•2Seunghyun Story! [ เจาะชีวิตรัก พ่อค้าผักปลา ]

( ท... ทำไมโปสเตอร์มันติดกะจียงวะ กูว่าเรื่องนี้จะไม่เกี่ยวกะมันแล้วนะเนี่ย อาถรรพ์แม่งแรงจริง =A= ) 

___________________________________________________________________

" ไป... เที่ยวกับผมมั้ย ?"

...

โอว ว ว วว จอร์จจ จ จ จจ จ !!!!!!!!!!!!!

วันนี้หลังจากซึงฮยอนกลับมาถึงบ้านเขาโอวจอร์จไปสิบแปดจุดแปดรอบ คุณป๊าของซึงฮยอนยังไม่กลับบ้านบอกแต่ว่ามีสังสรรค์กับเหล่าเพื่อนฝูงเก่านิดหน่อย  ส่งผลให้เวลานี้ในบ้านมีเพียงรังสีความสุขสีชมพูแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของชเวซึงฮยอน

ซึงฮยอนเดินกลับไปกลับมาระหว่างโต๊ะทานข้าวและตู้เย็น

เขาเดินเอามือสองข้างกุมหัวแล้วชูขึ้นสูงๆพร้อมกันก่อนตะโกนคำว่าโอวจอร์จออกมาอีกครั้ง

ให้ตายเหอะ !!..  เมื่อบ่ายที่ผ่านมานี่เขายังไม่รู้ตัวเลยว่าไปตกลงเข้าให้เมื่อไหร่

มารู้ตัวอีกทีเขาก็มายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ขายเค้ก ในขณะที่ซึงรีกลับไปเรียบร้อยแล้ว .. ซึงฮยอนในโมเม้นต์นั้นเหมือนต้องมนตร์สะกดอะไรสักอย่างกระแทกเข้าไปกลางหัวเขาจึงหยุดทุกอย่างนิ่งและแข็งเป็นหิน..

โอ .. เด็กคนนั้นมีอำนาจสะกดจิตใจเขาได้ขนาดนี้เชียวหรือ..?

เขาไม่รู้ว่าซึงรีกำลังคิดอะไรอยู่ หากแต่ว่า วันนี้อิมจุนฮาไม่ได้มาร้านเค้กด้วยกันกับซึงรี และ วันนี้ซึงรีมาชวนเขาไปเที่ยวเอง..

บางครั้ง..

..

นี่อาจเป็นโอกาส..

ซึงฮยอนหยิบเหยือกนมออกมาจากตู้เย็น เขาปิดตู้เย็นแล้วจัดการเทนมใส่แก้ว .. เขายืนเหม่อจนเผลอใส่นมเสียล้นแก้วและหกเลอะเรี่ยราด.. หากแต่กระนั้น ซึงฮยอนยังเห็นรอยหกพวกนั้นเป็นรูปหัวใจ  - -

..

ความรักทำให้คนเป็นบ้า =____=

อาจจะเพราะลืมกล่าวถึง .. ความจริงแล้วบ้านหลังนี้เมื่อสักครู่ยังมีปาร์คริคกี้อยู่ด้วย หากแต่คงโดนรังสีอะไรสักอย่างขับให้เขาออกจากบ้านหลังนี้ไป ริคกี้คิดว่ามันรุนแรงกว่า โคบอลต์ 60

ขณะที่เขากำลังนั่งดูทีวี  นมสดสีขาวทิ้งตัวของมันลงไปในลำคอของชายหนุ่ม เทมโปดื่มนมนั่นหมดทั้งแก้วพลางเปิดเปลี่ยนช่องโทรทัศน์ไปเรื่อยๆ

หากแต่แทบทุกรายการ..  ทำไมหน้าของพิธีกร ดารา หรือผู้ประกาศข่าว ช่องไหนก็ตาม...

มันกลายเป็นคุณหนูซึงรีหมดเลยฟะ !!?

กระทั่งสารคดีสัตว์โลกน่ารู้

ซึงฮยอนยังเห็นม้าลายเป็นหน้าซึงริ !!

