเองว่าทำไมต้องปฎิเสธไป.. ที่ปฎิเสธไปเพราะเขารักจุนฮาจริงๆงั้นหรือ ?
หรือเขามัวคิดถึงแต่คนที่ไม่ได้เจอหน้ากันมากว่าสิบปีคนนั้นกันแน่ ?
หลายครั้งที่จุนฮาเสียอารมณ์กับเขาเรื่องที่ซึงริไม่ค่อยสนใจเขาเท่าไหร่
แล้ววันหนึ่งจุนฮาก็หาโอกาสพูดกับซึงรีเรื่องที่ซึงรีไม่ค่อยให้เขาได้แตะเนื้อต้องตัวง่ายๆเสียเท่าไหร่
" นายไม่ค่อยสนใจฉันเลยนะ"
".. ผมก็เป็นอย่างนี้แหละฮะ"
" .. ถ้านายไม่ให้โอกาสฉันในฐานะแฟนบ้างล่ะก็ ฉันจะเลิกสืบข่าวสารเกี่ยวกับชเวซึงฮยอนอะไรนั่นซะ.. "
ซึงรีไม่เคยรู้เลยว่าความจริงแล้วอิมจุนฮากุเรื่องชเวซึงฮยอนไปต่างประเทศขึ้นมาเองทั้งนั้น..
ในตอนแรกที่ได้ยินซึงริก็คิดจะเลิกจ้างและหานักสืบคนใหม่มาสืบเกี่ยวกับข่าวสารของซึงฮยอนแทน หากแต่ว่าหลังจากที่ซึงรีคบกับจุนฮาไปนานๆ เขาก็ไม่อาจปฎิเสธได้ว่าเขาก็เกิดความรู้สึกดีๆกับจุนฮาขึ้นภายในจิตใจบ้างเหมือนกัน
เขาเคยคิดเล่นๆกับตัวเอง บางครั้งนี่อาจเป็นความรักครั้งใหม่ก็ได้ .. คงจะดีถ้าเขาให้โอกาสจุนฮาบ้าง
แล้วนับตั้งแต่วินาทีนั้น .. ซึงรีก็ใช้ความพยายามอย่างเต็มที่ในการลบชเวซึงฮยอนเพื่อนสนิทและรักครั้งแรกในสมัยเด็กของเขาออกไป
มันคงจะเจ็บปวดน้อยกว่านี้ ถ้าหากว่าเราไม่ได้เจอกันตั้งแต่แรก
.
ฉันหวังว่าเธอจะจดจำคำสัญญาระหว่างเรา
.
ที่จะอยู่ด้วยกันตลอดไป....
..
" พี่ร้องเพลงเพราะดีนะฮะ.. "
" ร้องไห้แก้มเปรอะน้ำตาหมดแล้วครับคุณหนู เป็นอะไรไป ?.. ชอบเพลงนี้มากเหรอ ?"
" ค.. ความหมายมันดีน่ะฮะ ฟังแล้วอยากร้องไห้ทุกทีเลย " ซึงรีปาดน้ำตาแล้ววางไมโครโฟนในมือตัวเองลงบนโซฟา "ขอโทษนะฮะ ผมช่วยพี่ร้องแค่นิดเดียวบ่อน้ำตามันก็ดันแตกซะก่อน ^ ^ "
ซึงฮยอนนิ่งเงียบไป
เมื่อสายตาคมหลุบต่ำลงไปเห็นมือของร่างเล็กที่บีบหัวเข่าตัวเองแน่นแล้วซึงฮยอนก็มั่นใจว่าเขาควรจะพูดสิ่งที่ตัวเองต้องการจะพูดออกไปเสียที ..
" ผมนึกว่าที่คุณหนูร้องไห้เพราะมาเที่ยวกับผมแล้วไม่สนุกเสียอีก"
" ไม่หรอก.. ผมสนุกมาก.. บางที.."
ขณะที่ซึงริยังพูดไม่จบนั้น ซึงฮยอนก้มหน้าลงประกบริมฝีปากของร่างเล็กทันที เขาใช้ริมฝีปากแตะปากนั่นอย่างแผ่วเบาก่อนค่อยๆส่งลิ้นเข้าไปค้นหาความหวานข้างในช้าๆ .. อีซึงฮยอนผงะไปเพียงชั่วครู่หากแต่จากนั้นไม่นานคนตัวเล็กก็ตอบรับสัมผัสหวานและอบอุ่นนั่นอย่างดี
จู่ๆมือเรียวของซึงริก็ล้วงเข้าไปในเสื้อลูบแผ่นหลังของชเวซึงฮยอนเบาๆ และซึงฮยอนกำลังเริ่มรู้สึกถึงสัมผัสยั่วยวนนั่นและถ้าเขาไม่หยุดตอนนี้เขาคงจะควบคุมอะไรไม่ได้อีกต่อไป
ในที่สุด ซึงฮยอนก็ตัดสินใจถอนริมฝีปากตัวเองออกก่อนที่อะไรต่อมิอะไรมันจะเกินเลยมากไปกว่าที่เขาตั้งใจ
เขาผละออกจากร่างของอีซึงฮยอนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
".. ผม.. ทำหน้าที่ ตัวแทน ได้ดีพอไหมครับ "
"...."
" ผมจะทำอะไรมากกว่าจูบกับคุณหนูทั้งๆที่คุณหนูไม่ได้รักผมไม่ได้หรอกครับ.. "
..
