•2Seunghyun Story! [ เจาะชีวิตรัก พ่อค้าผักปลา ]

" พี่จุนฮาๆ นี่ไงร้านนี้ไง ! ของเค้าดีจริงๆนะฮะ เค้กที่นี่น่ะอร่อยมากเลย"  

ม...มาแล้ว นั่นไง เสียงที่ทำให้ผมใจเต้นทุกครั้ง

คุณหนูซึงริ

...

นัยน์ตาคมของชายหนุ่มเหลือบมองขึ้นจากเค้กที่กำลังจัดเรียง.. เขาแอบอมยิ้มบางๆเมื่อเห็นเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักกำลังเลือกขนมหวานอย่างมีความสุข ไล่จากเค้กช็อกโกแลตจนถึงสตรอว์เบอร์รี่ชีสพาย

คนตัวเล็กยิ้มแล้วชี้ๆ ก่อนสั่งออกมาเสียงเจื้อยแจ้ว

" เอาอันนี้ อันนี้ อันนี้ แล้วก็อันนี้ฮะ ^^..."

ดูยิ้มเข้าสิ.. วันนี้ก็น่ารักอีกแล้ว...

" ครับ คุณหนู"  เขาตอบแล้วระบายยิ้มบางๆ .. ไม่ .. เขาไม่ได้ยิ้มให้ซึงริหรอก เขาไม่กล้าแม้จะมองหน้าใกล้ๆด้วยซ้ำ.. เขากำลังแอบอมยิ้มกับตัวเองคนเดียว..

แต่รอยยิ้มนั่นก็ต้องหุบลงเมื่อชายหนุ่มร่างสูงข้างๆเอื้อมมือไปโอบไหล่เด็กคนนั้น

ใช่ .. เด็กคนนั้นมีแฟนแล้ว

" ซึงริ.. งั้น.. พี่ไปนั่งรอตรงนั้นนะ"

" ฮะ" เด็กหนุ่มร่างเล็กหันหน้าไปพยักหน้าแล้วยิ้มกว้าง

" คุณหนูไปนั่งก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวผมเอาเค้กไปให้ที่โต๊ะ"

...

เมื่อได้ยินคนขายเค้กร่างสูงพูดอย่างนั้น เจ้าตัวก็ยิ้มให้แล้วโค้งขอบคุณก่อนเดินไปหาคนรักที่นั่งรออยู่..

ซึงริเขี่ยดอกกุหลาบในแจกันบนโต๊ะเล่นแล้วพูดคุยอย่างสนุกสนานกับชายหนุ่มด้านตรงข้าม

‘ อิมจุนฮา' เค้าว่ากันว่าเป็นแฟนกับ ‘ อี ซึงฮยอน'

..

ยิ่งชเวซึงฮยอนเห็น.. เขาก็ยิ่งไม่ชอบใจ

" เฮ้ย เทมป์.. เค้กตั้งเยอะแยะ โต๊ะไหนสั่งวะเนี่ย !?"

เทมโปหรือชเวซึงฮยอนหันไปตามเสียงเรียกของลูกพี่ลูกน้องตน เขาเช็ดมือแล้วยื่นถาดเค้กส่งให้ลูกพี่ลูกน้องที่เป็นเช่นเพื่อนคนหนึ่ง ‘ริคกี้'  " โต๊ะนู้นน่ะ.."

ริคกี้รับถาดใส่เค้กไปแล้วหันไปมองตามที่นิ้วเรียวของเพื่อนตนชี้ไป หากแต่ทางโต๊ะที่เทมโปชี้มันช่างมีหลายโต๊ะ เขาจึงหันหน้าไปถามอีกครั้ง  ".. โต๊ะไหนนะ"

" .. โต๊ะนั้นไง.. ที่มีเด็กผู้ชายน่ารักๆใส่เสื้อสีแดง.."