เขาขยี้ตาตัวเองอย่างแรง ก่อนตัดสินใจปิดทีวีและคิดจะขึ้นไปนอนเพื่อพักผ่อนเอาแรง (?) สำหรับวันรุ่งขึ้น จริงสิ ไม่เขาสะเพร่าก็คงเป็นเพราะผู้เขียนลืมเขียน .. วันรุ่งขึ้นซึงรินัดเขาที่สวนสาธารณะฮวังโบเวลาสี่โมงครึ่ง แล้วพวกเขาจะไปเดินเล่นกันที่เมียงดง

ชเวซึงฮยอนไม่รู้หรอกว่าทำไมวันนี้อีซึงฮยอนถึงมาร้านคนเดียวแล้วยังจะมาชวนเขาไปเที่ยวด้วยกันพรุ่งนี้อีก ในเวลานี้เขาตื่นเต้นเสียจนหัวใจสูบฉีดเลือดอย่างรวดแรงไปทั่วตัวเสียแล้ว เทมโปกระโดดขึ้นเตียงอย่างอารมณ์ดีแล้วเอาจมูกซุกหมอนก่อนสูดมันเสียเต็มแรงประหนึ่งหมอนนั่นเป็นแก้มนุ่มๆของคุณหนูซึงริของเขา

คืนนั้นกว่าเขาจะหลับลงได้ก็ปาไปเที่ยงคืนกว่า

ซึงฮยอนไม่รู้เหมือนกันว่าความเจ็บปวดหัวใจที่ได้รับจากซึงริเมื่อคืนมันหายไปไหนหมด.. เขาทิ้งตัวนอนหลับไปอย่างมีความสุข

..

วันต่อมา

หลังจากซึงฮยอนเปิดร้านไปได้ประมาณสองสามชั่วโมง ลูกค้าประจำที่เขารอมาทั้งคืนก็ปรากฏตัวขึ้นในเสื้อโค้ตสีน้ำตาลอ่อนที่คลุมไว้เพื่อป้องกันความหนาวเย็นให้เจ้าของร่างพร้อมกับผ้าพันคอสีฟ้าอ่อน

อีซึงฮยอนถอดเสื้อโค้ตแขวนไว้กับที่แขวนเสื้อโค้ต เผยให้เห็นเสื้อถักไหมพรมสีชมพูอ่อนที่เข้าคู่กับผ้าพันคอสีฟ้านั่นอย่างดี ซึงริมองหาที่นั่งแล้วเจ้าตัวก็ทิ้งตัวลงยังเก้าอี้ที่อยู่ริมร้าน

ซึงฮยอนเหม่อมองร่างนั่นด้วยแววตาหลงใหล

เหมือนซึงริจะรู้ตัว เจ้าตัวมองกลับมาแล้วยิ้มให้ด้วยรอยยิ้มที่นับว่าละลายหัวใจเขาได้ภายในวินาทีเดียว..

บริกรหนุ่มในร้านกำลังหยิบเมนูและจะเดินไปยังร่างบางที่นั่งอยู่ตรงนั้นเพื่อรับออเดอร์ขนมจากลูกค้า แต่ซึงฮยอนไปห้ามเขาไว้ด้วยคำพูดที่ว่า " เดี๋ยวฉันไปเอง"

เทมโปเดินออกจากเคาน์เตอร์ไปยังบริเวณริมร้านแล้วก้มหน้ายื่นเมนูให้ซึงริที่นั่งเปิดนิตยสารอ่านอยู่

"วันนี้รับอะไรดีครับคุณหนู ?"

" มารับออเดอร์ด้วยตัวเองเลยเหรอฮะ?" ร่างเล็กละจากนิตยสารในมือเงยหน้าขึ้นยิ้มถามชายหนุ่ม

อีซึงฮยอนรับเมนูมาจากซึงฮยอนอีกคน.. นิ้วเรียวเลื่อนไปที่เค้กน่าทานทีละชิ้นๆจนในที่สุดก็พบเค้กที่เขาอยากทาน อีซึงฮยอนชี้นิ้วไปที่เค้กคาราเมลแล้วพยักหน้าให้ซึงฮยอนเล็กๆ " เอาอันนี้ละกันฮะ"

เมื่อซึงริสั่งเสร็จ เขาก็ยิ้มและฉีกใบเสร็จวางไว้บนโต๊ะก่อนค้อมหัวน้อยๆ " รอสักครู่นะครับ"