ซึงรีก้มหน้านิ่ง.. เหมือนเจ้าตัวจะตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ คนตัวเล็กยิ้มออกมาบางๆแล้วหันหน้าไปพูดกับชเวซึงฮยอนด้วยท่าทางเหมือนได้ผ่อนคลายมากขึ้น
" ... ในตอนแรกผมก็คิดแบบนั้น"
"..."
" ในตอนแรกผมน่ะ แค่อยากหลอกใช้พี่เฉยๆ.. ผมทะเลาะกับพี่จุนฮาและผมอยากหักอกคนอื่นดูบ้างเหมือนที่พี่จุนฮาทำกับผม.. และคนแรกที่ผมนึกถึงก็คือพี่.."
ชั่ววินาทีนั้นซึงฮยอนใจกระตุกวูบ
".. ทั้งๆที่ผมตั้งใจจะปั่นหัวพี่แล้วทิ้งพี่ไปในตอนจบแท้ๆ"
"...."
" แต่ผม.. ผมกลับมีความสุขมาก.. ผมกลับรู้สึกสนุกกับมันทั้งๆที่ผมไม่ควรที่จะรู้สึกอย่างนั้น.. ทั้งๆที่ผมเป็นแฟนพี่จุนฮา แต่ผมกลับมีความสุขมากกว่าถ้าได้อยู่กับพี่ซึงฮยอน.. ผมรู้สึกเหมือนตัวเองไม่ถูกละเลย ผมรู้สึกว่าตัวเองมีค่าและมีคนที่รักผมจริงๆอยู่ข้างๆ... "
"...."
" แล้วก็..."
"...."
" ที่ผมจะพูดคือความจริง ถึงแม้ความน่าเชื่อถือของผมในสายตาของพี่จะเหลือน้อยนิดถึงขั้นติดลบ.. และผมจะไม่ขอให้พี่เชื่อ... ... แต่ตอนที่พี่จูบผม.."
" ผมมีความสุขมากกว่าความสุขอะไรที่เคยได้รับมาทั้งหมดในโลกนี้... "
"...."
" ขอบคุณมากนะฮะ"
และเมื่อน้ำตาหยดสุดท้ายไหลรินออกจากดวงตากลมๆ อีซึงฮยอนโค้งตัวลาซึงฮยอนเป็นครั้งสุดท้ายแล้วหยิบเสื้อโค้ตกับผ้าพันคอเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ชายหนุ่มนั่งนิ่งเหมือนถูกอะไรสักอย่างปักเข้ากลางลำตัวเข้าอย่างจัง
มีความสุขมากกว่าความสุขอะไรที่เคยได้รับ ?..
" เค้กนี่อร่อยจังฮะ ผมชอบเค้กพี่ที่สุด "
" ว้าววว ว ว สตรอเบอร์รี่เยอะจังเลย ขอบคุณนะฮะ ! ^ ^"
เมื่อคำพูดพวกนั้นแวบเข้ามาในหัวเขาอีกรอบ ชเวซึงฮยอนไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียวที่จะวิ่งตามร่างของซึงรีไป..
___________________________________________________________________
Writer Talk : ชะแง๊ว ว วว ว ตอนนี้เป็นยังไงกันมั่งหว่า ?? ทุกคนชอบกันรึเปล่าคะ ?? เลื่อนตอนจบกะจะไปจบเอาที่พาร์ทสี่ค่ะ รอกันไปอีกนิดนึงนะคะ ^ ^
สำหรับพาร์ทนี้แต่งออกแนวเศร้าๆนิดนึง มีเพลงประกอบด้วย เพลงเพราะดีเลยเอามาลง 5555+
ไม่มีอะไรจะทอล์กแล้วค่ะ T___________T ง่วง สงสัยอยู่นิดนึงแล้วฉันมาบ้าบอลงอะไรตอนตีสี่วะเนี่ย !?
PS!.. ขอบคุณทุกคนที่แอดมาจริงๆนะค๊าบ บ บ บ ซาบซึ้งมากมาก T T ถ้าบางครั้งเราไปถามแนวฟิคท่านก็อย่าสงสัย นั่นคือเราตันไปแล้วจริงๆ 55555+ ( เลวมาก )
PS2!.. ความจริงที่แอดไปอ้ะค่ะ ไม่ต้องเรียกพี่กันก็ได้นะ เรื่องอายุมันเฮิร์ตจริงจริง T^T''
PS3!.. ที่รู้จักกันอยู่แล้วเรียกยังไงก็เรียกอย่างงั้นแหละเนาะ ไม่ต้องเติมออฟชั่นพี่น้องแม่ป้าทวดไปข้างหน้าหรอกน๊า T_____________Tlllll
PS4!... จียงเวอร์ชั่นไอน์สไตล์มีไรหนวด บางครั้งภัทรานิษฐ์ก็ไม่ไหวจะทนเล็กๆนะคะจียงขา -____-*
PS5!... ใครชอบเพลงนี้ไปหาโหลดเอาได้นะคะ เพราะจริงๆ >,,,<
PS6!... 2OLEGEND คะ .. เค้าตอบตัวเองในเอ็มไปแล้วน๊า ตัวเองได้รับข้อความจากเค้ามั้ย ยย ย ??? > <
หวานแหวววววว ~
เท้มแอบหื่น หื่น และหื่น .
เพลงบิ๊วอารมณ์การอ่านมากฮะ
ตอนจบ จะฮาหรือจะซึ้ง รอต่อไป กร๊ากกก
#1 By is BL00Dx on 2009-03-25 08:20