..  ริคกี้ยิ้มกลั้วขำกับตัวเองพลางเอาศอกกระทุ้งสีข้างเพื่อน

" บอกเลขโต๊ะมาก็ได้.. คุณหนูซึงริล่ะสิ คึคึ.."

" เออ.. ก็นั่นแหละ ! " รูปหน้าคมเริ่มแดงก่ำไปด้วยเลือดฝาด เขาหันไปทางอื่นแล้วตัดสินใจล้างมือและจัดเค้กต่อ เมื่อเห็นเพื่อนเป็นดังนั้น ริคกี้หัวเราะร่าแล้วก้มลงมองเค้กในถาดที่ถือ

" ว่าทำไม..~ สตรอว์เบอร์รี่เยอะเป็นพิเศษ "

" บ้าเรอะ .. ก็เท่าเดิม"

" ก็แค่คนนี้ไม่ใช่รึไงที่ได้สตรอว์เบอร์รี่ขนาดนี้น่ะ .."

ซึงฮยอนไม่พูดอะไร  เขาก้มหน้าชงกาแฟของโต๊ะข้างๆซึงริต่อไป.. อันที่จริง กาแฟนี่โต๊ะนั้นสั่งก่อนเสียอีก.. แต่ไม่รู้อะไร ..  ลูกชายเจ้าของร้านเค้กคนนี้จึงลัดคิวให้อีซึงฮยอนอย่างง่ายดาย

เพื่อนอย่างริคกี้ถาม.. เขาก็มักตอบปัดๆไปเสมอว่า

..

" ก็พ่อเขาเคยเป็นเจ้านายพ่อฉันนี่หว่า..!"

" ไม่เห็นเกี่ยวกับได้สตรอว์เบอร์รี่เยอะกับลัดคิวให้ตรงไหนเลย !?"

" .. ก็.. เฮ้ย โต๊ะนู้นจะเช็คบิลแน่ะ ไปดูหน่อยดิ๊"

..

แล้วริคกี้ผู้น่าสงสารก็จะถูกเจ้านายคนนี้ไล่ไปทำงานเสียทุกที

เทมโปเคยเล่าว่า.. พ่อของซึงรีเป็นเจ้าพ่อมีอิทธิพลในแถบนั้น และพ่อของเขาก็เคยเป็นการ์ดคนสนิท .. สนิทจนแทบจะดูเหมือนเพื่อนเสียมากกว่าเจ้านายและลูกน้องเสียอีก..

แต่นับตั้งแต่ที่แม่เขาเสีย พ่อของเขาจึงวางมือจากวงการ และขอลาออกมาเปิดร้านเค้กกับลูกชาย ณ ย่านใจกลางเมือง... ทั้งสองไม่ได้ติดต่อกันอีกเพราะอีมุนฮยองมัวแต่วุ่นอยู่กับธุรกิจของเขา

...

ลูกชายเช่นคุณหนูซึงริไม่รู้ว่าพ่อของเขาจะรู้จักกับคุณลุงร้านเค้กที่ตนมาเสียบ่อย จำไม่ได้แม้กระทั่งชายหนุ่มที่เขายืนสั่งเค้กอยู่ด้วยเมื่อครู่..

ซึงริ.. ไม่เคยจำได้เลยว่า ในวัยเด็กเขาเคยมีเพื่อนรุ่นพี่ที่สนิทกันมากคนหนึ่งอยู่ด้วยกันเสมอ

" พี่เทม พี่เทม อย่าไปนะ !! พี่จะไม่อยู่ปกป้องผมแล้วเหรอ ไหนพี่บอกจะอยู่กับผมไง ?"

" ......"