แต่ก่อนที่ซึงฮยอนจะไปจัดการเรื่องเค้กนั้น ...  มือเรียวเล็กของลูกค้าสำคัญก็คว้าเข้าไปที่เสื้อด้านหลังของเขา ซึงฮยอนหันกลับมาท่าทางตกใจเล็กน้อย ซึงริเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มให้อย่างน่ารัก

" อย่าลืมนัดของเราวันนี้นะ"

" ค.. ครับ แน่นอนครับ" ในเวลานี้อาการตกใจเล็กน้อยนั่นได้กลายเป็นอาการประหม่าไปเต็มทีเสียแล้ว..

ร่างโปร่งนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์เป็นปกติในวันนี้ หากแต่เขากลับดูนาฬิกาบ่อยเสียจนไม่อาจเรียกได้ว่าขยันทำงานได้ ซึงฮยอนไม่สนใจเค้ก ไม่สนใจลูกค้า ไม่สนใจแม้แต่ปาร์คริคกี้ที่ยืนบ่นแง้วๆอยู่ด้านหน้า นัยน์ตาคมของซึงฮยอนเคลื่อนที่และจับจ้องไปเพียงเข็มนาฬิกาเท่านั้น

อีกห้านาทีบ่ายสามโมงสี่สิบ และเขาก็จะชิ่ง !!

ริคกี้ตกใจกับความหน้ามึนของไอ้เจ้านายคนนี้เล็กน้อย ทั้งๆที่ซึงริก็กลับไปตั้งนานแล้วแต่ซึงฮยอนก็ยังดูเหมือนจะไม่สนใจลูกค้าสักนิด ผลงานของมันนอกจากเดินไปรับออเดอร์ของคุณหนูเองแล้วก็แทบไม่ทำอะไรอีกเลย =  =

เขาก็ไม่เข้าใจว่าวันนี้ทำไมซึงฮยอนเกิดเพ้อบ้าอะไรขึ้นมาอีก

" สิบ .. เก้า.. แปด.. เจ็ด.. หก " ริคกี้หันไปมองอีกครั้ง คราวนี้แม่งเล่นเคาท์ดาวน์เลยเว้ยเห้ย  - -* 

" พี่เทมป์ !! ลูกค้าออเดอร์ชีสเค้ก" บริกรสาวของร้านเอาออเดอร์ลูกค้ามาเสียบไว้ในที่เสียบออเดอร์แต่ดูเหมือนซึงฮยอนจะไม่สนใจเลยสักนิด เจ้าตัวนั่งดูเข็มวินาทีกระดิกต่อไป

" ห้า.. สี่.. สาม .. "

" เชี่ยเทมป์ มึงไม่ได้ยินที่ยูริพูดเหรอ? คนอื่นยุ่งอยู่มึงก็เห็น ไปเอาเค้กไปให้ลูกค้าหน่อย !"

ไม่มีเสียงตอบกลับมาจากชเวซึงฮยอน สายตาเขามองเข็มวินาทีขยับครบสามรอบแล้วทะลึ่งพรวดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

" ริคกี้ ! ชั้นปวดฉี่ เดี๋ยวมา!!" เขาเหยียดยิ้มแล้ววิ่งไปยังห้องน้ำหลังร้าน

.. ก.. เก่งว่ะ ..

แม่งกำหนดเวลาปวดฉี่ได้ด้วย..

..

หลังร้าน

ซึงฮยอนชะโงกมองเข้าไปในร้าน.. ท่าทางริคกี้กำลังยุ่งและคงไม่มีเวลาสงสัยเขาเลย วันนี้เขาขอชิ่งวันนึงละกัน ลูกค้ามาซะเต็มร้าน ถ้าขอดีดีริคกี้คงไม่ให้เขาไปไหนเป็นแน่ และเขาคงต้องแอบหนีอย่างเดียวเท่านั้น

ร่างโปร่งออกวิ่งไปยังสวนสาธารณะที่นัดหมายอย่างรวดเร็ว ขณะที่วิ่งมือเขาก็กดเมล์ส่งไปให้เพื่อนรักผู้ไม่รู้เรื่องรู้ราวที่กำลังต้อนรับลูกค้าอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ตอนนี้

‘ฝากร้านด้วย มีเดท'

ถ้าริคกี้เห็นเมล์เขาจะโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงแค่ไหนกันนะ  =___=;;

เขาชะลอฝีเท้าลงเมื่อใกล้ถึงสวนสาธารณะฮวังโบ ซึงฮยอนก้มลงมองนาฬิกาข้อมือเพื่อดูเวลา ตอนนี้เวลาสามโมงห้าสิบ เขากะเวลามาได้ค่อนข้างใกล้เคียงทีเดียว

ชเวซึงฮยอนกำลังตื่นเต้นสุดตัว .. เขาเดินไปเดินมารอบๆม้านั่งไม้แล้วทิ้งตัวลงนั่งก่อนก้มตัวลงมองนาฬิกาอีกครั้ง

ซึงฮยอนยิ้มบางๆเมื่อนึกถึงใบหน้าน่ารักและเขี้ยวน้อยๆของคนตัวเล็ก

เขาก้มหน้าลงซุกหาไออุ่นจากผ้าพันคอของตัวเอง

..

".." แล้วจู่ๆร่างสูงก็นิ่งไป

จู่ๆภาพของซึงริกับจุนฮาเมื่อคืนก่อนก็ถูกรีย้อนกลับเข้ามาสู่หัวของเขา

" อ.. อื้อ พี่จุนฮา..."

".. อืม ..ซ..ซึงรี"

" อ.. อ๊า า"

สายตาคมที่ฉายแววตื่นเต้นเมื่อครู่ก็นิ่งไป... ซึงฮยอนกำลังนั่งคิดอะไรบางอย่าง ..

บางที...  เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้..  มันทำให้เขารู้สึกกังวล ?.. ที่ซึงริชวนเขามาเที่ยวด้วยกันครั้งนี้.. น่าแปลก พอคิดถึงภาพของฉากรักเมื่อวันก่อนแล้ว...

ทำไมซึงฮยอนในเวลานี้กลับไม่รู้สึกดีใจสักเท่าไหร่เลยนะ ?.. เขาควรจะดีใจไม่ใช่เหรอที่ซึงริชวนมาเที่ยวแบบนี้น่ะ ?

..

สัมผัสสัมผัสหนึ่งมาทาบที่แก้มด้านขวาของเขา ซึงฮยอนหันไปมองและก็พบเจ้าของเขี้ยวน้อยๆกำลังยืนยิ้มให้เขาอยู่พร้อมกับชามะนาวกระป๋องในมือ เจ้าตัวยิ้มแล้วยื่นมันมาให้เขาก่อนถามด้วยใบหน้าใสซื่อ

" คิดอะไรอยู่อีกล่ะ ^ ^"

" อ.. อ้าว คุณหนูซึงริ อรุณสวัสดิ์ครับ"

" อรุณสวัสดิ์อะไรล่ะฮะ ? นี่มันเย็นแล้วนะ..  อ้ะ ชามะนาวเย็นๆ คราวนี้ผมออกให้ ระหว่างเดินเล่นคราวนี้พี่ก็ออกค่าขนมให้ผมด้วยละกันนะ ^ ^" ร่างเล็กพูดแล้วยิ้มโชว์เขี้ยวก่อนยัดชามะนาวกระป๋องลงในมือผู้ชายด้านหน้า

" ครับ.. ขอบคุณครับ"

" ฮิฮิ.. งั้นก็ไปกันเหอะ" คนตัวเล็กยิ้มร่าแล้วคว้าแขนของซึงฮยอนมากอดไว้แน่น ชเวซึงฮยอนตกใจกับการกระทำที่เกิดขึ้นโดยไม่ให้เขาตั้งตัวของซึงริเล็กน้อย

แต่เขา...  ไม่คิดอยากจะให้มือเล็กๆนั่นปล่อยแขนเขาเลยแม้แต่น้อย..

".. คุณหนูครับ"

" หือ ?"

" วันนี้ขอบคุณนะครับ"

" เอ๋ ?"

" ขอบคุณที่ชวนผมมาไงครับ ผมมีความสุขมากที่ได้มาเจอคุณหนู แล้วได้มาเดินเล่นกับคุณหนูแบบนี้"

"..."