" พี่เทม พี่เทม!!!! ไม่เอานะ ผมไม่ให้พี่ไป ไม่เอาไม่เอา ไม่อ๊าวววว !!!!"  เด็กชายตัวเล็กร้องไห้โวยวาย มือก็กอดเด็กชายอายุมากกว่าไว้แน่น มือของเขาลูบหัวคนตัวเล็กกว่าเบาๆ

"ซึงริ อย่าร้องไห้สิ "

" ...ผม... ไม่ให้พี่ไป"  เขาพูดแล้วกอดรุ่นพี่ไว้แน่น น้ำตาหลากเม็ดไหลออกมาพรากๆที่หน้าอกของเพื่อนรุ่นพี่ที่คอยปกป้องเขามาตลอด...

" ใช่ว่าเราจะไม่ได้เจอพี่สักหน่อย... ไปเยี่ยมพี่ที่ร้านก็ได้"

" ...จริงๆนะ..."

" อื้อ...จริงสิ"

...

แล้วรถเก๋งคันสีดำก็เคลื่อนตัวออกไปจากคฤหาสน์ขนาดใหญ่ของตระกูลอี เด็กตัวเล็กกว่าโบกมือไล่หลังรถไปส่วนอีกคนก็ยื่นตัวออกมาทางหน้าต่างและโบกมือตอบให้เช่นกัน...

แล้วทั้งสองก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย

...

จนกระทั่ง ช่วงนี้...

" เชี่ยเทมป์..! มึงเห็นน้องคนนั้นไหม น่ารักชิบหายเลย " ขณะที่กำลังเทน้ำเสียทิ้งหลังร้าน ปาร์คริคกี้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อสายตามองไปยังเด็กผู้ชายร่างเล็กที่เดินกับผู้ชายตัวสูงกว่าเข้าร้านเค้กของเขา

" คนไหน.."

" นั่นไงนั่นน่ะ" ชี้นิ้วไปยังร่างเมื่อครู่ของเด็กหนุ่ม ... ทันใดนั้นกะละมังที่ซึงฮยอนกำลังถือก็ร่วงลงสู่พื้นทันทีเจ้าตัวสายตานิ่งมองไปยัง ‘รักแรก' ของเขา

ใช่... ใช่จริงๆ เด็กคนนั้น..

" ซึงริ .."

ซึงฮยอนทิ้งริคกี้ให้ยืนงงอยู่ตรงนั้น .. เขาเดินเข้าไปในร้าน และเมื่อมองเห็นคนตัวเล็กที่กำลังนั่งอยู่ด้านในชเวซึงฮยอนก็ทำอะไรไม่ถูก.. เขาจะทำอย่างไรดี จะเข้าไปกอด ?.. ไม่ต้องเข้าไปพูดคุย ปล่อยให้เขาไม่รู้ต่อไป ?..

หรือว่าจะเข้าไปทักทายดี..

อ..เอ่อ.. ลองไปทักดูดีกว่า..

ซึงฮยอนชั่งใจอยู่นานกว่าจะพยายามเดินเข้าไป .. เขาเลือกทางเลือกที่สาม.. แต่เมื่อเดินเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เทมโปก็ชะงักฝีเท้า เมื่อเห็นปฏิสัมพันธ์ของร่างเล็กนั่นกับผู้ชายคนหนึ่ง..

โอบ ?..

กอด ?..

มีแฟนแล้ว ..?

หะหะ.. เวลามันผ่านมาตั้งขนาดนี้ก็ธรรมดาล่ะนะ..

เขาหยุดฝีเท้าแล้วเดินหันหลังกลับไปยังห้องครัว.. ทั้งๆที่เขาคิดถึงทุกวันแต่ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะไม่ได้สนใจเรื่องระหว่างพวกเขาเลยสักนิด แต่ก็นะ.. เรื่องนี้เขาก็พอทำใจมานานแล้วล่ะ

...

และจนถึงวันนี้.. เขาก็ยังคงมองภาพสองคนนั่นอยู่.. ดูซึงริจะมีความสุขดี แค่นี้เขาก็มีความสุขเหมือนกัน..

..มั้ง

.. มองไปมองมาเขากลับไม่เห็นมีความสุขอย่างที่พูดเลย ยิ่งมอง.. ยิ่งไม่ชอบใจ..