" ขอบคุณนะครับ..." ซึงฮยอนหันมายิ้มให้ซึงริบางๆ แล้วหันหน้ากลับไปเช่นเดิม..

" .....ไม่เป็นไรหรอกฮะ... " ซึงริยิ้มตอบให้เขา ... ในแววตากลมโตกำลังมีความคิดอะไรซ่อนอยู่อย่างที่ใครก็ไม่สามารถเดาได้ว่าสิ่งที่อีซึงฮยอนกำลังคิดอยู่คืออะไร...

...

เวลาผ่านไป

ชเวซึงฮยอนกับอีซึงฮยอนเดินเล่นไปมาในตลาดเมียงดง.. ช่วงปลายหน้าหนาวแบบนี้จึงมีผู้คนจัดงานมากมาย ทั้งเกม ทั้งอาหาร หรือการแสดงโชว์ความสามารถ .. บริเวณที่พวกเขาเดินมีแต่เกมสนุกๆน่าเล่นเยอะแยะเต็มไปหมด

ซึงริรู้สึกตื่นเต้นกับงานเทศกาลที่ถูกจัดขึ้น ร่างเล็กวิ่งดุ๊กดิ๊กๆไปรอบงานแล้วชี้นู่นชี้นี่ท่าทางมีความสุข ซึงฮยอนเผลอยิ้มตามออกมาจนแทบนับครั้งไม่ถ้วน...

ชเวซึงฮยอนเดินไปซื้อเครปที่ร้านข้างทาง เขาซื้อเครปสตรอเบอรี่พิเศษมาหนึ่งอันและยื่นให้คนตัวเล็กที่นั่งรออยู่บนม้านั่งไม้ เมื่อซึงริเงยหน้าขึ้นมาเจอขนมหวานของโปรดเจ้าตัวก็ยิ้มออกมา  " สตรอเบอร์รี่น่ากินจัง !"

" คุณหนูอยากไปไหนอีกครับ ?" ซึงฮยอนหันไปถามเจ้าตัวเล็กที่เคี้ยวเครปสตรอเบอร์รี่ตุ้ยๆ

" เดินเล่นต่อ แล้วก็ไปคาราโอเกะ ผมอยากฟังพี่ซึงฮยอนแรพ พี่ริคกี้บอกว่าพี่ซึงฮยอนแรพเก่ง ^ ^ "

" ก.. เก่งอะไรกันครับ ผมแค่มือสมัครเล่นเท่านั้นล่ะครับ"

" หือ ออ อย่าทำถ่อมตัวไปหน่อยเลยผมไม่เชื่อพี่หรอก "

" คุณหนูล่ะครับ.. ถ้าผมร้องแรพให้คุณหนูฟัง คุณหนูต้องร้องเพลงที่คุณหนูชอบให้ผมฟังด้วยนะ"

" เห.. ผ.. ผมร้องเพลงไม่ค่อยเก่งหรอกฮะ ฟังไปพี่ก็ปวดหูเปล่าๆ เสียงอย่างกับเป็ดคลอดลูก "

" ไม่เป็นไรครับ ผมชอบอยู่แล้ว.."

ซึงริหันหน้าไปเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงน่ารัก

" ชอบอะไรฮะ เป็ดคลอดลูกเหรอ ? "

" อ.. คือ..  " ซึงฮยอนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นอย่างไม่เกรงใจเจ้าของ เขามักรู้สึกประหม่าเวลาถูกถามด้วยคำถามแปลกๆด้วยน้ำเสียงน่ารักๆของคนตรงหน้าอยู่เสมอ

" .. เอ๊ะ รึว่าพี่ยังชอบผมอยู่ " .. นั่นไง

" .. ค..คือไม่ใช่.."

ซึงริยิ้ม " .. งั้นเหรอฮะ"  เจ้าตัวนั่งเงียบไปสักครู่แล้วพูดออกมาเบาๆ ท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บ แต่คำพูดของอีซึงฮยอนมีผลทำให้จิตใจของซึงฮยอนคนพี่อบอุ่นขึ้นทันที 

" ตอนนั้นที่พี่ริคกี้บอกว่าพี่ชอบผมน่ะ.. ผมดีใจมากเลยรู้มั้ย "

".."

" แต่ถ้าตอนนี้พี่ไม่ชอบผมแล้ว.."  ซึงริเว้นช่วงคำพูดแล้วหันหน้ากลับไปยังเครปของตัวเองก่อนยิ้มออกมาบางๆ

"..ถ้าอย่างนั้นผมก็อกหักแล้วสิฮะ.."

" .... "  

ซึงริยิ้มกว้างแล้วจับมือซึงฮยอนดึงให้เจ้าของร่างลุกขึ้นยืน " ไปกันเถอะ"

..

.

" คุณหมีที่รัก ?"

เมื่อทั้งคู่เดินมาถึงหน้าห้างชินฮวา ซึงฮยอนอ่านป้ายสีชมพูตัวมีอักษรระยิบระยับที่แขวนอยู่ตรงฝาผนังด้วยสีหน้าฉงน

ซึงริเงยหน้าขึ้นถามเขา   " คืออะไรเหรอฮะ ?"

ยังไม่ทันที่ชเวซึงฮยอนจะหันไปตอบอะไร เขาก็โดนมือจากไหนไม่รู้คว้าหมับเข้าที่ไหล่ ซึงฮยอนหันไปมองหน้าผู้เป็นเจ้าของมือนั่น .. ฝรั่งวัยกลางคนอายุประมาณห้าสิบกว่ายิ้มร่าให้เขาแล้วถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส

" พ่อหนุ่ม ! .. เธอสองคนเป็นแฟนกันหรือ ?"

" อ.. เอ่อ ไม่.." ชเวซึงฮยอนแอบหันไปมองมือซึงริที่ยืนอยู่ข้างๆ แววตาคนตัวเล็กสนใจคำว่า ‘รางวัล' ตัวบะเอ้กที่ติดอยู่ข้างๆ ซึ่งซึงฮยอนก็รู้ดี นิสัยอยากได้ของรางวัลในทุกๆเกมเป็นนิสัยของเจ้าตัวเล็กนี่มาตั้งแต่เด็กแล้ว

เขาเริ่มรู้สึกถึงลางร้ายตะหงิดๆเมื่อเห็นป้ายบอกวิธีเล่นด้านข้างและสีหน้าสนอกสนใจของอีซึงฮยอน

" นี่เป็นเกมของคู่รัก คุณหนูที่น่ารักครับผม ไม่ทราบว่าชายหนุ่มท่านนี้เป็นคนรักของคุณหนูงั้นหรือ ?"

ซึงริพยักหน้าหงึก

(-[]-)  ซึงฮยอนอ้าปากค้าง ไม่ต้องบอกก็รู้ .. อีซึงฮยอนกำลังอยากได้ของรางวัลสุดๆ ! ถึงขนาดเป็นแฟนเขาได้ภายในวินาทีแรกที่ถูกถาม

แล้วคนซวยคือใคร ??

"บราโว ! คุณผู้ชายครับ ขอเชิญไปยังซุ้มเก็บตัวด้านหลังด้วยครับ ฮ่าฮ่าฮ่า " .. ฮือออ กูเอง T T

ด... เดี๋ยว !  เก็บตัวเชี่ยอะไรวะ !

แล้วซึงฮยอนก็ถูกไอ้กล้ามโตที่มาจากไหนไม่รู้สามสี่คนลากเขาเข้าไปยังเต็นท์ผ้าด้านหลัง เขาหันไปมองซึงริด้วยสายตาอ้อนวอน หากแต่เจ้าตัวกลับส่งยิ้มแล้วโบกมือให้เขาท่าทางมีความสุขสุดๆ

ซึงฮยอนถอนหายใจ

อ.. เอาวะ เล่นก็เล่น !

" สำหรับคุณหนูผู้น่ารักท่านนี้เชิญนั่งรอฝั่งนี้ก่อนนะครับ ไม่ทราบว่าคุณหนูทราบวิธีเล่นเกมนี้รึยังครับ?"

ซึงริส่ายหัวแล้วหัวเราะแหะแหะก่อนเกาหัวอย่างอายๆ

" โอ.. ไม่ทราบว่าคุณหนูชื่ออะไรครับ"

" ซึงริฮะ"

" แล้วไม่ทราบว่าคุณผู้ชายหล่อๆที่เข้าไปท่านเมื่อกี๊.."