มันหงุดหงิด มันหงุดหงิด..

แต่ทำอะไรไม่ได้ .. มองได้อย่างเดียวใช่ไหม ?

ทุบโต๊ะดังปัง ! คนหันมามองเขาแทบทั้งร้าน .. ซึงฮยอนก้มหน้าแล้วแนบเนียนจัดเค้กต่อไป

นัยน์ตาคมแอบมองไปยังโต๊ะที่อีซึงฮยอนนั่งอยู่

เออ !!! ลูบกันเข้าไป โอบกันเข้าไป !!!!

แต่ระหว่างมองไปมองมา สายตาของทั้งคู่ก็ต้องสบกัน เพราะริคกี้กระซิบอะไรบางอย่างบอกซึงรีและชี้นิ้วโบ้ยมาทางเขา ซึงรียิ้มเล็กๆแล้วลุกจากโต๊ะเดินมาหาเขาทันที..

" พี่.. ชอบผมเหรอฮะ"

..

" ไปเอามาจากไหนครับ ?" ถามกลับหวังไม่ให้คนตรงหน้าจ้องหน้าเขาแบบนี้ต่อไปหากแต่ตรงข้ามดูเหมือนซึงริยิ่งสนอกสนใจชายหนุ่ม เจ้าตัวยื่นหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

" พี่ชายที่เดินไปเสิร์ฟบอก"

‘เชี่ยริคกี้'

ซึงฮยอนละมือจากการจัดของแล้วมองหน้าคนตัวเล็กตรงๆ สารภาพตามตรงเวลานี้เขาใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเสียแล้ว ทุกอย่างมันดูมึนๆไปหมด เขากำลังตื่นเต้นอย่างมหาศาลยิ่งมองหน้าเด็กคนนี้นานเท่าไหร่หัวใจของเขาก็สูบฉีดเลือดแรงเท่านั้น

จะตอบว่ายังไง จะตอบว่ายังไง !?..

" คือ.."

หากแต่ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากพูดออกไป ปากเรียวเล็กของคนเบื้องหน้าก็ใช้คำพูดหยุดคำพูดเขาไว้เสียก่อน แถมหยุดได้แบบชะงักเสียด้วย

" ขอโทษนะ แต่ผมมีแฟนแล้วล่ะ"

..

" ครับ ผมรู้ .. "

ซึงฮยอนพยักหน้าเบาๆแล้วยิ้มให้ซึงริ เจ้าของร่างเล็กยิ้มบางๆแล้ววิ่งกลับโต๊ะของตัวเองไป.. เทมโปไม่กล้าแม้แต่จะมองตามหลังร่างนั่น เวลานี้เขารู้สึกว่างเปล่ายังไงบอกไม่ถูก

ตกลงว่า..

นี่เขาอกหักตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มจีบ ?

นี่อีซึงฮยอนจำเขาไม่ได้เลยหรือ ?

..

....

พระอาทิตย์เริ่มจะตกดิน แสงสีแดงฉานถูกแต่งแต้มลงบนท้องฟ้าไร้เมฆ เสียงนกกาเหว่าร้องร่ำๆเมื่อถึงเวลากลับรังของมัน ..

ชายหนุ่มเปิดหน้าต่างและชะโงกหน้าออกมาดูแสงแดดยามเย็นด้านนอก

เขาได้เวลาปิดร้านเสียที..