" พี่ซึงฮยอนฮะ" แล้วซึงริก็ปิดท้ายคำพูดด้วยรอยยิ้มหวานจ๋อยตามแบบฉบับของตน ผู้ชายรอบๆเต็นท์หันมามองเป็นตาเดียวรวมทั้งชาวต่างชาติเจ้าของเต็นท์นี้ก็เช่นกัน เขายิ้มตอบกลับคนตัวเล็กแล้วพยักหน้าให้น้อยๆ

" อา.. ผมทราบแล้วครับ ว่าทำไมคุณซึงฮยอนถึงชอบคุณหนู"

" อ.. เอ๋?"

" เอาล่ะครับเกมนี้.. จะมีคนใส่ชุดหมีออกมาให้คุณหนูเลือก 5 คน.. ทั้งห้าคนจะมีลักษณะคล้ายคุณซึงฮยอนมากนะครับ ขอให้คุณหนูเลือกให้ถูกต้องว่าคนไหนเป็นคุณซึงฮยอน ถ้าคุณหนูเลือกถูกต้อง เราก็มีรางวัลให้"

แล้วฝรั่งคนนั้นก็ปรบมือให้จังหวะสามที ... ชั่ววินาทีต่อมา.. ร่างสูงใหญ่ห้าร่างก็มาปรากฏกายต่อหน้าอีซึงฮยอน

มี หมี่ หมี้ หมี๊ หมี๋ ..

ทุกตัวล้วนคล้ายคลึงกันหมด ซึงริมองซ้ายมองขวาไล่ไปทีละคน แต่ไม่เป็นผล หมีทุกตัวที่ยืนอยู่ส่วนสูงเท่ากันแทบจะหมดเขาแทบจะหาข้อแตกต่างของหมีทั้งห้าตัวไม่ได้เลย

ล.. แล้วมันยืนนิ่งกันทุกตัวเลยแฮะ .. =  =

ซึงริกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆขมวดคิ้วเล็กๆระหว่างตัดสินใจ ชายในชุดหมีทั้งห้าหัวใจเต้นตุ๊มๆต่อมๆเมื่อมองเห็นภาพน่ารักและค่อนข้างยั่วยวนจากเด็กหนุ่มตรงหน้า

หมีตัวหนึ่งกำหมัดแน่น ..เขาอยากพุ่งเข้าไปกอดคนข้างหน้าเสียจริง  ซ.. ซึงริน่ารักมากเลยโฮว ว   !!!

และเจ้าหมีตัวนั้นคือซึงฮยอนอย่างไม่ต้องสงสัย

จู่ๆซึงริก็ยิ้มออกมา.. เหมือนเจ้าตัวจะนึกวิธีดีๆออกเสียแล้ว

" อะแฮ่ม.." ซึงริกระแอมเบาๆแล้วจู่ๆเจ้าตัวก็ป้องปากตะโกนใส่บรรดาหมีๆทั้งห้าด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่น

" พี่ซึงฮยอนอา !!  คืนนี้พี่มีอะไรกับผมนะ ผมอยากให้พี่เข้าไปในตัวผมจริงๆเลย !! "

ทันใดนั้นเองร่างของหมีตัวที่สามก็ถอยหลังทรุดตัวลงที่พื้น มีอาการเกร็งตามกล้ามเนื้อ เหงื่อท่วมร่างในชุดหมีฉับพลัน หมีทุกตัว ซึงริ และฝรั่งคนนั้นหันมองเขาเป็นตาเดียว ซึงริยิ้มกว้างแล้วเดินไปถอดส่วนหัวของหมีตัวนั้นออก เจ้าตัวหัวเราะเสียงใส

" จ๊ะเอ๋ ชเวซึงฮยอน เจอแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า~  ^ ^ "

ร่างภายใต้ชุดหมีตัวที่สามคือซึงฮยอนอย่างที่ซึงริคาดไว้ไม่ผิด รูปหน้าที่ถูกเผยออกมานั้นแดงเถือกไปทั้งหมดยิ่งหูด้วยแล้วอย่าไปพูดถึง.. ชเวซึงฮยอนเขินจนเขาไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน

เถ้าแก่ฝรั่งคนนั้นหัวเราะชอบใจ  " ฮ่าๆๆ  กล้าจริงๆคุณหนู ใจเด็ดจริงๆ"

" คุณหนู พูดอะไรน่ะครับ ! "

" ไม่เห็นต้องอายเลยพี่ซึงฮยอน ผมกับพี่ก็ทำกันบ่อยจะตายไป ^ ^ " ซึงริหันไปตอบซึงฮยอนแล้วหันไปถามฝรั่งคนนั้นด้วยรอยยิ้มเช่นเดิม  " ลุงฮะ ของ ง  ง รางวัล ~ "

ฝรั่งคนนั้นหัวเราะคิกคักในท่าทางของทั้งคู่แล้วหยิบถุงใบหนึ่งขึ้นมาถือไว้ หากแต่เงื่อนไขในการรับของที่เขาจะพูดต่อไปนี้ทำให้ซึงฮยอนทั้งสองถึงกับผงะไปทันที  

" ซึงรีๆ หอมแก้มคุณซึงฮยอนให้ผมดูหน่อยสิ"

‘....  ส.. สั่งเชี่ยอะไรของยูอีกว่อยย ย ย ไอ้เช็ดแม่น น น   !!!!'  t(=[]= t) 

ซึงฮยอนหันไปหาซึงริ .. เมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กยืนหน้าแดงอยู่เขาก็รู้สึกเขินตามไปด้วย ชเวซึงฮยอนพนันด้วยเงินแปดพันห้าร้อยล้านวอนอีซึงรีไม่มีทางหันหน้ามาหอมแก้มเขาแน่นอนถ้าแลกกับของรางวัลกล่องแค่นั้น

เพียงวินาทีต่อมาเขาก็ต้องเสียพนันกับตัวเองแปดพันห้าร้อยล้านวอน..

" จุ๊บ ~ "

ซึงริเขย่งเท้าขึ้นแตะริมฝีปากลงบนแก้มของเขาเบาๆ

ลมฤดูหนาวพัดผ่านร่างกายของคนทั้งสอง เหมือนมีโลกใหม่เกิดขึ้นมาในที่ๆพวกเขายืนอยู่และดูเหมือนจะเป็นโลกของพวกเขาแค่สองคน บรรยากาศรอบตัวซึงฮยอนเขารู้สึกว่ามันช่างสดใสไปเสียทุกสิ่ง ถ้าเป็นไปได้ เขาอยากหยุดเวลาทั้งหมดไว้เพียงแค่นี้ อยากให้โลกหยุดหมุนรอบตัวเอง อยากให้ดาวเคราะห์หยุดโคจรรอบดวงอาทิตย์ อยากให้ทุกอย่างหยุดอยู่กับที่

และรั้งเวลานี้ไว้ให้นานที่สุด... 

________________________TBC______________________________________

 Writer Talk  : จบไปอีกหนึ่งตอนเหนื่อยมาก เหนื่อยมาก เหนื่อยมาก ทุ่มทุนกับช็อตฟิคนี้มากเลยค่ะ เมื่อยมาก อยากหาคนมานวดให้ 555555+

สำหรับเรื่องนี้นะคะ .. กราฟว่าแม่งแต่งได้พลิกบทบาทซึงฮยอนทั้งสองคนมโหฬารบานตะโก้ คือท่าเปรียบเทียบเรื่องนี้กับ Day After Day แล้ว คิดว่าทั้งสองตัวละครเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงจริงๆ หลายๆคนบอกซึงริ "แรด" ขึ้น ??...   555555+  ไม่เถียงนะไม่เถียง แต่น้องแค่แสดงออกถึงโครโมโซม XX ที่แท้จริงตะหาก - -

คือก็ไม่เคยแต่งให้นิสัยมันเป็นแบบนี้กันทั้งคู่เลยด้วย ลองดูแล้วมันก็ออกมาโอเคเนาะ ^ ^ [ เงียบ ไม่มีใครเห็นด้วยกะกูซักคน 55555 ]

( อ๊าง งง ง ทำไมเค้าแรดแบบนี้ล่ะเค๊อ อ อ ~ )

( ได้ข่าวว่าอันนี้โปสเตอร์ Day After Day กูจะลงในช็อตฟิคทำซ่งอะไร ? =A=  )

(  รักทุกคนครับ ^ ^   )