ชเวซึงฮยอนสะพายเป้ตัวเองขึ้นหลังแล้วเริ่มลงมือจัดการปิดร้าน เขาจัดการใส่กลอนและแขวนป้าย ‘Close' จนเสร็จเรียบร้อย

ซึงฮยอนถูมือไปมาภายใต้เสื้อโค้ตสีดำตัวใหญ่ อากาศหน้าหนาวช่วงนี้มันหนาวมากจริงๆ เลยช่วงปีใหม่มาก็มากโขหากแต่ทำไมความเย็นของอากาศกลับไม่ลดลงไปบ้างเลยนะ เขาตั้งคำถามกับตัวเอง

ไอความเย็นสีขาวถูกระบายออกมาจากปากของชายหนุ่ม .. นี่ก็เริ่มเย็นแล้ว แถมวันนี้พ่อเขาก็มีนัดประชุมไพ่นกกระจอกกับลูกค้าอีก.. บ้านก็ไม่มีคนอยู่ .. เขาจะเที่ยวเดินเล่นแถวตลาดเมียงดงสักวันคงไม่เป็นไรหรอก..

คิดแล้วชายหนุ่มก็โยนกุญแจแล้วคว้ามันเข้ากระเป๋าเสื้อโค้ตก่อนเดินไปบริเวณจุดรอแท็กซี่

เนื่องจากแถบชานเมืองแถบนี้ไม่ค่อยมีคน ชเวซึงฮยอนจึงได้ขึ้นรถโดยสารแบบชนิดที่ไม่ต้องรอนานนัก

หลังจากบอกที่หมายกับคนขับแล้ว ซึงฮยอนตัดสินใจปล่อยให้ความคิดของตนเองล่องลอยไปเรื่อยๆระหว่างที่สายตาก็มองออกไปนอกหน้าต่างเรื่อยเปื่อย

" ขอโทษนะฮะ แต่ผมมีแฟนแล้ว"

...

คำพูดนั้นย้อนกลับไปกลับมาในหัวของเขา

ยิ่งฟัง.. ยิ่งไม่ชอบใจ..

แต่ทำไงได้ล่ะ .. เขารักไปแล้ว ..  ไม่ใช่หรอก ต้องพูดว่า ทำไงได้ล่ะ.. เขารักมาตั้งนานแล้ว..

รถเคลื่อนตัวไปถึงใจกลางเมือง ซึงฮยอนลงจากรถโดยสารด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อนก่อนจ่ายค่าโดยสารให้คนขับ ที่มาตลาดเมียงดงวันนี้เพียงเพื่อเขาจะมาเดินปล่อยใจให้ล่องลอยไร้สาระไปเท่านั้น

เขาไม่ได้อยากมาเจอฉากรักแบบตรงหน้านี่สักหน่อย..

สิ่งที่ซึงฮยอนเห็นคือบริเวณหลืบตึกที่ลับตาคนชายร่างสูงกับหนุ่มร่างเล็กกำลังจูบกันอย่างดูดดื่มและเร่าร้อน

และทั้งคู่นั้น.. คือแขกในร้านเค้กของเขาเมื่อช่วงบ่าย..

อีซึงฮยอนกับอิมจุนฮา..

มือเรียวเจ้าของร่างที่ถูกกดติดกับผนังลูบไปมาบริเวณด้านหลังของชายหนุ่มคนรัก

ซึงรีกำลังแสดงบทรักที่เขาไม่สามารถปฏิเสธสายตาออกไปได้..

อยากจะเบนหน้าหนี หากแต่สายตาที่ร่างบางมองคนรักนั้น ช่างยั่วยวนเร่าร้อนและยากที่จะปฏิเสธ..

หากแต่ผู้ชายคนที่ได้รับจูบรสหวานนั่นกลับไม่ใช่เขา..

เขาจะทนดูอยู่ทำไม ยิ่งดูยิ่งปวดใจ..

..

ศีรษะของอิมจุนฮาซุกเข้าไปนัวเนียบริเวณด้านในเสื้อของอีซึงรี และ..

" อ.. อื้อ..."    เสียงครางของคนตัวเล็กนั่น..

ทำให้ซึงฮยอนแทบจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ !!..

เขาเบนสายตาจากบทรักที่เร่าร้อนของทั้งคู่แล้วออกเดินไป ..

ไปไหนดี ไปไหนดี ไปซื้ออะไรกินดี !!?  ชั้นหิวอะไร ใช่ๆ ชั้นหิวอะไร !?

‘ ซึงริ'

ม่ายช่ายยยยยยยยยยยยยยยยย !!!!!  เอาจริงๆสิ จริงจังนะเว้ยจริงจัง กูหิวไม่ใช่เหรอ !? ชเวเทมโป อยากกินอะไรคิดสิคิด ร้านตั้งเยอะอยากกินอะไรก็เข้าไปเลยสิเทมป์ !!

‘ซึงริ'

ก้อดด ด ด ด  !!!!!!~

นี่เขากำลังจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวขั้นรุนแรง..เดินไปเดินมามีหวังรถเหยียบแบนก่อนแน่

เขาตัดสินใจเรียกแท็กซี่กลับบ้าน..

ทั้งๆที่พึ่งมาถึงยังไม่ได้ซื้อของอะไรสักอย่าง !?..  นี่เหมือนเขาได้ของขวัญชิ้นใหญ่กลับบ้านไปไหว้บรรพบุรุษแล้วใช่ไหม !?..

เสียงครางของคนตัวเล็กยังถูกจำติดหูของเขามา

..

ถ้าเสียงนั่น..  เกิดขึ้นเพราะเขา..

ก็คงจะดี...

....

ทั้งๆที่อยากมาเที่ยวปล่อยจิตปล่อยใจแท้ๆ แต่กลับเจออะไรที่มัน.. ย้ำให้ปวดใจอย่างนี้แล้ว..

เขาปฏิเสธความปวดร้าวที่เกิดขึ้นกับตัวเองไม่ไหวจริงๆ .. ทั้งๆที่ต้องการเจอมาหลายปีหลายวัน หากแต่บุคคลที่เขาต้องการเจอ.. กลับมีใครไม่รู้มายืนด้วยกันอยู่แล้ว ...ไม่เคยคิดถึงเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว..

พอคิดว่าเขากำลังเจอเรื่องแบบนี้แล้ว

.. มันเสียใจจนแทบอยากจะฆ่าไอ้จุนฮาอะไรนั่นทิ้งเสีย !!..

เขามันทำอะไรแบบนั้นไม่ได้

กอด ?

โอบ ?

หึ.. แค่เข้าไปทักยังกลัวเลย.. นับประสาอะไรกับเรื่องพวกนั้น

..

เมื่อกลับถึงบ้าน ซึงฮยอนทิ้งกระเป๋าเป้ลงอย่างอ่อนระโหยโรยแรง เขาถอนหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อนแล้วทิ้งร่างลงบนเตียงนุ่ม ในโสตประสาทของเขายังก้องกังวาลไปด้วยเสียงครวญครางอันเย้ายวนมีสเน่ห์ของอีซึงฮยอน

..  รูปหน้าที่น่ารักนั่น ..

ไม่ว่าจะคิดอย่างไร เขาก็ลืมไม่ได้เลย ความน่ารักของซึงรีที่เขาแอบชอบมาตั้งแต่เด็ก

.. หลายครั้งที่พยายามที่จะเลิกรัก แต่เขากลับทำไม่ได้เสียที

นี่รึเปล่า ?..  ที่เขาเรียกกันว่า .. รักได้คนเดียว

นิ้วเรียวกรีดตัวออกแล้วแผ่ไปที่หมอนใบขาวของตัวเอง เขาจิกเล็บลงที่หมอนใบนั้นแล้วเอี้ยวตัวไปหยิบภาพใส่กรอบบนหัวเตียงรูปเด็กชายสองคนยืนกอดคอถ่ายคู่กันมาดู

ไม่ว่ามองยังไง.. ซึงริก็น่ารัก เขาลืมไม่ได้ ลืมไม่ได้จริงๆกับเรื่องเด็กคนนี้.. 

เช้าวันรุ่งขึ้น

อากาศสดใสเช่นเดียวกับบรรยากาศในร้านเค้ก ‘แบงไฟว์' กลิ่นหอมหวานในร้านตลบอบอวลไปด้วยไอแห่งความรัก ในช่วงปลายฤดูหนาวหรือช่วงปลายกุมภาแบบนี้ คู่รักมักเข้ามาใช้บริการร้านของซึงฮยอนบ่อยๆเป็นวิสัย

เออะ พูดอย่างกะเป็นโรงแรม =___=

..

ทั้งๆที่ริคกี้ขยันทำงานสายตัวแทบขาดในช่วงเทศกาลอย่างนี้ หากแต่สิ่งที่ซึงฮยอนทำ เขากลับหมุนแหวนในมือไปมาเท่านั้น..

แม่งทำตัวไร้สาระ =_=

ริคกี้บ่นงึมงำๆแล้วเดินเข้าไปตบหลังเจ้าของร้านหนุ่ม ซึงฮยอนเงยหน้าขึ้นมาเผยให้เห็นหน้าเซ็งๆแล้วก็ก้มลงเอาหัวซุกในอ้อมแขนตัวเองบนโต๊ะ

ริคกี้กำลังงงกับการกระทำอันไร้สาระอย่างยิ่งยวดของซึงฮยอน แต่สิ่งที่เขากำลังจะแจ้งให้แก่มันผู้นี้ทราบ กลับเป็นเรื่องที่ทำให้อาการง่วงเหงาหาวนอนนั่นหายไปทันที

" คุณหนูซึงริมาแน่ะ"

..  เทมโปเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง โต๊ะตรงหน้าในเวลานี้มีเด็กหนุ่มตัวเล็กนั่งอยู่ ซึงรีกำลังมองเมนูเค้กอย่างใจจดใจจ่อ เทมโปมองหน้านั้นแล้วส่ายหัวไปมาก่อนหันไปถามเพื่อน

" เค้ามา.. แล้วทำไม"

เด็กหนุ่มลูกครึ่งผมทองตกใจเอามือทาบอกผาง " เอ๊า !? ก็มึงชอบเค้าไม่ใช่ ?"

" ใครบอกมึง..  เดี๋ยวแฟนเค้าก็มา"

ว่าแล้วซึงฮยอนก็ฟุบหัวลงกับโต๊ะอีกครั้งดังโครมก่อนครวญครางเบาๆว่าเจ็บแล้วเดินกุมหัวไปยังหลังร้านด้วยสีหน้าเจ็บปวด

บางครั้ง..

นอกจากที่ริคกี้คิดว่าซึงฮยอนจะแค่ไร้สาระ..

เขากลับยังคิดว่ามันโง่ด้วยนะ  =___=

..

ชายหนุ่มภายใต้ชุดพ่อครัวสีขาวกำลังนั่งอยู่บนฟุตบาทบริเวณหลังร้าน เมื่อครู่นอกจากเขาจะแค่เจ็บหัว เขายังเจ็บใจตัวเองอีกด้วย ( อ้วก = = )

ที่เขาแอบหนีมาหลังร้านนี่ก็เพราะระหว่างดูเมนูอาหารซึงริดันบังเอิญเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเขาเป็นพักๆ แถมยังบ่อยเสียด้วย บ่อยเสียจนเขาไม่คิดว่ามันจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ

แล้วทำไมวันนี้ อีซึงฮยอนมาที่นี่เพียงคนเดียวโดยไม่มีอิมจุนฮา ?

ขณะที่นั่งคิดอยู่นั้น จู่ๆก็มีสัมผัสบางอย่างมาแตะที่แผ่นหลังของเขา

" สวัสดีฮะ"

" สวัสดิเฮ้ยยย ย ย !!"

ซึงฮยอนตกใจจนหงายหลังไปข้างหลัง หัวเขากระแทกเข้ากับขอบกระถางต้นไม้หลังร้านอย่างจัง จนเจ้าตัวอดร้องโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บปวดไม่ได้ เจ้าของเสียงทักครั้งแรกดูเหมือนจะตกใจในสิ่งทีเกิดขึ้น

" พี่เป็นอะไรรึเปล่า ?"  ร่างเล็กถามด้วยความเป็นห่วงก่อนนั่งยองๆไปจับไหล่ซึงฮยอนเบาๆ " ไม่เป็นไรมากใช่ไหม?"..

เขามองหน้าเด็กหนุ่มที่นั่งมองหน้าเขาด้วยความเป็นห่วงด้วยอาการงงงวยและอาจค่อนข้างตกใจ ซึงฮยอนลูบผมดำขลับของตัวเองไปมาอย่างรวดเร็วแล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มแหยๆ  " ผม.. ผมไม่เป็นไรๆ ผมไม่เจ็บ แค่นี้เอง.."

..

ซึงริยิ้มออกมาบางๆแล้วจับมือซึงฮยอนให้ลุกขึ้น " คิดอะไรอยู่เหรอฮะ ถึงตกใจขนาดนั้นน่ะ ฮึ ^^"

ซึงฮยอนเงียบ เขาปัดก้นตัวเองแล้วลุกขึ้นก่อนถามซึงริด้วยน้ำเสียงที่เขาคิดว่าราบเรียบและปกติที่สุด " คุณมีธุระอะไรรึเปล่าครับ ? หรือว่าเค้กไม่ถูกใจ.. คุณไม่น่าลำบากมาถึงหลังร้านเลย ผมยังจัดของไม่เรียบร้อย น่าขายหน้าจริงๆ.."

ร่างเล็กส่ายหัว .. " เปล่าหรอก.. ผมแค่อยากรู้ว่า พรุ่งนี้ตอนสี่โมงพี่ว่างไหม ?"

ซึงฮยอนสีหน้าฉงน ก่อนมองไปด้านหลังและมองกลับมาด้านหน้าอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ด้านหลังหรือแอบส่งบทพูดให้ซึงรี .. เขาถามซ้ำอีก " ผม ?"

เมื่อเห็นคนตัวเล็กพยักหน้า.. ซึงฮยอนเงียบไปสักครู่ก่อนตอบออกมา

" อืม.. พรุ่งนี้ผมว่าง"

อีซึงฮยอนยิ้มร่าออกมาแล้วเดินเข้าไปใกล้ซึงฮยอนพร้อมส่งยิ้มน่าหลงใหลให้เขา..

" ไป... เที่ยวกับผมมั้ย ?"

...

TBC

Writer -  TALK   :  จุดประทัดด ด ด ดด ด ลงแล้วจ้า ลงแล้วจ้า ช็อตฟิคที่อินถุยไว้เมื่อห้าชาติที่แล้วเอามาลงแล้ว ว ว ว  - - อาจมีสักประมาณสามถึงสี่ตอนนะคะ คิดว่ามั่นใจว่าน่าจะเป็นช็อตฟิคที่สนุกนะ ^^

เรื่องนี้ซึงริออกแนวค่อนข้างแตกต่างจาก Day After Day นิดนึง =____=;;  อยากลองเปลี่ยนแนวดู 55555+ หวังว่าคนอ่านจะอ่านแล้วชอบกันนะคะ  >w< ( อิโมกระแดะ --' )

ปูลม - 5555555  แอดมาดิงัฟ ไม่กัดหรอก >_________<~

ปูลมตัวที่สอง - แอบกระซิบ ต่อจากเรื่องนี้เป็นช็อตฟิคเทมจีคับ ><

ปูลมตัวที่สาม - รออ่านด้วยน้า

ปูลมตัวที่สี่ - รักช็อตฟิคสองเรื่องนี้มากๆล่ะ รักกันแล้วคอมเม้นด้วยนะ ><